Φωτογραφίες από τις εργασίες στον Ι.Ν.Αγίου Μηνά (Λυκοχώρι)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

***

Ι. Παρεκκλήσιον Αγίου Μηνά Ευαγγελιστρίας (Λυκοχώρι)

Αισθανόμενοι «ιερό χρέος» προς τον Πανάγαθο Θεό και τον Άγιο Μηνά, οι επίτροποι και εθελοντές από το Λυκοχώρι, ξεκινήσαμε κατά το δυνατόν την ανακαίνιση του ιερού παρεκκλησίου, χάριτι Θεού.
Ευχαριστούμε θερμά όλους εκείνους που βοήθησαν και βοηθούν στην ενέργεια αυτή, είτε χειρωνακτικά, είτε οικονομικά, είτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, ώστε με τη βοήθεια του Θεού, αρχές Οκτωβρίου να γίνει και η πρώτη Θεία Λειτουργία μετά από 33 χρόνια.
Σας ευχαριστούμε πολύ!

Φωτογραφίες από 21.7.2020

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

***

Από την εκδρομή της ενορίας μας στην Ι.Μ.Παναγίας Σπηλιώτισσας

στο Μουζάκι Καρδίτσας 21-7-2020.

 

Η πείνα και ο κορωνοϊός στην Αφρική (ΦΩΤΟ)

nairombi-12

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου


28 χρόνια ταπεινής διακονίας

Δεν είναι δυνατόν να σκιαγραφήσω τη δημιουργηθείσα κατάσταση με την παρουσία του κορωνοϊού τους τελευταίους τέσσερις μήνες, που έχουμε εγκλωβιστεί κυριολεκτικά και δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η συνέχεια.

Αποφάσισα να μην εγκαταλείψω τον τόπο της διακονίας μου, αφού ο κόσμος όλος υποφέρει και ταλαιπωρείται. Παραμένοντας εδώ είχα την ευκαιρία και ταυτόχρονα την ευλογία να ζήσω στιγμές που θύμιζαν ιστορίες της Βίβλου δηλ. αποκαλυπτικές.

Δεν γνωρίζω για πόσο καιρό θα συνεχισθεί αυτή η κατάσταση. Εκείνο που διεπίστωσα από τη διακονία μου, ανάμεσα στους ανθρώπους της Κένυας τούτο τον καιρό, είναι τελικά ότι οι άνθρωποι εδώ θα πεθάνουν από την πείνα κι όχι από τον κορωνοϊό.

Αυτά διεπίστωσα, όταν σ΄ όλο αυτό το διάστημα έκανα μια προσπάθεια, βασικά εκστρατεία αγάπης και προσφοράς στους βασανισμένους και πολυταλαιπωρημένους ανθρώπους που τους ξέχασαν οι πάντες, τους λησμόνησαν, ιδιαίτερα τα παιδιά και τους ηλικιωμένους.

Μπήκα στα σπίτια τους ένα – ένα και είδα τις τρομερές συνθήκες διαβίωσής τους. Κάθισα μαζί τους και μοιράστηκα τον πόνο και τη στενοχώρια τους. Τους έδωσα θάρρος και ελπίδα.

Το γεγονός της πείνας ήταν φυσικά στο επίκεντρο της όλης αποστολής. Δεν γνωρίζω πόσες οικογένειες ανακούφισε η Ορθόδοξή μας Εκκλησία. Έλεγα ότι το λίγο που έχουμε θα το μοιραστούμε μαζί τους.

Συνέπεσε και η επέτειος της χειροτονίας μου σε Επίσκοπο. Μια ολόκληρη διακονία είκοσι οκτώ χρονών σε τόσες χώρες της Αφρικής: Κένυα, Μαλάουι, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Μοζαμβίκη, Μποτσουάνα, Αγκόλα κ.τ.λ. Ευλογημένες χώρες και στιγμές συγκλονιστικές και ανεπανάληπτες. Και άλλα δεκαπέντε χρόνια ως λαϊκός.

Μια ζωή που παρά τις δυσκολίες, τις αρρώστιες (εγχειρήσεις), απογοητεύσεις, στερήσεις… Υπήρχε πάντα δυναμικά στην πορεία αυτή η παρουσία του Θεού. Με κρατούσε από το χέρι και με οδηγούσε.

Με ανθρώπινες δυνάμεις ήταν αδύνατο να συντελεστεί αυτό το έργο. Εκείνος ο δημιουργός και ο εκτελεστής όλων των έργων. Οι 150 ναοί που εγκαινιάστηκαν ήταν η δική Του η επέμβαση και εκπλήρωση, Γυμνάσια και Δημοτικά, κλινικές και ορφανοτροφεία, ένας σύντομος απολογισμός.

Γι’ αυτό διάλεξα να γιορτάσω τα 28 χρόνια της διακονίας μου ως Επίσκοπος, στη μέση του πουθενά, σε μια πρόχειρη Εκκλησία, με τσίγκους και ξύλα, με τους πιο φτωχούς και πεινασμένους. Ούτε πολυτέλεια ούτε μεγαλοπρέπεια ούτε επίσημοι.

Κοιτούσα γύρω μου και έβλεπα πέντε – δέκα εικόνες του Θεού που ήλθαν να συμμετάσχουν στη χαρά του Επισκόπου τους.

Η λειτουργία ήταν το αποκορύφωμα και η συμμετοχή στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Ήσυχα κι ευλογημένα όλα.

Για να καλύψουν τις «ρωγμές» πήραν τις σακούλες και κάλυψαν τα κενά, για να μην μπαίνει μέσα σκόνη και αέρας. Υποτίθεται ότι χρησιμοποίησαν τις σακούλες αυτές και σαν κουρτίνες, αφού δεν υπήρχαν παράθυρα για να φαίνεται κάπως ο υποτιθέμενος ναός επίσημος. Για χαλί το ίδιο.

Οι σακούλες ήταν εκείνες πάλι που έσωσαν την όλη κατάσταση. Μου ήλθαν στη σκέψη τα λόγια του Αποστόλου των Εθνών Παύλου «Ενοικήσιν εν αυτοίς και εμπεριπατήσω και έσομαι αυτών Θεός και αυτοί έσονται μοι λαός» (Β΄ Κορινθ. 6/16).

Αυτό είναι ακριβώς το μυστικό όλης αυτής της μακράς διακονίας μου, ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους που στερούνται των πάντων κι όμως είναι καθαροί και ευτυχισμένοι, μέσα σ’ αυτή την αθλιότητα των στερήσεων που ζουν.

Τα πιο πάνω λόγια του Αποστόλου Παύλου απευθύνονται σ’ αυτούς τους απλοϊκούς και ίσως αγράμματους ανθρώπους, εδώ στο πουθενά.

Τι άλλο μπορούσε να τους κάνει πιο ευτυχισμένους από εκείνο το θείο δώρο της αγάπης του Θεού. Δεν είχαν ανάγκη από τίποτε άλλο. Ήταν αρκετό ότι οι απλοϊκές ψυχές τους είχαν μέσα τους τον ίδιο τον Θεό και Δημιουργό τους.

Τι άλλο ποιο ακριβό και πολύτιμο από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που τα δέχονται και γεύονται όλα τ’ αγαθά τους μέσα σ’ αυτή έστω την κατάσταση που στερούνται των απαραίτητων αγαθών της διαβίωσής τους.

