Εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου-Εθνική Επέτειος 25ης Μαρτίου

Την 25η Μαρτίου ημέρα εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και ημέρα της Επετείου κηρύξεως της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, τελέστηκε Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λεβαδείας προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Γεωργίου. Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στο γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και τη σημασία του για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους καθώς και στη θυσία των προγόνων μας για την ελευθερία της πατρίδας μας.

πηγή

Λόγος εις τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ

Άγιου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Τρία σημαντικότατα γεγονότα στην ιστορία του κόσμου εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας.

To πρώτο είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, τον οποίο εορτάζουμε σήμερα με χαρά και αγάπη, αλλά και με δέος ενώπιον του μεγαλείου του γεγο­νότος αυτού, το οποίο ονομάζεται «κεφάλαιον» (δη­λαδή αρχή) της σωτηρίας μας.

Εννέα μήνες μετά τον Ευαγγελισμό πραγματο­ποιήθηκε και το δεύτερο από τα σημαντικότερα γε­γονότα, η κατά σάρκα Γέννηση του Κυρίου μας Ιη­σού Χρίστου. Κορυφή και ολοκλήρωση της σωτηρί­ας μας θα είναι η ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χρί­στου μετά από ένα φρικτό θάνατο πάνω στο Σταυρό.

Όχι μόνο μια φορά αλλά πολλές φορές φανερώ­θηκαν στους αγίους άγγελοι. Έξι μήνες πριν τον Ευ­αγγελισμό της Παναγίας Παρθένου Μαρίας στάλθη­κε ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον ιερέα Ζαχαρία, ο οποίος υπηρετούσε στο ναό, για να του αναγγείλει, ότι απ’ αυτόν θα γεννηθεί ο μεγαλύτερος μεταξύ των αν­θρώπων, ο Πρόδρομος του Κυρίου ο Ιωάννης. Και σήμερα ο ίδιος φέρνει το χαρμόσυνο άγγελμα στην Υπεραγία και άχραντο Παρθένο Μαρία, η οποία ζού­σε στο ταπεινό φτωχόσπιτο του ξυλουργού Ιωσήφ.

Ο διάλογος του με την Παναγία είναι τόσο άγι­ος και μεγαλειώδης που δεν τολμώ να τον περιγράψω με δικά μου λόγια αλλά πρέπει να τον επαναλά­βω με Ευαγγελικά λόγια.

Όταν μπήκε ο αρχάγγελος στο υπερώο, είπε:

«Χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου· ευλο­γημένη συ εν γυναιξίν.

Η δε ιδούσα διεταράχθη επί τω λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος, και είπεν ο άγγελος αύτη· μη φοβού, Μαριάμ- εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. και ιδού σύλληψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το άνομα αυτού Ιησούν. ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον αυτού του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος.

Είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; και αποκριθείς ο άγ­γελος είπεν αύτη· Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι· διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού…

Είπε δε Μαριάμ· ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου. και απήλθεν απ’ αυτής ο άγ­γελος» (Λκ. 1, 28-38).

Σας έχω πει πολλά τα προηγούμενα χρόνια γι’ αυτόν το μοναδικό στην Ιστορία του κόσμου διάλογο. Αλλά τώρα θα σταθώ στα λόγια του Αρχαγγέλου:

«Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι διό και το γεννώμενον άγι­ον κληθήσεται υιός Θεού».

Κανείς ποτέ, από τη δημιουργία του κόσμου και μέχρι τη συντέλεια του, δεν γεννήθηκε και δεν θα γεννηθεί κατά τον τρόπο, κατά τον οποίο γεννήθη­κε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Κανείς ποτέ δε γεννήθηκε χωρίς άνδρα. Κανείς δε γεννήθηκε και δε θα γεννηθεί με την επέλευση του Αγίου Πνεύματος. Σε κανέναν ποτέ δεν κατοίκησε το Άγιο Πνεύ­μα με τέτοια ολοκληρωμένη πληρότητα, με την ο­ποία εγκατοίκησε στην Παναγία Παρθένο Μαρία. Κανέναν δεν επισκίασε η δύναμη του Υψίστου και τα μητρικά σπλάγχνα καμμίας γυναίκας δεν αγίασε, με τέτοια πληρότητα και δύναμη, όπως τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας.

Κρατήστε βαθειά στην καρδιά σας, αυτό που σας λέω για την πλήρη ενότητα του Πνεύματος του Θε­ού και της ανθρώπινης ουσίας της Μαρίας.