Κι όλες αυτές οι ματαιότητες και η χλιδή δεν θα τους πρόσφεραν μεγαλύτερη χαρά κι ευλογία απ’ αυτή που γεύτηκαν σήμερα με την παρουσία του πνευματικού τους πατέρα, που ήλθε να γιορτάσει μαζί τους την επέτειο της διακονίας του των 28 χρόνων.

Έτσι αισθάνθηκα, αυτή την ιστορική ώρα της ζωής μου, μια ευτυχία μ’ αυτούς τους πτωχούς και μακάριους ανθρώπους που αγάπησαν τον Θεό και τον έχουμε μέσα τους σαν το μοναδικό στήριγμα, ελπίδα, ζωή και αιωνιότητα. Μπορεί να μην έχουν την υλική άνεση όμως αναπαύονται, αφού έχουν μέσα τους τον ίδιο τον Θεό και Σωτήρα τους.

Η ταπείνωση και η ανιδιοτέλεια αυτή των ανθρώπων τούς δίνει την αίσθηση ότι ο Κύριος τους επισκέπτεται και είναι μαζί τους «και επί τίνα επιβλέψω, άλλ’ η επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου; (Ησ. 66/2)

Και αυτό στήριξε και στηρίζει τους ανθρώπους της Αφρικής, διαχρονικά, που με τόση αγάπη και αφοσίωση αφήνουν τον εαυτό τους να έχει σύντροφο, φίλο και αχώριστο επισκέπτη τον ίδιο τον Χριστό. Ευλογημένοι οι άνθρωποι αυτοί που ξεπερνούν τα ανθρώπινα και γεύονται τα επουράνια.

Και επειδή αυτές τις μέρες της περιοδείας μας ζήσαμε αληθινά τον πόνο των πτωχών που πραγματικά πέθαιναν από την πείνα μάς ήλθε το ωραίο κείμενο του κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, «Και αυτός επάρας τους οφθαλμούς αυτού εις τους μαθητάς αυτού έλεγε· μακάριοι οι πτωχοί ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού, μακάριοι οι πεινώντες νυν, ότι χορτασθήσεσθαι» (Λουκ. 6, 20/21).

Πείνα, λοιπόν, παντού εδώ στο όρος Κιλιμάντζαρο, το υψηλό, το ξακουστό, το επιβλητικό, με χιονισμένη, κατάλευκη την κορυφή του εκπέμπει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, αφού ακριβώς κάτω από τους πρόποδες του συντελείται η μεγαλύτερη ευχαριστηριακή και μυστηριακή πανδαισία που ξεκουράζει, ανανεώνει, μεταμορφώνει και ανακαινίζει τον ταλαιπωρημένο και πεινασμένο άνθρωπο της περιοχής.

Αυτές τις στιγμές που έζησα στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας και του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας στα 28 χρόνια της διακονίας μου στον αμπελώνα του Κυρίου, ακούω την κατηγορηματική Του διαβεβαίωση: «Και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας εώς της συντελείας του αιώνος.

Αμήν» (Ματθ.28/20)

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ:

πηγή

Φωτογραφίες από Ιερά Αγρυπνία 16.7.2020

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

***

Φωτογραφίες από την Ιερά Αγρυπνία που έγινε 16 προς 17 Ιουλίου 2020

στον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου επί την εορτή της Αγίας Μαρίνας.

Ανακοίνωση για 24-7-2020

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

***

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Αγιά Σοφιά1

Με προτροπή του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχη μας κ. Γεωργίου,

την προσεχή Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2020, και ώρα 7:00 μ.μ.,

ημέρα που θα πραγματοποιηθεί η προσευχή των μουσουλμάνων

στον Ναό της Αγίας Σοφίας,

θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Λιβαδειάς

η Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

Η Παναγία είναι για εμάς τους χριστιανούς η Υπέρμαχος Στρατηγός,

η άμαχος Προστασία και η κραταιά Σκέπη της πατρίδος μας.

Ὁμιλία στὴ μνήμη τῆς ἁγίας ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Παρασκευῆς (26/7)

αγ Παρασκευή

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Αγία Παρασκευή, 18ος αι., Λεμύθου-Ιερά Μητρόπολις Μόρφου Πανέορτη πανήγυρη καὶ ἡμέρα πνευματικῆς ἀγαλλίασης ἡ σημερινή, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τὴν ὁποία συγκάλεσε καὶ κάθε χρόνο τέτοια ἡμέρα συγκαλεῖ ἡ πανένδοξος ὁσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευὴ ἡ θαυματουργός.

Ἡ πανθαύμαστη αὐτὴ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ, στὸν ναὸ τῆς ὁποίας μαζευτήκαμε γιὰ νὰ τὴν τιμήσουμε μὲ ὕμνους καὶ ᾠδὲς πνευματικὲς καὶ νὰ δοξάσουμε τὸν Θεό, ποὺ τόσο δοξάζει τοὺς ἁγίους Του, γεννήθηκε σ᾽ ἕνα χωριὸ κοντὰ στὴ Ρώμη κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ εἰδωλολάτρη καὶ διώκτη τῶν χριστιανῶν αὐτοκράτορα Ἀδριανοῦ (117-138). Οἱ γονεῖς της ἦταν ἐνάρετοι χριστιανοί, ὀνομαζόμενοι Ἀγάθωνας καὶ Πολιτεία, καὶ ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀποκτήσουν παιδί, παρακαλοῦσαν γι᾽ αὐτὸ θερμὰ τὸν Κύριο. Καὶ ὁ Θεός, ποὺ ἐκπληρώνει τὸ θέλημα αὐτῶν, ποὺ Τὸν ἀγαποῦν καὶ Τὸν ἐπικαλοῦνται μὲ πίστη, τοὺς χάρισε ὡς καρπὸ προσευχῆς μία θυγατέρα, τὴν ὁποία, ἐπειδὴ γεννήθηκε κατὰ τὴν ἡμέρα Παρασκευή, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ εὐλάβεια πρὸς τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ μας, ὀνόμασαν στὸ ἅγιο Βάπτισμα Παρασκευή.

Ἡ Παρασκευὴ κατέστη σκεῦος ἐκλογῆς καὶ δοχεῖο τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἤδη ἀπὸ τὴν παιδική της ἡλικία. Δὲν ἀγάπησε τὰ παιγνίδια καὶ τὶς παιδικὲς χαρές. Μόνη χαρὰ καὶ ἐντρύφημά της ἦταν νὰ μελετᾶ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στὸ σπίτι της καὶ νὰ μετέχει στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ στὰ Μυστήρια στὴν Ἐκκλησία. Ἐδῶ νὰ τονίσουμε αὐτό, ποὺ λένε καὶ σύγχρονοι μεγάλοι Γέροντες καὶ φαίνεται στοὺς βίους πολλῶν ἁγίων, τὸ πόσο σπουδαῖο ρόλο διαδραματίζει ἡ ἁγία ζωὴ τῶν γονέων καὶ ἡ προσευχή τους, καὶ μάλιστα ὅταν κυοφορεῖται ἕνα παιδί, στὸ νὰ γίνει ἄνθρωπος ἀρετῆς καὶ ἁγιότητας τὸ τέκνο τους, ἤδη «ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ».

Ὅταν ἦταν περίπου εἴκοσι ἐτῶν ἡ Παρασκευή, ἐκοιμήθησαν ἐν Κυρίῳ οἱ γονεῖς της. Τότε αὐτὴ μοίρασε τὰ πλούτη της στοὺς πτωχοὺς καὶ ἀποσύρθηκε σὲ γυναικεῖο μοναστήρι, γιὰ νὰ λατρεύει ἐκεῖ ἀπερίσπαστα τὸν ἀγαπημένο της Νυμφίο Χριστό. Μετὰ ἀπὸ κάποιο διάστημα ἐνάρετης μοναχικῆς ζωῆς, φλεγόμενη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ διψώντας νὰ κηρύξει στοὺς σκοτισμένους ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς της τὸ Εὐαγγέλιο γιὰ νὰ σωθοῦν, ζήτησε εὐλογία ἀπὸ τὴν ἡγουμένη της καὶ ἄρχισε νὰ περιοδεύει πόλεις καὶ χωριὰ ἐκεῖ στὴν Ἰταλία, σὰν ἄλλος ἀπόστολος, ἐπιστρέφοντας σὲ θεογνωσία πλῆθος εἰδωλολατρῶν. Βλέποντας τοῦτο οἱ Ἑβραῖοι σ᾽ ἐκεῖνα τὰ μέρη τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐξαπλώνεται μὲ τὸ κήρυγμα τῆς ἁγίας, φθόνησαν, καὶ τὴν κατάγγειλαν στὸν νέο αὐτοκράτορα Ἀντωνῖνο τὸν Εὐσεβῆ (138-161).

Ὁ αὐτοκράτορας πρόσταξε καὶ τὴ συνέλαβαν καὶ τὴν ὁδήγησαν μπροστά του. Βλέποντας τὸ θαυμαστό της κάλλος, ἕνα κάλλος ποὺ αὔξανε ἡ πνευματικὴ ὡραιότητα τῆς ἁγίας της ψυχῆς καὶ ἀκτινοβολοῦσε στὸ πρόσωπό της, ἔμεινε ἔκθαμβος, καὶ προσπάθησε μὲ κολακεῖες στὴν ἀρχὴ νὰ τὴ μεταστρέψει στὴ γνώμη καὶ τὴν πίστη του. Καὶ ὕστερα, τὴν ἀπείλησε νὰ τῆς δώσει φρικτὰ βασανιστήρια. Ἀλλ᾽ ἡ Παρασκευή, δυναμωμένη ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, καθόλου δὲν δειλίασε, ἀλλὰ μὲ ἀνδρεία ἤλεγξε τὸν τύραννο καὶ ἀρνήθηκε τὶς βδελυρές του προτάσεις. Γεμάτος θυμὸ αὐτός, ἄρχισε τὰ βασανιστήρια: Πρῶτα, πρόσταξε καὶ τῆς φόρεσαν πυρακτωμένη περικεφαλαία. Ὕστερα, τῆς ξερρίζωσαν τὰ στήθη καὶ τὴν ἔριξαν πληγωμένη στὴ φυλακή, μὲ μιὰ ἀσήκωτη πέτρα πάνω στὸ στῆθος της. Ἄγγελος ὅμως Κυρίου ἐμφανίστηκε, σήκωσε τὸν βαρὺ λίθο ἀπὸ ἐπάνω της καὶ θεράπευσε ἐντελῶς τὶς πληγές της.

Τὰ βασανιστήρια τῆς ἁγίας συνεχίσθηκαν τὴν ἑπόμενη: Τὴν ἔριξαν σ᾽ ἕνα καζάνι, ὅπου ἔκαιαν μέσα λάδι καὶ πίσσα. Ἀλλ᾽ ἡ δρόσος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴ διαφύλαξε καὶ πάλιν ἀβλαβή, σὲ σημεῖο ποὺ ἀπόρησε ὁ Ἀντωνῖνος καὶ νόμισε πὼς δέν ἔκαιαν τὰ φλογισμένα ἐκεῖνα ὑλικὰ μέσ᾽ τὸ καζάνι. Γι᾽ αὐτό, πλησίασε καὶ εἶπε στὴν ἁγία νὰ τὸν ραντίσει μ᾽ αὐτὰ στὸ πρόσωπο. Καὶ ὅταν τὸ ἔπραξε ἡ ἁγία, ἀμέσως τυφλώθηκε! Ἄρχισε τότε μέσα σὲ φρικτοὺς πόνους νὰ φωνάζει καὶ νὰ ἱκετεύει τὴν ἁγία νὰ τὸν θεραπεύσει καὶ νὰ πιστεύσει στὸν Θεὸ ποὺ κήρυττε. Γεμάτη ἀνεξικακία ἡ Παρασκευὴ καὶ μιμούμενη τὸν ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ, ποὺ προσευχόταν γιὰ τοὺς σταυρωτές Του, εὐχήθηκε γιὰ τὸν ἀσεβὴ τύραννο, ποὺ ἀμέσως θεραπεύθηκε καὶ πίστεψε στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίστηκε μαζὶ μὲ ὅλη τὴ φρουρά του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπωνομάσθηκε ὁ Εὐσεβὴς (AntoninusPius).

Ἐλεύθερη πιὰ ἡ ἁγία, ἀφέθηκε νὰ κηρύττει τὸν Χριστὸ καὶ σ᾽ ἄλλες περιοχές, μέχρι ποὺ ξανασυνελήφθη ἀπὸ τὸν διοικητὴ μιᾶς πόλης, ὀνόματι Ἀσκληπιό. Παραδόθηκε ξανὰ καὶ σὲ ἄλλα φρικτὰ μαρτύρια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα διαφυλάχθηκε καὶ πάλιν ἀβλαβὴς μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τέλος ὑπέστη τὸν διὰ ξίφους θάνατο, λαμβάνοντας ἀπὸ τὸν στεφοδότη Χριστὸ τὰ ἀμάραντα στεφάνια τῆς παρθενίας, τῆς ὁμολογίας καὶ τοῦ μαρτυρίου. Ἐξαιρέτως ἔλαβε τὴν ἰδιαίτερη χάρη νὰ θεραπεύει ὀφθαλμικὲς παθήσεις.

«Τιμὴ Μάρτυρος, μίμησις Μάρτυρος», λέει κάπου ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Κι ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πρέπει νὰ ἀναλογισθοῦμε τὶς ἀρετὲς τῆς ἁγίας Παρασκευῆς καί, ὅσο μπορεῖ ὁ καθένας μας, νὰ ἀγωνισθοῦμε νὰ τὶς μιμηθοῦμε. Νὰ ξεχωρήσουμε τρεῖς: Τὴν ἁγνότητα καὶ σωφροσύνη της, τὴ θαυμαστὴ ἀγάπη της στὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ τὴν ὁδήγησαν στὴν τρίτη, τὴν ἀνδρεία ὁμολογία τῆς Πίστης της.

Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ἐσχάτων χρόνων, ποὺ καὶ οἱ τρεῖς αὐτὲς ἀρετὲς τείνουν νὰ ἐκλείψουν: Ψυχράνθηκε ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν στὸν Θεὸ καὶ στὸν πλησίον μας. Κυριαρχεῖ ἡ ἰδιοτέλεια, ἡ ἀδιαφορία, ἠ ἀσπλαγχνία, ἡ ἀπιστία, ἡ ἀνυποταξία στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀπόρροια αὐτῶν, τὸ βύθισμα τῶν ἀνθρώπων στὴν προσπάθεια νὰ «χαροῦν» τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου, τὶς σαρκικὲς ἡδονές, νομίζοντας πὼς ἔτσι θὰ γεμίσουν τὸ κενὸ τῆς ψυχῆς τους. Μά, οἱ σαρκικὲς ἡδονὲς μόνο ὀδύνες φέρνουν, ψυχικὲς καὶ σωματικές, καὶ θάνατο ψυχικό, καὶ πολλὲς φορές, κρίμασι Θεοῦ, καὶ σωματικό. Καὶ τέλος, στὶς μέρες μας κυριαρχεῖ ἡ ἔλλειψη διάθεσης νὰ ὁμολογοῦμε μὲ θάρρος τὴν Πίστη μας στὴν καθημερινὴ ζωή, σὰν νὰ ντρεπόμαστε ποὺ εἴμαστε χριστιανοί.