Η ψυχή και το πνεύμα του άνθρωπου έχουν την αρχή τους στο Πνεύμα του Θεού. To δεύτερο κεφά­λαιο της Παλαιάς Διαθήκης λέει, ότι έπλασε ο Θε­ός τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, «χουν από της γης και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής» (Γέν. 2, 7).

Με το Πνεύμα του Θεού μόνο το πνεύμα του άν­θρωπου είναι δυνατόν να κοινωνεί, εφόσον από Ε­κείνον προέρχεται, όπως συμβαίνει και στην φύση, συγγενή δηλαδή μεταξύ τους πράγματα να έχουν πραγματική επικοινωνία.

Την δυνατότητα της αληθινής κοινωνίας με τον Θεό την διδαχθήκαμε από τον ίδιο τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, ο οποίος λέει:

«Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αύτω ποιήσομεν» (Ιω. 14, 23).

Αλλά και ο απόστολος Παύλος με κάποια έκ­πληξη ρωτάει τους χριστιανούς της Κορίνθου: «Ουκ οίδατε ότι ναός Θεού έστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;» (Α’ Κορ. 3, 16).

Από τους βίους των αγίων γνωρίζουμε για μιά πραγματική κοινωνία με τον Θεό, που είχαν στη ζωή τους οι άγιοι του Θεού. Γνωρίζουμε ότι αυτοί υπήρξαν κατοικοιτήρια του Πνεύματος του Θεού. Αλλά ακόμα και αυτή η βαθειά κοινωνία τους με το Θεό δεν μπο­ρεί να συγκριθεί μ’ εκείνη την ευλογημένη κατά­σταση, η οποία υπερβαίνει ακόμα και την κατάσταση των αγγέλων και των αρχαγγέλων, στην όποια βρέθη­κε η Υπεραγία Παρθένος Μαρία μετά την επέλευση του Αγίου Πνεύματος.

Αυτό δεν μπόρεσε, η καλύτερα, δεν ήθελε να α­ντιληφθεί ο κακότυχος εκείνος αιρετικός Νεστόριος, ο οποίος ισχυριζόταν ότι η Υπεραγία Θεοτόκος γέννησε έναν κοινό άνθρωπο Ιησού Χριστό, με τον οποίο αργότερα ενώθηκε ο Θεός, γι’ αυτό και την Υπεραγία Παρθένο Μαρία την ονόμαζε Χριστοτόκο και όχι Θεοτόκο.

Αν, έστω και ελάχιστο, δίκαιο είχε ο Νεστόριος, τότε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός θα ήταν όχι ο Υιός του Θεού και Θεάνθρωπος αλλά ένας από τους πολλούς μεγάλους αγίους, οι οποίοι ονομάζο­νται αληθινοί ναοί και μονές του Πατρός και του Υιού για την απέραντη αγάπη τους στον Θεό και την τέλεια εφαρμογή στη ζωή τους των εντολών του Χριστού. Όπως βλέπετε ο Νεστόριος δικαίως ανα­θεματίστηκε από την Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο.

Σ’ αυτό το σημείο θα μπορούσα να τελειώσω τον εγκωμιαστικό μου λόγο προς τιμήν της μεγάλης αυτής εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Όμως δεν θέ­λω να προσπεράσω τα λόγια εκείνα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, τα όποια μπαίνουν σε κάθε καθαρή καρδιά:

«Χαίρε, κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά σου».

Όλοι εσείς, που είστε ομόψυχοι με μένα, πέστε μου, μπορεί να υπάρχει ανώτερη και καθαρότερη χαρά από αυτή, που δίνει η αίσθηση ότι μαζί μας εί­ναι ο Κύριος! Ότι μας αγαπά, επειδή φυλάσσουμε τις εντολές Του και ότι θα έλθει μαζί με τον Άναρ­χο Πατέρα Του και θα κατοικήσει μαζί μας!

Της ανώτατης αυτής ευτυχίας και χαράς να μας αξιώσει ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός διά πρεσβειών της Υπεραγίας και Αχράντου Παρθένου Μαρίας! Αμήν.

πηγή

Σάββατο 11 Μαρτίου 2017

Λαμπρή γιορτή σήμερα Σάββατο 11 Μαρτίου 2017

στον Ι.Ν.Ευαγγελιστρίας Λιβαδειάς !!!