Ἀδελφοί, ἡ μεγαλομάρτυς Παρασκευὴ μᾶς καλεῖ, ἰδιαίτερα σήμερα, στὴ μνήμη της, νὰ μιμηθοῦμε τὸν βίο, τὰ ἔργα της. Νὰ ἀγαπήσουμε ὁλόψυχα τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀδελφούς μας· νὰ γίνουμε κήρυκες τῆς Πίστης μας σ᾽ αὐτούς· νὰ ζήσουμε μὲ σωφροσύνη καὶ ἐγκράτεια. Ἔτσι, θὰ λάβουμε πλούσια τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ βοήθεια τῶν ἁγίων μας, καὶ θὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια ζωή, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, στὸν ὁποῖο ἀνήκει, μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τιμὴ καὶ προσκύνηση στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν!

πηγή

Αφιερωμένο στα παιδιά των Κατηχητικών μας Συντροφιών…

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

α1

Αγαπημένα μας παιδιά,

Κλείνοντας η φετινή χρονιά, θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας κάποιες σκέψεις-συναισθήματα. Στις περιορισμένες -δυστυχώς- συναντήσεις που είχαμε, θα μπορούσαμε να σταθούμε σε πολλά και διαφορετικά πράγματα. Αυτό όμως δεν έχει και τόση σημασία.

Ο καθένας μας θα μπορούσε να θυμηθεί ό,τι ήταν πιο κοντά στις δικές του επιθυμίες, αναζητήσεις ή προσδοκίες. Αναμφίβολα, όμως, δική μας χαρά και ελπίδα θα ήταν να μείνει βαθιά χαραγμένη μέσα μας η κοινή πίστη και εμπιστοσύνη στον Τριαδικό Θεό και στο θείο θέλημα και η συμπόρευσή μας μαζί με την Παναγία και τους Αγίους της Εκκλησίας μας στον δρόμο της αγιότητας. Αυτός, εξάλλου, είναι και ο στόχος της ύπαρξής μας!

Ως προς αυτούς τους σκοπούς, ας έχουμε στον νου το διήγημα που είχαμε διαβάσει με τίτλο: «Το φύλλο που δεν ήθελε να πέσει». Θυμάστε, παιδιά, το φύλλο πάνω σε εκείνη τη λεύκα που είχε μείνει τελευταίο και που αγαπούσε τόσο πολύ τη ζωή που κρατιόταν με όλες του τις δυνάμεις πάνω στο κλαδί; Αν και είχε απομείνει μόνο και έρημο κι αν και είχε να τα βάλει με τις αντίθετες φωνές του σπουργίτη, που συνεχώς του έλεγε να πέσει από το δέντρο, αλλά και με τους μανιασμένους ανέμους του χειμώνα, με το κρύο και τη βροχή, αυτό δεν το ’βαζε κάτω. Δύναμη και στήριγμά του ήταν η χαρά της ζωής και η αγάπη για όλα τα πλάσματα γύρω του. Και γι’ αυτόν ακόμα τον σπουργίτη, που συνέχεια το πολεμούσε.

Αυτή η αληθινή αγάπη ήταν τελικά εκείνη που το έκανε να θυσιαστεί, όταν το πυκνό, παγωμένο χιόνι έπεφτε στο κορμί του σπουργίτη, έτοιμο να τον σκοτώσει. Αυτή ήταν που το έσπρωξε να αφήσει το κλαδί που ως τότε τόσο σφιχτά κρατούσε για να σκεπάσει και να προστατέψει το πουλάκι… Αγάπη, λοιπόν, και θυσία προς όλους ανεξαιρέτως, ακόμα και προς τους εχθρούς.

Τα παρακάτω video είναι αφιερωμένα σε όλα τα παιδιά των Κατηχητικών μας Συντροφιών. Αν και κάθε χρόνο υπενθυμίζουμε να ασχολείστε με προσοχή και σύνεση με το διαδίκτυο και την τεχνολογία γενικότερα, διαλέξαμε αυτόν τον τρόπο για να δείξουμε πως δεν πρέπει να ξεχνάμε να βάζουμε υψηλούς στόχους στη ζωή μας και να αγωνιζόμαστε συνεχώς για να τους πετύχουμε!

Καλό καλοκαίρι!

Ο ιερέας του Ναού και οι κατηχήτριες

Φωτογραφίες από 28-6-2020

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

***

Αγρυπνία επί τη εορτή των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Τελέστηκε μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Χριστουπόλεως Πέτρου Δακτυλίδη.

 

ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Α’ – Δημήτριος Ἀργυρόπουλος

Γεννήθηκε τὸ 1889 στὸ χωριὸ Χρυσὸ κοντὰ στὰ Σάλωνα, ἀπὸ τὸν Εὐθύμιο καὶ τὴν Εὐσταθία. Σὲ μικρὴ ἡλικία ὠρφάνεψε ἀπὸ πατέρα. Μὲ τὴ μητέρα του Εὐσταθία, τὴν ἀδελφή του Παρασκευὴ καὶ τὸν ἀδελφό του Γιάννη ἐγκαταστάθηκαν στὴν Κόρινθο καὶ ἀπὸ μικρὸς ἐργαζόταν ὡς ὑπάλληλος σὲ παντοπωλεῖο. Ἀργότερα ἒκανε δικό του μικρὸ μαγαζὶ ποὺ πωλοῦσε τρόφιμα. Ἡ δικαιοσύνη του στὸ ζύγι ἦταν παροιμιώδης. Ἒβαζε λίγο παραπάνω γιὰ νὰ μὴν ζημιώνη τὸν πελάτη.

Ὁ ἀδελφός του σκοτώθηκε τὸ 1918 καὶ ἡ μητέρα του ἀπὸ τὴ στενοχώρια της ἔπαθε στὸ μυαλό. Ἐπίσης ἡ ἀδελφή του ἀρρώστησε, γιατί τὴ χτύπησε ἄγρια ἡ θεία της. Ὅλη τὴν ἡμέρα γύριζε στοὺς δρόμους μὲ ἕνα καλάμι καὶ τὸ βράδυ ἐρχόταν στὸ σπίτι γιὰ ὕπνο.

Ὁ Μῆτσος ὑπέμεινε τὶς βρισιὲς καὶ τὶς φωνὲς τῆς μητέρας του ἤρεμα καὶ χαμογελαστός. Τοῦ πετοῦσε στὸ πρόσωπο ὃ,τι εὕρισκε μπροστά της. Αὐτὸς πήγαινε, πλενόταν καὶ ὓστερα χαμογελαστὸς ρωτοῦσε τὴ μητέρα του ἂν θέλη κάτι. Τὸν ἔβριζε μὲ τὰ χειρότερα λόγια λέγοντάς του: «Τοῦρκε, βάρβαρε, λύκε», καὶ αὐτὸς δὲν ἔλεγε τίποτε. Τοῦ ἔβαζε τὸ μαχαίρι στὸν λαιμό, καὶ αὐτὸς χαμογελαστὸς δὲν ἀντιδροῦσε.

Οἱ γείτονές του ἄκουγαν μέχρι ἀργὰ τὴ νύχτα τὶς φωνὲς τῆς μάννας του.

Λόγῳ τοῦ ὅτι δὲν κοιμόταν καλὰ ὁ Μῆτσος, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας λιποθυμοῦσε καὶ ἔπεφτε κάτω. Κάποια φορὰ ἀπὸ τὸ πέσιμο ἔπαθε διάσειση καὶ νοσηλεύτηκε στὸ Νοσοκομεῖο. Ζοῦσε ἀγόγγυστα μία μαρτυρικὴ ζωή. Πάντα χαμογελαστὸς ὑπηρετοῦσε μάννα καὶ ἀδελφη μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη, μέχρι ποὺ ἐκοιμήθη ἡ μητέρα του σὲ ἡλικία 105 ἐτῶν.

Ὁ ἲδιος ζοῦσε ἀσκητικὴ ζωή. Κοιμόταν σὲ ἕνα κρεββάτι ἀποτελούμενο ἀπὸ δύο σανίδες ποὺ ἐστηρίζοντο πάνω σὲ δύο κασόνια. Ροῦχα εἶχε μόνο μία ἀλλαξιὰ καλοκαιρινὴ καὶ μία χειμωνιάτικη.

Εἶχε μόνο τὰ ἀπαραίτητα καὶ αὐτὰ ἁπλὰ καὶ φτωχικά. Τὸ φαγητὸ του ἦταν ἐπίσης λιτὸ καὶ ἀσκητικό. Δεκατρία μακαρόνια ἔβραζε ἢ μία κούπα ὄσπρια ἢ λίγες πατάτες καὶ περνοῦσε ὅλη τὴν ἡμέρα.

Ἒκανε κάθε μέρα ἐνάτη, ἔτρωγε πάντα μόνο μία φορὰ τὴν ἡμέρα καὶ κάποιες μέρες δὲν ἒτρωγε τίποτε. Δὲν ἐδέχετο ἀπό τοὺς ἄλλους δῶρα καὶ περιποιήσεις.

Ἦταν σιωπηλός, ἔλεγε λίγα λόγια, τὰ ἀπαραίτητα, καὶ δὲν κατέκρινε κανέναν. Εἶχε γράψει σὲ ἕνα χαρτόνι τὸ ρητό:

«Ὁ τηρῶν τὸ ἑαυτοῦ στόμα, τηρεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν», καὶ τὸ εἶχε τοιχοκολλημένο.

Δὲν ξὲφευγε περιττὸς καὶ ἀργὸς λόγος ἀπὸ τὸ στόμα του. Καὶ ὅπως λέγει ὁ Ἀπ. Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, «εἲ τις ἐν λόγῳ οὐ πταίει, οὗτος τέλειος ἀνήρ, δυνατὸς χαλιναγωγῆσαι καὶ ὃλον τὸ σῶμα».

Τέτοιος τέλειος ἀνὴρ ἦταν καὶ ὁ ταπεινὸς καὶ ὀλιγόλογος Μῆτσος.

Ὅταν τὸν ρωτοῦσαν κάτι πνευματικό, ἀπαντοῦσε καὶ συμβούλευε μὲ λεπτότητα καὶ ἀγάπη. Ἀγαποῦσε τὴν προσευχὴ καὶ δὲν σταματοῦσε νὰ προσεύχεται μέρα-νύχτα. Εἶχε συνηθίσει νὰ ἀγρυπνῆ, διότι δὲν τὸν ἄφηναν οἱ φωνὲς τῆς μητέρας του νὰ κοιμηθῆ, καὶ ἔτσι τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς νύκτας προσηύχετο.

Ἤξερε λίγα γράμματα, ἦταν τῆς Πέμπτης Δημοτικοῦ, μελετοῦσε πολὺ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀποστήθιζε προσευχές. Κάθε Πέμπτη πήγαινε σὲ γνωστά του γειτονικὰ σπίτια καὶ τοὺς διάβαζε βιβλία πνευματικά.

Ἦταν πολὺ ταπεινὸς καὶ ἀφοσιωμένος στὴν προσευχή, γι’ αύτὸ τὸν ἐπεσκέπτοντο πολλοὶ γιὰ νὰ τὸν συμβουλευθοῦν. Κάποια νέα ἔδωσε ἐξετάσεις στὸ Πανεπιστήμιο καί, ἐνῷ ἦταν ἄριστη μαθήτρια, δὲν πέρασε.

Ἦταν πολὺ στενοχωρημένη καὶ πῆγε μαζὶ μὲ τὴν μητέρα της στὸν Μῆτσο νὰ τὴν παρηγορήση.

Ἔκαναν ὃλοι μαζὶ Παράκληση καὶ ὕστερα εἶπε στὴ νέα:

«Παιδί μου, μὴ στενοχωρῆσαι, διότι ὁ Θεὸς γιὰ σένα ἄλλες πόρτες ἑτοιμάζει».

Πράγματι, τὴν ἑπομένη χρονιὰ τὴν πῆραν χωρὶς ἐξετάσεις, ὡς ἀριστοῦχο, στὴν Ἀνωτάτη Βιομηχανικὴ Πειραιῶς.

Σὲ ἕνα χρόνο τὴ ζήτησε σὲ γάμο κάποιος νέος μὲ τὴν προϋπόθεση νὰ μὴ συνέχιση τὴ φοίτησή της οὔτε νὰ ἐργασθῆ. Παντρεύτηκε, ἄπεκτησε τέσσερα παιδιὰ καὶ θυμήθηκε τὰ λόγια τοῦ Μήτσου. Θεώρησε ὃτι ἡ μία πόρτα ἦταν ἡ σχολὴ καὶ ἡ ἄλλη ὁ γάμος.

Μετὰ τὸν μεγάλο σεισμὸ τοῦ 1981 στὴν Κόρινθο συζητήθηκε ἀπὸ μερικοὺς πιστοὺς ὃτι: «Νά, κάτι τέτοιοι ἄνθρωποι σὰν τὸν κυρ-Μῆτσο προσηύχοντο καὶ δὲν ἔγιναν μεγάλες ζημιὲς στὴν Κόρινθο». (Δηλαδὴ δὲν σκοτώθηκαν ἄνθρωποι, παρ’ ὃλο ποὺ ὁ σεισμὸς ἔγινε νύχτα).

Στὴν Ἐκκλησία πρῶτος πήγαινε νὰ λειτουργηθῆ καὶ ἦταν πάντα σκυφτὸς καὶ προσεκτικός.

Ὅταν ἦταν νὰ κοινωνήση, ὃλοι παραμέριζαν γιὰ νὰ περάση. Τοῦ ἔδιναν προτεραιότητα νὰ κοινωνᾶ πρῶτος. Ἔπαιρνε τὸ ἀντίδωρο στὸ τέλος καὶ ἔφευγε. Ὅταν τὸν χαιρετοῦσαν, δὲν σήκωνε τὸ κεφάλι του νὰ τοὺς δῆ, ἀλλὰ σκυφτὸς ἀντιχαιρετοῦσε μὲ ἕνα ἀχνό, γαλήνιο, πονεμένο μειδίαμα.