Το Σάββατο 11 Μαρτίου ε.έ. ο Σεβασμιώτατος  Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεώργιος τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Ευαγελισμού της Θεοτόκου Λιβαδειάς κατά την οποία τέλεσε την εις διάκονον χειροτονία του Γεωργίου Πατσαλιά. Ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος στον νέο Διάκονο του έδωσε πατρικές συμβουλές και νουθεσίες και του ευχήθηκε δύναμη και υγεία στην διακονία του στο ιερό Θυσιαστήριο.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος προεχείρισε σε Πνευματικό τον εφημέριο του Ναού π. Ανάργυρο Σαραφόπουλο και του απένειμε το οφφίκιο του Οικονόμου. Επίσης προεχείρισε σε Αναγνώστη τον κ. Χαράλαμπο Υφαντή.

Άξιοι !!!

πηγή

IMG_20170311_103802IMG_20170311_103826IMG_20170311_104231IMG_20170311_104332

Συνεστίαση της Απόκρεω 19.02.2017

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή της ΑΠΟΚΡΕΩ 19 Φεβρουαρίου 2017, η καθιερωμένη Σ Υ Ν Ε Σ Τ Ι Α Σ Η στην αίθουσα του Ενοριακού μας Κέντρου.

Στην συνεστίαση, παρευρέθησαν:

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος,

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Γεώργιος

Ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, π. Συμεών Βολιώτης

Ο Αντιπεριφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας κ.Γιάννης Ταγκαλέκας και ο περιφερειακός σύμβουλος κ.Γιάννης Περγαντάς

Οι Αντιδήμαρχοι του Δήμου Λεβαδέων, κ.Κωνσταντίνος Καπλάνης και κ.Χρήστος Κυπραίος   

και οι Ενορίτες μας.

Η επιμελημένη και κομψή προετοιμασία και οργάνωση της βραδιάς, ανήκει αποκλειστικά στους εφημέριους του Ναού μας π. Δημήτριο Αργυρίου και π. Ανάργυρο Σαραφόπουλο και στις άοκνα εργασθείσες με κέφι, μεράκι και έμπνευση κυρίες του Συνδέσμου Αγάπης.

Η επιτυχία και το κέφι της βραδιάς είναι απόρροια των συνδαιτυμόνων Ενοριτών και της παρευρισκόμενης νεολαίας.

Οι φωτογραφίες είναι από τον ενορίτη μας φωτογράφο κ.Ευάγγελο Καψώνα.

Και του χρόνου!

 

Ιερές Ακολουθίες Μαρτίου 2017

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

      ΜΗΝΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 2017

ΤΕΤΑΡΤΗ  01:    07.15’ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 03:    07.15’ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ

19.30’ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ Α’ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΣΑΒΒΑΤΟ 04:    07.15’ ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

  ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ (ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ)

ΚΥΡΙΑΚΗ 05:    07.00’ ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Α’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ήχος Δ’)

 (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

ΤΕΤΑΡΤΗ  08:    07.15’ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10:    07.15’ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ

19.30’ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ Β’ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 12:    07.00’ ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ήχος πλ Α’)

ΤΕΤΑΡΤΗ  15:    07.15’ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17:    07.15’ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ

19.30’ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ Γ’ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 19:    07.00’ ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Γ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ήχος πλ Β’)

                                                                                          (ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24:   19.00’ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

( ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ Δ’ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ )

ΣΑΒΒΑΤΟ 25:   07.00’ ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 26:    07.00’ ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Δ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ήχος βαρύς)

%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b1%ce%b3%ce%ae-%cf%8e%cf%81%ce%b1%cf%82_%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%cf%8e%cf%81%ce%b1

ΤΕΤΑΡΤΗ  29:    07.00’ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ

19.00’ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31:    07.00’ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ

19.00’ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

Κοπή Βασιλόπιτας Χορωδιακού τμήματος του Συνδέσμου Αγάπης Ευαγγελίστριας Λιβαδειάς, 31.01.2017

Οι 41 παρευρισκόμενοι συνδαιτημόνες, αφού εδείπνησαν,

διασκέδασαν τραγουδώντας και χορεύοντας!

Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου, 29.01.2017

Με λαμπρότητα, εορτάστηκε και φέτος από την Ενορία μας, η Υπαπαντή του Κυρίου και προς τιμήν της Ορθοδόξου Χριστιανής Μητέρας.

Ο πατήρ Δημήτριος Αργυρίου, προλόγισε την εκδήλωση.
Η φιλόλογος-καθηγήτρια Μαρία Μπάκα Μπράλιου, ανέλυσε με γλαφυρότητα και σαφήνεια το θέμα: «Μία σύγχρονη ματιά στη Χριστιανή Μητέρα».

Τα νεαρά Κατηχητόπουλα μας απήγγειλαν επίκαιρα ποιήματα για τη Μητέρα, υπό την καθοδήγηση της Πρεσβυτέρας Ελένης Σαραφοπούλου.

Η Βυζαντινή χορωδία του Ναού μας, υπό τη διεύθυνση του πρωτοψάλτου Λουκά Πανταζή, απέδωσε ψαλμούς της ακολουθίας της Υπαπαντής.

Τραγούδια αφιερωμένα στην Μητέρα, από τις χορωδίες:
-ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΑΓΑΠΗΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ,
-ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ,
υπό τη διεύθυνση του Στέργιου Βαράκη και τη συνοδεία ακκορντεόν από τον Αντώνη Κεραμμυδά, έκλεισαν την όμορφη αυτή εκδήλωση.

Ο πατήρ Ανάργυρος Σαραφόπουλος, απεφώνησε την εκδήλωση.
Οι κυρίες του Συνδέσμου Αγάπης, μας κέρασαν γλυκά, που με κέφι και μεράκι είχαν φτιάξει.

Συνεστίαση 19-2-2017

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΘΗΒΩΝ  &  ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ & ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ  ΑΓΑΠΗΣ

***

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Κυριακή της ΑΠΟΚΡΕΩ  19 Φεβρουαρίου 2017

Σ  Υ  Ν  Ε  Σ  Τ  Ι  Α  Σ  Η

στην αίθουσα του Ενοριακού μας Κέντρου.

Ώρα έναρξης 8 το βράδυ.

Παρακαλούμε δηλώστε τη συμμετοχή σας.

Τιμή συμμετοχής κατ’ άτομο: 13,00 €

Η παιδεία στους Τρεις Ιεράρχες

3-ierarxes

Οι Τρεις Ιεράρχες, διαθέτοντας οι ίδιοι ευρύτατη παιδεία, ήταν φυσικό, περισσότερο από όλους τους άλλους Πατέρες της Εκκλησίας, να συλλάβουν τη σημασία της Παιδείας για τον άνθρωπο και μάλιστα για τον «νέο άνθρωπο» της εποχής τους, τον χριστιανό άνθρωπο. Κι επειδή γι’ αυτούς Παιδεία δεν σημαίνει … κατάκτηση γνώσεων αλλά καλλιέργεια της ανθρώπινης ψυχής, ως κύριος σκοπός της Παιδείας προσδιορίζεται η αγωγή των νέων παιδιών: «Τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών φαίνεται μοι, άνθρωπον άγειν, το πολυτροπώτατον ζώον και ποικιλώτατον», θα πει ο Γρηγόριος (Ε.Π.Μ.35,325).
Βεβαίως το «άνθρωπον άγειν», η ανθρωπαγωγή, ας νεολογίσουμε, δεν μπορεί στη σύλληψη των Πατέρων της Εκκλησίας παρά να είναι χριστοκεντρική. Σκοπός της αγωγής είναι: «ομοιωθήναι Θεώ κατά το δυνατόν ανθρώπου φύσει. Ομοίωσις δε ουκ άνευ γνώσεως, η δε γνώσις ουκ εκτός των διδαγμάτων», διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος (Ε.Π.Μ. 32,69Β).

Για τους Τρείς Μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, ουσία της παιδείας είναι η αγωγή και δεν νοείται αγωγή χωρίς «πνευματικά μαθήματα» και «επιμέλεια ψυχής»: «Ότι των οικείων αμελούμεν παίδων, και των μεν κτημάτων αυτών επιμελούμεθα, της δε ψυχής αυτών καταφρονούμεν, εσχάτης ανοίας πράγμα» (Ε.Π.Μ. 51,327), προειδοποιεί ο Χρυσόστομος.