Μετὰ τὴ συνταξιοδότησή του ἀφιερώθηκε περισσότερο στὴν προσευχὴ καὶ στὴ Λατρεία. Παρακολουθοῦσε ἀνελλιπῶς ὃλες τὶς Λειτουργίες, σχεδὸν κάθε μέρα ἂν εὕρισκε, καὶ κοινωνοῦσε συχνά. Ὅταν δὲν ὑπῆρχε ψάλτης, ἔψαλλε ὁ ἴδιος.

Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἦταν ἐμφανὴς στὸ ἀσκητικό του πρόσωπο. Ἕνα παιδάκι βλέποντας μία μέρα τὸν κυρ-Μῆτσο ποὺ ἐπέστρεφε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, εἶπε στὸν πατέρα του ὃτι ὁ κυρ-Μῆτσος ἔχει φωτοστέφανο στὸ κεφάλι του. Κάποτε, ὃταν πῆγε νὰ κοινωνήση, ἕνα παιδάκι εἶπε στὴ μητέρα του: «Μαμά, κοίτα, ὁ κυρ-Μῆτσος πετάει φωτιές».

Συνέβη κάποτε ἕνα ἐπεισόδιο ἔξω ἀπὸ τὸ κατάστημά του καὶ τὸν κάλεσαν ὡς μάρτυρα στὴ δίκη. Στενοχωριόταν καὶ ἀγωνιοῦσε, γιατί δὲν ἤθελε νὰ ὁρκιστῆ. Ὅταν κλήθηκε νὰ καταθέση, τοῦ εἶπε ὁ Πρόεδρος:

«Κύριε Ἀργυρόπουλε, ἀπό σᾶς δὲν θέλουμε νὰ ὁρκιστῆτε, διότι εἲμαστε σίγουροι ὅτι θὰ μᾶς πεῖτε τὴν ἀλήθεια».

Ἡ ἠρεμία του καὶ ἡ ἀνεξικακία του ἦταν παροιμιώδεις.

Κάποιος τὸν χτύπησε μὲ τὸ ποδήλατό του, τὸν ἔρριξε κάτω καὶ τὸν ἔβρισε κιόλας.

Ὁ κυρ-Μῆτσος σηκώθηκε, ξεσκονίστηκε καὶ χαμογέλασε, χωρὶς νὰ πῆ τίποτε.

Ἔκανε κρυφὰ πολλὲς ἐλεημοσύνες. Τὰ δανεικὰ ποὺ τοῦ ζητοῦσαν, ὃταν τὰ ἐπέστρεφαν δὲν τὰ ἔπαιρνε.

Ἐφάρμοζε τὸ «μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἡ λαμβάνειν». Βοηθοῦσε ἄρρωστους, φτωχοὺς καὶ ὀρφανά.

Πήγαινε τὴ νύχτα σὲ φτωχὲς οἰκογένειες μὲ ἕνα καλάθι γεμάτο τρόφιμα, τὰ ἄφηνε στὴν πόρτα καὶ ἔφευγε, χωρὶς νὰ τὸν ἰδοῦν. Μὲ ἄλλους ἀδελφοὺς ἳδρυσαν τὸ 1924 τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Σύλλογο «Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος». Ὁ φτωχὸς Μῆτσος δώρισε τὸ οἲκημα, ὃπου κτίσθηκε αἲθουσα τοῦ θείου κηρύγματος.

Συμβούλευε: «Ὅλους νὰ ἀγαπᾶς καὶ ἀπὸ ὃλους νὰ ἀπέχης», «Νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ποὺ σᾶς ἔκαναν κακά», «Ἡ προσευχὴ νὰ μὴ σᾶς λείπη. Πρῶτα νὰ προσεύχεσθε γιὰ τοὺς ξένους καὶ τοὺς ἐχθρούς σας», «Προσπαθῆτε νὰ κάνετε πάντοτε τὸ καλὸ καὶ ποτὲ τὸ κακό»,

«Νὰ κάνωμε προσευχὴ γιὰ ὃσους μᾶς κατηγοροῦν», «Ὁ Θεὸς δίνει πολλὲς δοκιμασίες καὶ πρέπει νὰ κάνωμε ὑπομονή».

Χειρουργήθηκε τρεῖς φορὲς ἀπὸ βουβωνοκήλη. Στὸ Νοσοκομεῖο τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, κάνοντας ὑπακοὴ στοὺς γιατρούς, ἒφαγε κρέας.

Ἔφθασε μέχρι τὸν θάνατο καὶ ὕστερα συνῆλθε.

Εἶχε στὸ προσκέφαλό του ἕνα μπαουλάκι μὲ μία ἀλλαξιὰ ροῦχα γιὰ τὸ αἰώνιο ταξίδι. Τὸ βιβλιάριό του μὲ τὶς λίγες οἰκονομίες του τὸ χάρισε σὲ ἕνα ἀνάπηρο παιδί. Τὰ δύο τελευταῖα χρόνια δὲν ἐπικοινωνοῦσε καὶ ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 97 ἐτῶν στὶς 21 Ἰουνίου 1986, παραμονὴ τῆς Πεντηκοστῆς, καὶ ἀνήμερά τῆς Πεντηκοστῆς ἒγινε ἡ κηδεία του.

Στὸν ἐπικήδειο λόγο ὁ μακαριστὸς γυμνασιάρχης καὶ πρώην Δήμαρχος Κορίνθου κ. Σήφης Κόλλιας ἄρχισε ὡς ἑξῆς: «Σήμερα ἡ Κόρινθος κηδεύει τὸν ἅγιό της…».

Πράγματι, ὃλοι ἀνεγνώριζαν τὴν ἄρετή του καὶ τὸν ἐσέβοντο. Ἦταν πρότυπο χριστιανοῦ ποὺ ἐνέπνεε πολλούς. Πάντα χαμογελαστός, ἤρεμος, ταπεινός, καρτερικὸς καὶ σιωπηλός.

Πάνω στὴν πλάκα τοῦ τάφου του ἔγραψαν οἱ γνωστοί του: «Δημήτριος Ἀργυρόπουλος, ὁ ἐλεήμων».

Αἰωνία του ἡ μνήμη. Ἀμήν.

Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο, τ. Β΄,

ἐκδ. Ἱ. Μ. Ἰωάννου Προδρόμου Μεταμορφώσεως,

Χαλκιδική

πηγή

Πρόσωπο προς πρόσωπο ή πλάτη με πλάτη; Η ελευθερία της επιλογής

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

Αββάς Μακάριος

Το όραμα του αγίου Μακαρίου του Αιγύπτιου
(τοιχογραφία Εμμ. Σηφάκη, Πέραμα Ρεθύμνης)

Ήταν αρχές Ιουλίου του 1998, όταν, φοιτήτρια τότε, μου δόθηκε η ευλογία να συμμετάσχω σε ένα πολύ εποικοδομητικό θεολογικό συνέδριο στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, στο Κολυμπάρι Χανίων. Το θέμα του βαρυσήμαντο, δελεαστικό, διαχρονικό και πάντα επίκαιρο: «Πρόσωπο και προσωπείο».

Βασικός άξονας του θέματος ήταν η έννοια του προσώπου ως σύμβολο της αληθινής εν Χριστώ ζωής και κοινωνίας. Χαρακτηριστικός ήταν ο διαχωρισμός της λέξης «πρόσωπο» από τη λέξη «άτομο», ενώ δόθηκε έμφαση στην ετυμολογία της λέξης: προς + ὤψ (όψη, οφθαλμός). Ως πρόσωπο, λοιπόν, σύμφωνα με τα συνθετικά της λέξης, ορίστηκε οτιδήποτε έχει όψη προς κάτι άλλο.