Αν κάτι χαρακτηρίζει την παιδεία μας σε ευρωπαϊκό ίσως επίπεδο είναι ότι εξακολουθεί και σήμερα να μας διαφεύγει η ουσία, που ήταν και είναι η αγωγή ψυχών.Με άλλα λόγια, «περί άλλων τυρβαζόμεθα», ενώ «χρεία εστί ενός», να αναπτύξουμε την άγια πλευρά του του ανθρώπου, την καλλιέργεια της ψυχής και του νου του και να τον οδηγήσουμε σε μια πνευματική ανάταση και εγρήγορση, ώστε να βλέπει και να ενεργεί σωστά, διακρίνοντας το καίριο από το ασήμαντο, το μόνιμο από το πρόσκαιρο, την ουσία από τα «συμβεβηκότα» της ουσίας, για να θυμηθούμε τον ημέτερο Αριστοτέλη.
Η επιμονή των Ιερών Πατέρων στην αγωγή της ψυχής, και μάλιστα κατά Χριστόν, δεν σημαίνει ότι υποτιμούν τη σημασία των γνώσεων ή την σπουδαιότητα των γραμμάτων. Σημαίνει διαφορετική ιεράρχηση των αναγκών του ανθρώπου: πρώτα το πνεύμα και μετά το σώμα, πρώτα η αγωγή και μετά η γνώση. Ο Ιερός Χρυσόστομος προλαμβάνει ενδεχόμενες παρεξηγήσεις: «Και μη με τις νομιζέτω νομοθετείν αμαθείς τους παίδας γίνεσθαι…Ου κωλύων παιδεύειν ταύτα λέγω, αλλά κωλύων εκείνοις μόνοις προσέχειν». (Ε.Π.Ε. 28, 518-20).

Η παιδεία για τους σεπτούς Ιεράρχες είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Σε μια στιγμή εξάρσεως, ο Χρυσόστομος φθάνει να πει τη γνωστή ρήση: « Η παιδεία μετάληψις αγιότητος εστι» (Ε.Π.Ε. 25, 282). Να τι ύψος αλλά και τι νόημα δίνουν στην Παιδεία οι «μυσταγωγοί της Παιδείας», οι Μεγάλοι Ιεράρχες.

Επειδή, όπως είναι φυσικό, τα περί παιδείας διδάγματα των Τριών Πατέρων της Εκκλησίας θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο διδασκαλίας ετών, θα θίξω δύο μόνον ακόμη διδάγματα των Πατέρων: την έμφαση που δίνουν στον δάσκαλο και στους γονείς, παράγοντες οι οποίοι όλο και περισσότερο στις μέρες μας συνυπολογίζονται στους βασικούς πόλους της Παιδείας.
Η βασική αρχή για τον δάσκαλο είναι, κατά τους Μεγάλους Ιεράρχες, το παράδειγμα: «Τον δε παιδεύοντα, ου διά ρημάτων μόνον, αλλά διά πραγμάτων παιδεύειν χρή», λέει ο Ιερός Χρυσόστομος (Ε.Π.Ε.14,554). Η «πολιτεία» του δασκάλου, η ζωή και οι πράξεις του, το παράδειγμά του, όχι η απλή διδασκαλία του είναι αυτή που οδηγεί στην παιδεία, γιατί τα λόγια … φαίνεται πως περίσσευαν από τότε…
 
Ο Θεολόγος και ποιητής Γρηγόριος θα πει τη μνημειώδη επιγραμματική φράση: «Μισώ διδάγμαθ’ οις ενάντιος βίος».
Σ’ αυτό που ιδιαίτερα επιμένουν και οι τρείς Μεγάλοι Πατέρες στις κατευθύνσεις που δίνουν προς τους γονείς είναι η ευθύνη των γονέων να αναθρέψουν τα παιδιά τους με χριστιανικές αρχές και αξίες: με «φόβον Θεού», με καλλιέργεια των αρετών της ψυχής και του πνεύματος και με παιδεία τέτοια, που ο νέος να αντιληφθεί ότι σκοπός της ζωής δεν είναι να πασχίζει για την απόκτηση χρημάτων ή διαφόρων καταναλωτικών αγαθών και μάταιης εξουσίας, αλλά για ό,τι συνιστά την ουσία της ζωής και για τις αξίες που πρέπει να εμπνέουν τη ζωή του Χριστιανού (σύνεση, ταπεινοφροσύνη, εγκράτεια, δικαιοσύνη, αυτογνωσία).
Πόσο επίκαιρος είναι και σήμερα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όταν σχολιάζει ποια πρότυπα προβάλλουν συνήθως οι γονείς στα παιδιά τους προς μίμηση και πόσο έξω από την χριστιανική πραγματικότητα βρίσκονταν και βρίσκονται και σήμερα πολλοί γονείς: «Και τίποτε άλλο δεν είναι δυνατόν να ακούσει κανείς όταν οι πατέρες μιλούν προς τα παιδιά τους και τα παρακαλούν να σπουδάσουν ρητορική, παρά αυτά εδώ τα λόγια· ο τάδε, λέγει, ενώ είναι κατώτερος και κατάγεται από κατώτερους γονείς, αφού απέκτησε την εκ των ρητορικών σπουδών ικανότητα, ανήλθε στα ύψιστα αξιώματα, απέκτησε πολύν πλούτον, νυμφεύθηκε πλούσια γυναίκα, έκτισε πολυτελές σπίτι, είναι φοβερός σε όλους και φιλόδοξος. Άλλος πάλι λέει, ο τάδε που έμαθε την ιταλική γλώσσα, είναι ένδοξος στα ανάκτορα και κυβερνά όλα τα εσωτερικά θέματα. Και άλλος πάλι δείχνει άλλον, όλοι όμως τους επιτυχημένους στη γη. Κανένας δε ούτε μια φορά δε θυμάται τα ουράνια πράγματα» (Ε.Π.Ε 28, 474)…
(απόσπασμα, Γεωργίου Μπαμπινιώτη, Γλώσσα και παιδεία στους Τρεις Ιεράρχες, σελ.21-24)