Από το εξαιρετικό αυτό συνέδριο, που έλαβε χώρα σε έναν υπέροχο τόπο και με πολύ αξιόλογους ομιλητές, δεν μπορώ να θυμηθώ πολλά. Ένα πράγμα όμως χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη μου: Ήταν ένας ζωγραφικός πίνακας κάποιου ντόπιου -νομίζω- ζωγράφου, που είχε εκτεθεί στον συγκεκριμένο χώρο προς προβληματισμό των συνέδρων. Πρόκειται για μια εκπληκτική απεικόνιση ενός οράματος του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, το οποίο σώζεται σε ένα από τα κείμενά του. Την ιστορία διηγήθηκε ο ίδιος ο Άγιος και αφορά στην κόλαση και τον φρικτό τρόπο που ζουν όσοι βρίσκονται εκεί· έχει άμεση σχέση με την έννοια του προσώπου.

Αυτή η εικόνα ήρθε προ ημερών συνειρμικά στον νου μου, όταν παίρνοντας τα παιδιά από το σχολείο, είδα να ξετυλίγεται μπροστά μου η ακόλουθη σκηνή: δύο παιδιά, φίλοι μεταξύ τους, κάθονταν σε ένα παγκάκι με τέτοιον τρόπο, ώστε ακουμπούσαν ο ένας την πλάτη του άλλου. Γύρω τους, στο προαύλιο, καθώς έφευγαν οι μαθητές, κάποιοι δάσκαλοι, ακολουθώντας –ηθελημένα ή μη– τις προσταγές, φώναζαν να τηρούνται οι αποστάσεις μεταξύ τους. Τα δύο παιδιά τότε σηκώθηκαν και φώναξαν: «Εμείς αγαπιόμαστε, κυρία , δεν μπορούμε τις αποστάσεις! Πόσο άλλο πια; Ούτε προσευχή, ούτε κοινό διάλειμμα, μα ούτε και αγκαλιές;». Κι αμέσως γύρισαν και αγκαλιάστηκαν σφιχτά.

Το μυαλό, που έχει τη δυνατότητα να περνά στιγμιαία μέσα από θάλασσες και βουνά, με ταξίδεψε τη στιγμή εκείνη στο συγκεκριμένο συνέδριο στην Κρήτη. Είδα μπροστά στα μάτια μου τον ίδιο, εκείνο, αξέχαστο πίνακα! Θυμήθηκα τη συγκλονιστική αφήγηση του Αγίου Μακαρίου, του μεγάλου αυτού αναχωρητή και ασκητή:

«Περπατώντας κάποια φορά στην έρημο, βρήκε παραπεταμένο πάνω στο χώμα ένα κρανίο νεκρού. Το κούνησε λίγο με το φοινικένιο ραβδί του, προστάζοντάς το:

-Συ, ποιος είσαι; Αποκρίσου με.

Το κρανίο τού μίλησε και είπε:

-Εγώ ήμουν αρχιερέας των ειδωλολατρών που παρέμειναν σ’ αυτόν τον τόπο κι εσύ είσαι ο αββάς Μακάριος που έχεις μέσα σου το Άγιο Πνεύμα.

Όποια ώρα, λοιπόν, σπλαχνίζεσαι αυτούς που είναι στην κόλαση, παρηγορούνται λίγο.

Τον ρωτάει ο αββάς Μακάριος:

-Και τι λογής παρηγοριά έχουν;

Και απαντά το κρανίο:

-Όση είναι η απόσταση μεταξύ ουρανού και γης, τόση είναι η φωτιά κάτω από μας. Καθώς, λοιπόν, στεκόμαστε μέσα στη φωτιά από το κεφάλι ως τα πόδια, δεν είναι δυνατόν ο ένας να δει το πρόσωπο του άλλου, γιατί η ράχη του ενός είναι κολλημένη στη ράχη του άλλου. Όταν όμως προσεύχεσαι για μας, βλέπουμε λίγο ο ένας τον άλλο, όση ώρα διαρκεί η προσευχή.

Έκλαψε τότε ο Γέροντας και είπε:

-Αλίμονο στην ημέρα που γεννήθηκε ο άνθρωπος, εάν αυτή είναι η παρηγοριά της κόλασης».

Για δες, είπα μέσα μου. Πόσο επίκαιρη είναι στις μέρες μας μια ιστορία που γράφτηκε τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Σήμερα, που ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του, το πρόσωπό του, φορά προσωπείο, μάσκα, και γίνεται απρόσωπος ή και διπρόσωπος… Γίνεται θεατής των εξελίξεων και ζει το δράμα της διαβρώσεως και αμαυρώσεως του ανθρωπίνου προσώπου. Ακολουθεί άκριτα και πιστά ό,τι του υποδεικνύουν. Παύει να πιστεύει σε αξίες, ιδανικά, να διακατέχεται από θυσιαστική αγάπη, παύει να μορφώνεται και να ελπίζει.

Μαθαίνει να βολεύεται, να αποκόβεται, να αποξενώνεται, να αποστασιοποιείται. Η νέα κατάσταση – η νέα τάξη πραγμάτων – καλεί τον καθένα να κάνει τα πάντα από το σπίτι. «Μείνε ασφαλής στο σπίτι κάνοντας τα πάντα από το κινητό ή τον υπολογιστή σου» είναι το μήνυμα γνωστής εταιρίας κινητής τηλεφωνίας, αλλά κι όλης της σύγχρονης πραγματικότητας. Άλλωστε και ο εργαζόμενος καλείται συχνά να δουλεύει από τον χώρο του, «από μακριά», κάτι που φυσικά φαντάζει ιδανικό για πολλούς. Όμως, δεν συνειδητοποιεί πως κατ’ αυτόν τον τρόπο το ανθρώπινο πρόσωπο υποβαθμίζεται σε άτομο, ενώ η έννοια της ομαδικότητας, της συνύπαρξης και της ευγενούς άμιλλας μειώνεται ή και εκμηδενίζεται. Έτσι, δίχως να γίνεται αντιληπτό, η εργασία χάνει τη βαθύτερη αξία της και από συν-εργασία τελικά τείνει να γίνει δουλεία.

«Κάνοντας τα πάντα από το κινητό ή τον υπολογιστή σου»: μια φράση που θυμίζει ταινία επιστημονικής φαντασίας. Η έννοια «τεχνητή νοημοσύνη» φαίνεται να προβάλλει δυναμικά και να αλλάζει τα δεδομένα, εξωθώντας, εξοβελίζοντας το συναίσθημα και μετατρέποντας το ανθρώπινο ον σε μηχανή, σε στυγνό ρομπότ. Αυτό όμως αυτόματα παραπέμπει σε έναν πλασματικό κόσμο, σε μια πλάνη.

Μαθαίνει επομένως ο άνθρωπος καλά να πιστεύει στην πλάνη, αγνοώντας όμως πως «η πλάνη δεν είναι τύφλωση. Η πλάνη είναι ανανδρία» (Νίτσε). Η παθητικότητα και η έλλειψη αντίδρασης δεν ανήκουν στην ελεύθερη ανθρώπινη φύση. Το ανθρώπινο ον, πλασμένο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού, δεν νοείται να ζει υποτονικά, προσποιητά, ψεύτικα. Το δημιούργημα του Θεού είναι πλασμένο για να ζει αιώνια και πάντα σε συνάρτηση-συνάντηση με τον άλλο.