πηγή

Κοπή βασιλόπιτας κατηχητικού 2017

Το Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2017 πραγματοποιήθηκε η κοπή βασιλόπιτας

του κατηχητικού μας. Ο π.Δημήτριος και ο π.Ανάργυρος ευλόγησαν τη βασιλόπιτα.

Ευχόμαστε συγχαρητήρια στη νικήτρια και του χρόνου!

Καλή κι ευλογημένη χρονιά!

Για τον ασπασμό (χειροφίλημα) του ιερέως

priest

Πέθανε ο γέρος ιερέας σας, και στη θέση του ήρθε νέος θεολόγος. Στον γέρο ιερέα με ευχαρίστηση φιλούσατε το χέρι, αλλά λέτε ότι σας είναι δυσάρεστο να φιλάτε το χέρι του ιερέα που είναι πολύ πιο νέος από σας.

Δεν ακούσατε την ιστορία περί του ηγεμόνα Μίλος και του νεαρού ιερέα; Αυτή η ιστορία έχει ως εξής:

Κάποιος νεαρός παπάς, έκανε Λειτουργία στο Κραγκουγιέβατς παρουσία του ηγεμόνα Μίλος. (Ο γέρος ηγεμόνας ήταν εξαιρετικά ευσεβής. Η ακολουθία στην Εκκλησία δεν ξεκινούσε ώσπου αυτός να έρθει. Στην Εκκλησία στεκόταν στη θέση του, σαν στυλωμένος, και προσευχόταν με ταπείνωση στον Θεό). Όταν ο νεαρός ιερέας τελείωσε την ακολουθία, έβγαλε μπροστά στον ηγεμόνα τον σταυρό και το αντίδωρο.

Ο ηγεμόνας φίλησε τον σταυρό, και ήθελε να φιλήσει και το χέρι του ιερέα. Όμως ο νεαρός τράβηξε το χέρι πίσω, σαν να ντρέπεται που ο γέροντας κυρίαρχος της χώρας ήθελε να του φιλήσει το χέρι. Ο ηγεμόνας Μίλος τον κοίταξε και είπε: «Δώσε να φιλήσω το χέρι! Δεν φιλώ το δικό σου χέρι αλλά το αξίωμά σου, που είναι γεροντότερο και από σένα και από μένα».

Μ’ αυτό, νομίζω, ότι όλα έχουν λεχθεί και επεξηγηθεί.

Ο γέρων ηγεμόνας μίλησε στην Εκκλησία και είπε λόγια εμπνευσμένος από το Πνεύμα του Θεού. Σκεφθείτε μόνος σας: εάν ο ιερέας σας είναι είκοσι πέντε χρονών, το αξίωμά του είναι χίλια εννιακόσια. Και όταν εσείς φιλάτε το χέρι του, φιλάτε το αξίωμα, το οποίο από τους αποστόλους του Χριστού πέρασε σε πολλές χιλιάδες λειτουργούς του ιερού του Θεού. Ενώ ασπάζεσθε το αξίωμα του ιερέα, ασπάζεστε και όλα τα μεγάλα ιερά και τους άξιους πνευματικούς, οι οποίοι έφεραν αυτό το αξίωμα, από τους αποστόλους έως σήμερα.

Φιλάτε τον άγιο Ιγνάτιο, τον άγιο Νικόλαο, τον Μέγα Βασίλειο, τον άγιο Σάββα, τον Αρσένιο και τον Ιωαννίκιο, και πολλούς άλλους, οι οποίοι στη γη ήταν κοσμήματά της, και τώρα στον ουρανό είναι κοσμήματα του ουρανού, και οι οποίοι έχουν ονομαστεί γήινοι άγγελοι και ουράνιοι άνθρωποι. Κι έτσι, ο ασπασμός του ιερέα δεν γίνεται με ένα απλό φίλημα, αλλά, κατά τα λόγια του αποστόλου Παύλου, «εν φιλήματι αγίω» (Α. Κορ. 16, 20).

Φιλήστε λοιπόν χωρίς δισταγμό το χέρι που ευλογεί, και το αξίωμα που είναι ευλογημένο από το Άγιο Πνεύμα. Κι ακόμα το να φιλάμε νεότερο από τον εαυτό μας, όπως και το να ακούμε νεότερο από τον εαυτό μας, είναι καλό, επειδή μας προφυλάσσει από την υπερηφάνεια και μας διδάσκει την ταπεινοφροσύνη.

Από τον Θεό ειρήνη και χαρά.

(Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δεν φτάνει μόνον η πίστη…». Ιεραποστολικές επιστολές Β’ Εκδόσεις «Εν πλω», 2008, Η/Υ επιμέλεια: Σοφίας Μερκούρη)

πηγή

Βράβευση πρωτοετών φοιτητών 2016

Τη Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2016, η Ενορία μας βράβευσε τους νεοεισελθόντες φοιτητές και σπουδαστές, με μια εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ο Καθηγητής-Θεολόγος κ.Λευτέρης Ζωγράφος ανέπτυξε το θέμα «Χριστούγεννα: Πρόκληση – Πρόσκληση» και οι χορωδίες του Ενοριακού μας κέντρου και του αθλητικοπολιτιστικού συλλόγου γυναικών Λιβαδειάς, απέδωσαν παραδοσιακά τραγούδια, υπό τη διεύθυνση του κ.Στέργιου Βαράκη.

asc_2880asc_2886asc_2894asc_2909asc_2963dsc_0006dsc_0007

Εσπερινός Αγίου Αντωνίου 16.1.2017

Παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, κ.κ. Γεωργίου,

ετελέσθη ο Εσπερινός του Αγίου Αντωνίου,

στο εξωκκλήσι του Αγίου Αντωνίου την 16.01.2017

Ο θάνατος στον Χριστιανισμό

%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7

«Θρηνώ και οδύρομαι, όταν εννοήσω τον θάνατο, – μας λέει εύστοχα ο ιερός Δαμασκηνός και βέβαια το ακούμε κάθε φορά που συναζόμαστε για να αποχαιρετήσουμε από τούτον εδώ τον κόσμο τον οποιοδήποτε συνάνθρωπό μας, –  και δω την ωραιότητα, που πλάστηκε για μας ολόιδια με την εικόνα του Θεού, στους τάφους να την κατεβάζουν, χωρίς μορφή, χωρίς σκοπό, χωρίς κανένα σχήμα. Ω τι θαύμα είν’ ετούτο, ετούτο το μυστήριο που γίνεται για μας! Πώς στη φθορά παραδοθήκαμε, πώς με τον θάνατο δεθήκαμε;».

Αλήθεια αδελφοί μου, πόσες φορές όλοι εμείς, αν και το ακούμε συχνότατα, πόσες φορές βάλαμε το μυαλό μας να δουλέψει τούτες τις φράσεις; Πότε κοιτάξαμε το θάνατο μέσα από τούτα τα λόγια και πότε προβληματιστήκαμε πραγματικά με το μέγα τούτο μυστήριο του θανάτου, όπως ακριβώς το ονομάζει και πάλι ο Δαμασκηνός. Πότε αναρωτηθήκαμε «…πώς η ψυχή χωρίζεται απότομα απ’ το σώμα, και χάνεται αυτή η αρμονία, κι ο τόσο φυσικός δεσμός της συνυπάρξεως κόβεται με τη θέληση του Θεού».

…Ο θάνατος, αδελφοί μου, στο χριστιανισμό, θεωρείται ύπνος, ακόμα και οι τόποι, όπου αποθέτουμε εμείς οι χριστιανοί τους νεκρούς μας λέγονται Κοιμητήρια, αυτή είναι η χριστιανική ονομασία τους και όχι νεκροταφεία, ο δε θάνατος κοίμηση. Το νεκροταφείο ανάγει σε τελειωμό τα κοιμητήριο σε ύπνο. Κοιμάται λοιπόν το σώμα του ανθρώπου, ενώ η ψυχή του, ζει. Ζει στη Βασιλεία των Ουρανών. Το σώμα του ανθρώπου βεβαίως διαλύεται,  αλλ’ όμως μία των ημερών θα αναστηθεί, θα ξαναρθεί στη  ζωή. Γι’  αυτό και λέμε, ότι το σώμα κοιμάται. Το λέμε άλλωστε και στο Σύμβολο τις πίστεως: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών». Το είπε και ὁ Κύριός μας στο Ευαγγέλιο της Κρίσεως: «Όταν θα έλθει με όλη Του την δόξα θα συναχθούν όλοι οι άνθρωποι, που έζησαν όλες τις αποχές, και θα κριθούν ενώπιον του Θεού». Λοιπόν; Και σεις κι εγώ και τα συγγενικά μας πρόσωπα, μια μέρα θα φύγουμε από τη ζωή αυτή. Θα κοιμηθούμε ένα ύπνο, όχι σαν αυτό που ξέρουμε και πού διαρκεί μερικές ώρες, αλλά χρόνια πολλά, ίσως και αιώνες. Μια μέρα όμως θα ξυπνήσουμε, θα επανέλθουμε στη ζωή.

Να, λοιπόν, γιατί ὁ Χριστός μας λέγει, ότι πρέπει να μην απελπιζόμαστε, να μην κλαίμε.

Ο θάνατος είναι προσωρινός χωρισμός.

Πού είναι πρόσωπα που αγαπήσαμε; Πού είναι τόσος και τόσος κόσμος που γνωρίσαμε, τόσος και τόσος κόσμος που πέρασε από δω; Έφυγαν από τη ζωή αυτή και μας άφησαν την ανάμνησή τους. Αύριο θα φύγουμε και μεις. Πού πάμε; Τελειώσαμε; Μέχρι εδώ ήτανε; Ο Θεός, αν υπάρχει Θεός σε μια τέτοια περίπτωση, για πλάκα ασχολιέται με τον κόσμο; Μη γένοιτο! Πηγαίνουμε να συναντήσουμε τους συγγενείς, τους φίλους, τους γονείς, τους δικούς μας. Όλοι αυτοί και όλοι εμείς θ’ ανταμώσουμε! Και εφ’ όσον ζήσαμε κατά το θέλημα του Θεού, όλοι πάλι μαζί θα ζήσουμε κοντά στο Θεό ανακαινισμένοι, πνευματικοί, ευτυχισμένοι.

Να θυμηθούμε τη παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου. Εκεί φαίνεται, ότι ο πλούσιος γνώρισε στην άλλη ζωή τον Λάζαρο, γνώρισε μάλιστα και τον Αβραάμ, που δεν είχε δει ποτέ. Μάλιστα ο πλούσιος και ο Αβραάμ συζήτησαν. Να θυμηθούμε τη Μεταμόρφωση του Κυρίου, όπου ο Κύριος συζητά με τον Μωυσή και τον Ηλία.

Λοιπόν; Λοιπόν, ο πιστός πιστεύει ότι ο θάνατος είναι ένας προσωρινός χωρισμός. Τι είναι οι λίγες δεκαετίες τις ζωής μας; Δεν είναι ούτε ένα σπυρί άμμου μπροστά στην αιωνιότητα.

Να, λοιπόν, γιατί δεν πρέπει να κλαίμε με τον τρόπο που μάθαμε να κλαίμε.

Αδελφοί μου, ο άνθρωπος που χάνει τον συνάνθρωπό του δεν είναι αναίσθητος, δεν είναι σκληρός μπροστά στη θλίψη. Δεν μπορεί να μην κλάψει. Άλλωστε και η ψυχολογία διδάσκει πως το κλάμα είναι το καλύτερο φάρμακο κατά της βαρείας θλίψης. Δεν διδάσκει αυτό ο χριστιανισμός. Δεν μας λέει λοιπόν να μην κλαίμε. Ο ίδιος ο Χριστός δάκρυσε για το θάνατο του φίλου του, του Λαζάρου. Ο θάνατος λοιπόν, ο αποχωρισμός, έστω και πρόσκαιρος, είναι ένα πολύ, μα πολύ, θλιβερό γεγονός. Ναι είναι. Εδώ όμως είναι το θαύμα. Ο χριστιανός το ξεπερνά με τη πίστη και ενώ με μια γαλήνια θλίψη αποχαιρετά το προσφιλές του πρόσωπο επαναλαμβάνει: «Προσδοκώ ανάστησαν νεκρών». Γι αυτό κλαίει. Κλαίει όμως όχι απελπισμένα. Όχι χωρίς ελπίδα. Κλαίει χριστιανικά και όχι άπιστα και άθεα.

Αμήν!

πηγή