Η έλλειψη επαφής και επικοινωνίας στον άνθρωπο, καθώς και η βίαιη στέρηση και αποκοπή της -ιδιαίτερα όταν επιβάλλεται σε ένα παιδί προσχολικής ή πρώιμης σχολικής ηλικίας- είναι καταστροφική, καθώς εντυπώνεται βαθιά μες στην ψυχή του. Το παιδί μαθαίνει να φοβάται τον μέχρι τότε φίλο, γίνεται καχύποπτο, ακοινώνητο, μοναχικό κι απρόσωπο, πράγμα διόλου φυσιολογικό για το τρυφερό της ηλικίας του, για την υπόστασή του, την εν γένει κοινωνική του δράση και την περαιτέρω ψυχολογική του ανάπτυξη και συμπεριφορά.

Ως προς αυτό έχουμε παραδείγματα τα παιδιά μας, που αυτές τις μέρες μάς δίδαξαν πολλά. Δεν θα κάνω λόγο, αν και θα έπρεπε, για τα τεράστια και αναπλήρωτα κενά που προέκυψαν εξ επόψεως μορφωτικής στον τομέα της παιδείας στην περίοδο της καραντίνας. Θα μιλήσω μόνο από συναισθηματικής πλευράς, με ένα προσωπικό παράδειγμα: Όταν τις πρώτες ημέρες που άνοιξαν τα σχολεία, στις αρχές του Ιουνίου, ο μικρός μας γιος, μόλις πέντε χρονών, αρνούνταν να πάει στο σχολείο -και φυσικά δεν ήταν ο μόνος απ΄ ό,τι συνεχώς πληροφορούμαστε και διαβάζουμε- είχε δικαιολογημένα την ένστασή του: «Δεν θέλω να πάω σχολείο, γιατί δεν μας αφήνουν να κάνουμε αγκαλιές» μου είπε χαρακτηριστικά. Κι εγώ του απάντησα: «Σήκω, αγόρι μου, να πας, γιατί έτσι θα καταφέρεις μια μέρα να αλλάξεις τον κόσμο… Οι φίλοι σου, η δασκάλα σου, τα βιβλία και τα παιχνίδια σε περιμένουν».

Κάπου διάβασα: «Στέρησε στα παιδιά παιχνίδι, βιβλίο και ουρανό και παύουν να είναι παιδιά». Ακριβώς περί αυτού πρόκειται, σκέφτηκα. Στερώντας τους τα αυτονόητα, αυτομάτως τα μετατρέπουμε σε άψυχα, μολυβένια στρατιωτάκια, ανάπηρα και ανίκανα να αγαπήσουν και να ονειρευτούν. Αυτή τη φορά όμως, ο μολυβένιος στρατιώτης του παραμυθιού δεν ρίχνεται στη φωτιά μαζί με την αγαπημένη του μπαλαρίνα, φλεγόμενοι και οι δυο από αγάπη, αλλά τείνει να γίνει άφιλος, ανέραστος, άκαρδος, φοβούμενος να εμπιστευτεί, να ανοιχτεί, να ερωτευτεί και να ζήσει, άρα όντως μολυβένιος, χωρίς πνοή, νεκρός.

Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε απώλεια του προσώπου, σε έναν άνθρωπο ατομοκεντρικό, επικίνδυνα εγωκεντρικό, που πόρρω απέχει από τη φύση του και την εκπλήρωση του καθ’ ομοίωσιν. Καταλήγει, έτσι, να νιώθει όλο και περισσότερο απειλούμενος από την παρουσία του άλλου. Αυτό τον εξωθεί στο να αγνοεί και συχνά να απορρίπτει τον συνάνθρωπο ως κόλασή του. Όμως, κόλαση είναι το ακριβώς αντίθετο: η απουσία της θέας του προσώπου, η απουσία του βλέμματος, της μυστικής συνάντησης των ματιών, του μαγικού αγγίγματος της ψυχής. Είναι η έλλειψη της αγάπης και της χαράς της παρουσίας του αδελφού, του πλησίον. Γιατί, φυσικά, αυτό που μετατρέπει μυστηριωδώς την καθημερινότητα σε κόσμο (κόσμημα, στολίδι κατά μια έννοια της λέξεως), είναι ακριβώς η σχέση και η επικοινωνία.

Είναι, λοιπόν, φανερό πως δεν νοείται πρόσωπο χωρίς κοινωνία, ούτε κοινωνία χωρίς πρόσωπο. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε προφητεύσει πως θα έρθει εποχή που ο άνθρωπος θα χρειάζεται να περπατήσει πάρα πολύ προκειμένου να βρει ένα πρόσωπο. Φαίνεται πως είμαστε πολύ κοντά στην εποχή αυτή -για την ακρίβεια, μάλλον, ζούμε μέσα σ΄ αυτήν.

Θα ήθελα να κλείσω με στίχους από ένα τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη που μοιάζει ταιριαστό στην περίσταση:

«Ο ουρανός ανάβει τα φώτα,

τίποτα πια δεν θα ’ναι όπως πρώτα,

ξημέρωσε πάλι.

Ξυπνάω στο φως, τα μάτια ανοίγω,

για λίγο νεκρός, χαμένος για λίγο,

ξημέρωσε πάλι.

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο,

μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο,

μην ξημερώνεις, ουρανέ.

Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο

κι από τ’ όνειρό μου ακούω καθάριο

τον λυγμό της να λέει: όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε…»

Πόσο διαφορετική έγινε η ζωή μας ! Πόσο αλλαγμένος, αλήθεια, φαντάζει ο κόσμος μας!

Τα διλήμματα που προκύπτουν πολλά και ποικίλα: Κοινωνία χωρίς ανθρώπινη επικοινωνία; Πρόσωπο ή προσωπείο; Κοινωνία προσώπων ή κόλαση της ακοινωνησίας; Χαρά της συνάντησης ή απουσία της ζωής; Και, τελικά, πρόσωπο προς πρόσωπο ή πλάτη με πλάτη; Η απάντηση βρίσκεται στις παρακάτω φράσεις:

«Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπά κανείς» (Ντοστογιέφσκυ),

«Αγάπη σημαίνει να πέφτεις άπειρες φορές καθημερινά στη φωτιά για την αγάπη των ανθρώπων κι όμως να μη χορταίνεις από αυτή σου την προσφορά» (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

και κυρίως στη θεϊκή εντολή: «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Μάρκ. 12, 31).

 

πρεσβυτέρα Ελένη Αργυροπούλου-Σαραφοπούλου,

πτ. Θεολογίας

Ανακοίνωση για 14.6.2020

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

ΙΕΡΟΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Λ Ε Β Α Δ Ε Ι Α Σ

***

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η – Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

unnamed

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο και ο Σύνδεσμος Αγάπης του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας,

Π Ρ Ο Σ Κ Α Λ Ο Υ Ν

τους υποψήφιους των Πανελλαδικών εξετάσεων

και τους μαθητές και μαθήτριες που θα εξεταστούν στις ξένες γλώσσες

σε κοινή Π Ρ Ο Σ Ε Υ Χ Η για την επιτυχία στις εξετάσεις,

κατά την Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο,

που θα γίνει στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας,

την Κυριακή 14 Ιουνίου 2020 στις 7.30 μ.μ.

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΓΑΠΗΣ