Αφέντες και δούλοι. Μια προσπάθεια προσέγγισης της δουλείας του φόβου και της αφεντιάς της θυσίας

«Σέ ἐκλιπαρῶ, παρθένε Φράιτζγουαϊντ, δῶσε μου ἕνα φιλί στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Τζών Μπλαίρ, Ἁγια Φράιτζγουαϊντ Ἡ κυρά τῆς Ὀξφόρδης, εκδ. Ἐν πλῷ

Στην αχλή του αδυσώπητου, εκδικητικού και αφιλόξενου πνευματικού χειμώνα που διανύουμε, «σαν κάτι νόστιμο να λιγόστεψε». Σαν ξάφνου να χάθηκε η έννοια της θυσίας, της ανιδιοτελούς αγάπης, της αυταπάρνησης, της αλληλεγγύης, της ουσιαστικής αλληλοπεριχώρησης, αλλά και της ευθύνης σε όλους τους τομείς. Λες πως μια καταρρακτώδης βροχή μαστιγώνει τις ανθρώπινες συνειδήσεις, ενώ ένα τέλος καλπάζει αδηφάγο για να εξαλείψει το νόημα της βαθύτερης συνάντησης ­–κατά πρόσωπον– με τον άλλο, τον αδελφό. Η ουσιαστική –χωρίς μάσκες– επαφή με τον συνάνθρωπο και η θυσιαστική προσφορά προς χάριν του πλησίον μάλλον αποτελεί πια θέμα ελάσσονος σημασίας, ζήτημα μιας ξε-περασμένης εποχής.

Μήπως η Εκκλησία –οι άνθρωποι που την απαρτίζουν σήμερα κι όχι η ίδια ως Σώμα Χριστού– (ξ)έχασε την οντολογική και ιεραποστολική της υπόσταση; Μήπως παρερμήνευσε την ιερή της αποστολή; Πόσο λανθασμένα διαβάσαμε το Ευαγγέλιο… Κι όμως αν θυμόμαστε πως κάθε συνάντηση με τον Θεό και κάθε βαθύτερη συνάντηση με τον συν-άνθρωπο αποτελούν μια απόφαση, μια κρίση, θα αναζητούσαμε τον Θεό με περισσότερη θέρμη στο πρόσωπο του άλλου.

Ένας από τους δύο «ελέφαντες της ρωσικής γης», ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, έγραψε στο πρώτο σημαντικό μυθιστόρημά του Το υπόγειο: «Το να αγαπάς είναι να υποφέρεις και δεν μπορεί να υπάρχει καμία αγάπη διαφορετικά». Ο ίδιος, στο Αδεφλοί Καραμαζώφ κάνει λόγο για την Κόλαση και τονίζει πως αυτή μπορεί να συνοψιστεί σε δύο λέξεις: «πολύ αργά»! Λέξεις, πράξεις ή απλές χειρονομίες που θα μπορούσαν να γεμίσουν μια σχέση, δεν μπορούν πλέον εκεί να λεχθούν ή να πραγματοποιηθούν.

Ο θεμελιωτής του μοναχικού βίου Άγιος Αντώνιος αιώνες πριν βεβαιώνει: «Η ζωή και ο θάνατος της ψυχής εξαρτάται από τον πλησίον». Κι ο Αββάς Αγάθων συμπληρώνει: «Αληθινή αγάπη είναι να βρω ένα λεπρό και να του χαρίσω ευχαρίστως το υγιές σώμα μου και να πάρω το δικό του».

Σ’ αυτό ακριβώς το πνεύμα κινείται το αποκαλυπτικό αριστουργηματικό διήγημα του δεύτερου «ελέφαντα της ρωσικής γης» και γίγαντα της ρωσικής λογοτεχνίας, Λέοντος Τολστόι Αφέντης και δούλος. Γραμμένο περίπου 125 χρόνια πριν, είναι ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ άλλοτε. Πρόκειται για μια συνέχεια –θα μπορούσε να πει κανείς– της παραβολής του άφρονος πλουσίου με αίσιο αυτή τη φορά τέλος για τον άνθρωπο ή αλλιώς μια αναζήτηση του νοήματος της ζωής.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια ρωσική επαρχιακή πόλη και αναφέρεται στη θυσία του πλούσιου αφεντικού κατά τη διάρκεια μιας νύχτας που παγιδεύτηκαν μαζί με το δούλο του από τη χιονοθύελλα του γνωστού ρωσικού αμείλικτου, αδυσώπητου χειμώνα. Δυο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται μπροστά στον φόβο των κινδύνων από τα στοιχεία της μανιασμένης φύσης και πάνω απ’ όλα της απειλής του θανάτου.

Για τον πλούσιο έμπορο τίποτε δεν ήταν πιο σημαντικό από το να υπολογίζει τα πλούτη του ξανά και ξανά, να καυχάται γι’αυτά όσο τίποτε άλλο στη ζωή του και να ονειρεύεται ακόμη περισσότερα. Οι άνθρωποι γι’αυτόν δεν είχαν καμία αξία.

Ο φτωχός Νικήτα απ’ την άλλη, μπροστά στην απειλητική παγωνιά, αισθανόμενος την παρουσία του «Ουράνιου Πατέρα» του, όπως Τον αποκαλεί, και συναισθανόμενος την ταπεινή, αμαρτωλή ζωή του, είναι έτοιμος για όλα. Άλλωστε,η σκέψη του θανάτου δεν φάνταζε γι’αυτόν πολύ δυσάρεστη, ούτε πολύ τρομαχτική, αφού η ζωή του ήταν μια αδιάκοπη σκλαβιά μέσα στην ελευθερία της.

Οι δύο αυτοί άνθρωποι ενώνονται κάτω από τον ζυγό του τρόμου του θανάτου. Για πρώτη φορά ο αφέντης αισθάνεται την αξία της πραγματικής παρουσίας του άλλου. Τη σπουδαιότητα του αγγίγματος, του ακούσματος της φωνής. Και το νιώθει μόνο όταν αφουγκράζεται την ανάσα του Νικήτα την ώρα που ο ίδιος –ξαπλωμένος από πάνω του– προσπαθεί να τον ζεστάνει και να τον κρατήσει έτσι στη ζωή. «Εμείς οι άλλοι, έτσι…». Η ανιαρή, ψεύτικη ζωή του πλουσίου αποκτά μέσα σε λίγες στιγμές πραγματικό νόημα, οντότητα και αξία.

Δια της ουσιαστικής προσφοράς, μέσα στη δύναμη της σιωπής, η αλήθεια της αιωνιότητας της συντροφικότητας ενδύεται σάρκα και οστά και μεταμορφώνει… Μια ανεκλάλητη χαρά που ξεπηδά μέσα από την αυταπάρνηση και αυτοπροσφορά κατακλύζει τον μέχρι πρότινος αλαζόνα, υπερόπτη, κενόδοξο διώκτη της αγάπης, της ανθρωπιάς και της φιλίας αφέντη… «Όμως εκείνος δεν σκεφτόταν ούτε τα πόδια του, ούτε τα χέρια του. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να ζεστάνει τον άνθρωπο που ήταν ξαπλωμένος από κάτω». «Όμως δεν μπορούσε να αποφασίσει να εγκαταλείψει ούτε για μια στιγμή τον Νικήτα και να ταράξει αυτή τη χαρά που ένιωθε μέσα του. Τώρα δεν είχε κανένα φόβο». «Ωστόσο, αυτή η εξάντληση όχι μόνο δεν του ήταν δυσάρεστη, αλλά αντίθετα τον έκανε να νοιώθει μια μοναδική χαρά για πρώτη φορά στη ζωή του». Ο ήρωας στο τέλος του έργου συνειδητοποιεί πως «κανείς δεν έχει δικαίωμα να ευτυχεί μόνος του» (Μέγας Βασίλειος) και πως «για να ζήσεις την απόλυτη ευτυχία, θα πρέπει να έχεις κάποιον για να τη μοιραστείς» (Μάρκ Τουαίν). «Ο Νικήτα ζει, αυτό λοιπόν σημαίνει ότι ζω κι εγώ» σκέφτεται με θριαμβευτική χαρά.

Η νουβέλα του Τολστόι προσφέρει μια ασύλληπτη ευκαιρία για προβληματισμό. Μέσα στην τρομαχτική, χιονισμένη ερημιά –όχι μόνο την κυριολεκτική– ποικίλες αποχρώσεις χαρακτηριστικών προσωπικότητας και γνωρισμάτων συμπεριφοράς εμφαίνονται: απληστία, ατομισμός, άκρατος εγωισμός που φθάνει στην έπαρση, στην αφροσύνη και την ύβρη, έλλειψη αληθινής πίστης (τυπολατρεία), υποκρισία, παντελής έλλειψη αγάπης. Κυριαρχεί η ιδέα της αφιλίας, της αποξένωσης, της στέρησης της ζεστασιάς της συντροφιάς του άλλου. Αυτή και επιδιώκει στο τέλος της ιστορίας να αναπληρώσει ο πλούσιος αφέντης πέφτοντας πάνω στο παγωμένο απ’ το χιόνι σώμα του δούλου για να το ζεστάνει και να το κρατήσει ζωντανό, όχι μόνο για να καταπολεμήσει τον φόβο της μοναξιάς και του θανάτου, αλλά περισσότερο «εἰς ἑαυτὸν ἐλθὼν» (Λουκ. 15, 17), συναισθανόμενος δηλαδή πως άξιζε να ζει για τον Θεό και τον συνάνθρωπο και όχι για τον εαυτό του. Πως το άνοιγμα της αγκαλιάς και της καρδιάς και ο ευγενής πόθος για συντροφικότητα και μοίρασμα της χαράς είναι αυτά που σηματοδοτούν τη ζωή.

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο κινήθηκαν αμέτρητοι άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο πέρασμα των αιώνων. Άνθρωποι που πάλεψαν μέσα στις φλόγες της αφιλίας και ρίχτηκαν άοκνα στην υπηρεσία και την ανάπαυση του συνανθρώπου, χωρίς φόβο –αλλά με πολύ πάθος. Τα παραδείγματα δεν εξαντλούνται σε ένα ταπεινό ανθρώπινο κείμενο –είναι γραμμένα, άλλωστε, στο βιβλίο του Ουρανού. Ωστόσο, ενδεικτικά θα γίνει μια μνεία σε ορισμένα, χωρίς να σημαίνει ότι θεωρούνται περισσότερο σημαντικά από άλλα. Όλοι τους άνθρωποι που έδωσαν αίμα για να λάβουν πνεύμα, κατά το «Δὸς αἷμα καὶ λάβε πνεῦμα» (Αγ. Πέτρος ο Δαμασκηνός).

Μορφές αγίων που θέλησαν να νικηθεί η αμετρία του κακού από την αγάπη και το καλό δίχως μέτρο και που εν τούτοις ένιωσαν τόσο ανάξιοι μέσα στον πλούτο και τη χάρη της ταπείνωσής τους, αισθανόμενοι πολύ μικροί για να αλλάξουν τον κόσμο και έχοντας την συναίσθηση πως «η καρδιά δεν μπορεί να στεγάσει το σύμπαν» (Αγ. Μαρία Σκόμπτσοβα). Εν τούτοις βούτηξαν στο μαρτύριο με την πίστη ότι «εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη» (Α΄ Κορ. 12, 26). Ότι δηλαδή ο Χριστιανισμός ή είναι πυρ ή δεν είναι τίποτε. Ότι κανείς δεν μπορεί να είναι Χριστιανός με μέτρο, αλλά πάντες οφείλουν να ζουν «πάντα ξεχασμένοι στην αγάπη» (Γ. Κότσιρας), φλεγόμενοι από ευαισθησία προς τον κάθε άλλο, στο πρόσωπο του οποίου έβλεπαν τον Άλλο, τον ένα και μοναδικό Θεό. Πεποίθηση και πόθος τους η ανακούφιση της δυστυχίας, του πόνου έτσι, απλά, χωρίς να φοβούνται τίποτε, χωρίς να προσμένουν απολύτως τίποτε από αυτό το δόσιμο, από αυτή τη σχέση, παρά μόνο την πληρότητα και πλήρωση που «μαγικά» εισέπρατταν μέσα από ένα χαμόγελο του πάσχοντος.

Επιχειρώντας μια προσέγγιση στην ανυπολόγιστη προσφορά τέτοιων γιγάντων της πίστης, της αγάπης και της διακονίας, μπορεί κανείς να σταθεί σε ορισμένους ελεήμονες αγίους. Κάποιοι από αυτούς άλλοτε –σπανιότερα– κατά παραχώρηση Θεού ασθένησαν και οι ίδιοι και κοιμήθηκαν εκπληρώνοντας ιερή αποστολή, προσφέροντας τον εαυτό τους λαμπάδα –θυσία τῷ Θεῷ– και άλλοτε διακόνησαν με αυταπάρνηση μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, σε καιρούς φοβερών λοιμών και φονικότατων πανδημιών, βγαίνοντας –θαυμαστῷ τῷ τρόπῳ– αλώβητοι και συνεχίζοντας απρόσκοπτα… Ορισμένοι μάλιστα τελειώθηκαν δια του μαρτυρικού θανάτου, ενώ άλλοι κοιμήθηκαν ειρηνικά πλήρεις ημερών.

Οι Άγιοι Διονύσιος Αλεξανδρεύς και Κυπριανός Καρχηδόνος, ζώντας σε περίοδο πανώλης και λιμού που ακολούθησε το διωγμό του Δεκίου (252 μ.Χ.), όχι μόνο πρωτοστάτησαν στη διακονία των πασχόντων, αλλά και οργάνωσαν τους Χριστιανούς της Καρχηδόνας προς τη διακονία των ασθενών και των συγγενών τους. Η εθνική κοινωνία κατά τη δύσκολη εκείνη περίσταση εμφάνισε όλη της την αγριότητα. Κάθε εθνικός σκεπτόταν αποκλειστικά τη δική του επιβίωση. Οι άρρωστοι δεν τύχαιναν καμίας απολύτως περιποίησης, ενώ οι αποθνήσκοντες ρίπτονταν από τα παράθυρα των σπιτιών στους δρόμους και έμεναν άταφοι. Οι δεσμοί της συγγενείας και της φιλίας διαλύθηκαν.

Μήπως άραγε αυτά θυμίζουν κάτι από το σήμερα; Να λοιπόν που η ιστορία επαναλαμβάνεται… Υπό αυτές τις συνθήκες κάποιοι εκ των Χριστιανών ασθένησαν και οι ίδιοι –περιποιούμενοι τους αδελφούς ή θάπτοντας τους νεκρούς– ενώ άλλοι συνέχισαν το αγιαστικό έργο τους χωρίς να τους αγγίξει το κακό… Η μεγάλη αυτοθυσία των Χριστιανών προκάλεσε εξαιρετικό θαυμασμό στους εθνικούς, πράγμα που αποτέλεσε την αιτία πολλοί να προσέλθουν στο Χριστιανισμό. Οι Άγιοι Διονύσιος και Κυπριανός εξήλθαν σώοι και αβλαβείς.

Μια άλλη ηγετική φυσιογνωμία είναι αυτή του Αγίου Παχωμίου του Μεγάλου, ιδρυτή του κοινοβιακού μοναχισμού. Πηγή ανεξάντλητης φιλανθρωπίας και φιλόστοργος πατέρας, δε θα μπορούσε να αρνηθεί τη μέχρι τέλους διακονία των πνευματικών του τέκνων, μοναχών, ως ηγούμενος του μοναστηριού. Το 348 μ.Χ., περιποιούμενος ο ίδιος την αδελφότητα που ασθένησε από πανώλη, αρρώστησε και αυτός και κοιμήθηκε σε ηλικία 56 ετών, φανερώνοντας έτσι την τόλμη και το μεγαλείο των γνήσιων φίλων του Θεού.

Στο διάβα της εκκλησιαστικής ιστορίας πέρασαν πολλά ακόμη –αχνόφωτα ίσως μα όχι απολησμονημένα– φωτεινά παραδείγματα αγιασμένων μορφών που έζησαν «ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι» (Ἐφ. 3, 18). Ως ένα μικρό δείγμα, αξίζει να γίνει αναφορά σε ορισμένα ονόματα: Ο Άγιος Γρηγόριος Φωτιστής της Αρμενίας, ο οποίος οργάνωσε για πρώτη φορά στην ιστορία την κοινωνική περίθαλψη. Ο Όσιος Αγάθων, ο Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος (6ος αι.), η Αγία Βασίλισσα Ειρήνη, κόρη του βασιλιά της Ουγγαρίας, η Αγία Ραδεγόνδη, βασίλισσα των Φράγκων, η οποία ως διακόνισσα λεπρών τούς δεχόταν παράμερα και δίχως μάρτυρες φρόντιζε τα πυώδη έλκη τους, έπλενε το πρόσωπό τους και το ασπαζόταν με αγάπη. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς το 1361 κλήθηκε για να βοηθήσει σε λοιμική θανατηφόρα ασθένεια, ενώ πολλοί εκ των γιατρών δεν τόλμησαν να τον ακολουθήσουν.

Ακόμη πιο σύγχρονοι, ο Γέροντας Ιωσήφ Γεροντογιάννης, ο Όσιος Άνθιμος ο Χίος, εφημέριος στο Λωβοκομείο της Χίου, κοινωνός και σύν-τροφος των λεπρών που κοιμήθηκε 91 ετών, ο Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός, καθώς και ο υποτακτικός του πατήρ Ευμένιος Σαριδάκης, ο οποίος είχε επίσης προσβληθεί από τη νόσο του Χάνσεν. Όλοι τους ταγμένοι στην υπηρεία και περίθαλψη των ανθρώπων εκείνων που η δυστυχία τους γινόταν αφορμή για τη διαφθορά των ψυχών τους. Πίσω από την αποκρουστική τους όψη διέκριναν το πρόσωπο του Θεού, αλλά και την πείνα τους για αγάπη, ενδιαφέρον, άγγιγμα και στοργή. Αγιασμένες ψυχές, δωρεοδέκτες του Αγίου Πνεύματος που αντιστάθηκαν στη θραύση της ασθένειας…

Ανάμεσα σ’ αυτά τα παραδείγματα-σταθμούς στην ιστορία και διακονία της Εκκλησίας, θα σταθούμε σε δυο γυναικεία πρόσωπα αγίων, αρκετά άγνωστα, που όμως έχουν αναμφίβολα πολλά να πουν εξαιτίας της φλογερής, αγωνιστικής τους παρουσίας:

Η πρώτη είναι η Αγία Φράιτζγουαϊντ. Μια πριγκίπισσα, κόρη βασιλιά της Οξφόρδης (7ος-8ος αι.), η οποία φορώντας πάντα ένα τρίχινο πουκάμισο, ζούσε αφιερωμένη στον συνάνθρωπο και την προσευχή στο Θεό. Η ίδια στην πορεία γίνεται μοναχή και καταδιώκεται από ένα νεαρό ασεβή και μοχθηρό βασιλιά, παράφορα ερωτευμένο μαζί της. ΄Υστερα από όραμα, με βάρκα μέσα στη νύχτα –με θαυμαστό τρόπο – δραπετεύει και φθάνει σε δάσος, όπου ζει για τρία χρόνια . Εκεί γίνεται γνωστή και θαυματουργεί βοηθώντας τον κάθε πάσχοντα. Επιστρέφοντας στην Οξφόρδη, την ώρα ακριβώς που έμπαινε στην πόλη, ένας νεαρός γεμάτος λέπρα έτρεξε κοντά της και της είπε: «Σε εκλιπαρώ, παρθένε Φράιτζγουαϊντ, δώσε μου ένα φιλί στο όνομα του Ιησού Χριστού». Γεμάτη όπως πάντα από το Άγιο Πνεύμα, έκανε το σημείο του σταυρού και του έδωσε το φιλί στο όνομα του Κυρίου. Αμέσως ο νεαρός καθαρίστηκε από τη λέπρα.

Η δεύτερη μορφή είναι μια «δια Χριστόν σαλή» της σύγχρονης εποχής. Μια ποιήτρια και συγγραφέας, με μια ολόκληρη ζωή «αντισυμβατικής αγιότητος», μεστή ελευθερίας και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο. Πρόκειται για την Αγία Μαρία Σκόμπτσοβα (1891-1945). Μια φιγούρα εκδηλωτική, ατρόμητη, ακούραστη, με μια καλή αναρχία και ένα πλατύ χαμόγελο, συνοδευόμενο από μια πλατιά αγκαλιά· μια μοναδική φυσιογνωμία που ακτινοβολούσε ζεστασιά προς τους  πάντες.

Μέσα από μια πολυτάραχη ζωή –στα πρώιμα νεανικά της χρόνια θεωρούσε τον εαυτό της άθεο, δύο φορές καταδιώχθηκε από την εξουσία και διασώθηκε από εκτέλεση , παντρεύτηκε και χώρισε δύο φορές αποκτώντας τρία παιδιά– ανέλαβε σημαντική φιλανθρωπική δράση:ίδρυσε σανατόριο για στερημένους ανθρώπους που υπέφεραν από φυματίωση, ενοικίασε κτίριο που έγινε το μοναστήρι της –το 1932 εκάρη μοναχή –και καταφύγιο για τους απόβλητους της κοινωνίας, αλλά ταυτόχρονα και εστία συνάντησης σπουδαίων προσωπικοτήτων. Το 1937 μ.Χ. θα φτάσουν να σερβίρονται ως 120 γεύματα σε απόρους. Η ίδια παρακαλούσε για το φαγητό των απόρων, ώστε όλο το Παρίσι άρχισε να γνωρίζει την καλόγρια –ζητιάνα που κάπνιζε, φορώντας το μοναχικό σχήμα! Κατάφερνε όμως να συγκεντρώνει μεγάλες ποσότητες τροφής για όσους είχαν ανάγκη για πολλά χρόνια, ως τα μέσα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Γνώμονάς της ήταν το «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Μάρκ. 12, 31) και το «Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν. Αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε» (Λέο Μπουσκάλια). «Μοναχισμός μέσα στον κόσμο» ήταν το κύριο πιστεύω της. Το «αγγελικό σχήμα» της ήταν συνήθως γεμάτο λεκέδες από τα λίπη της κουζίνας και τις μπογιές από το εργαστήρι της. Σύχναζε στα μπαράκια αργά τη νύχτα, φαινόταν να έχει ελάχιστη υπομονή με τις μακροσκελείς ορθόδοξες λειτουργίες και τις αυστηρές και συχνές νηστείες έμοιαζε να τις θεωρεί βαρύ φορτίο. Η ίδια έκανε ό,τι έκανε με ευγενή, φιλάνθρωπα πάντα κίνητρα. Έλεγε: «Μόνο όταν μια ψυχή κουβαλάει στον ώμο της κάποιου άλλου τον σταυρό, τις αμφιβολίες του,τις θλίψεις του, τους πειρασμούς του, τις πτώσεις του, τις αμαρτίες του, τότε μόνο είναι δυνατόν να μιλάμε για σωστή σχέση με τον άλλον». Και συνέχιζε: «Ο σταυρός του πλησίον μας θα ’πρεπε να είναι ένα σπαθί που τρυπά την ψυχή μας».

Σ’ αυτό το πλαίσιο κινούμενη, συνέχισε το έργο της και όταν το 1940 το Παρίσι έπεσε στα χέρια των Ναζί. Για να γλιτώσει Εβραίους τούς προμήθευε πλαστές βεβαιώσεις ότι είχαν βαπτιστεί Χριστιανοί. Τελικά, αφού περιέθαλψε δεκάδες Εβραίους και προσέφερε βοήθεια σε πολλά παιδιά στον καιρό της κατοχής, οι Ναζί τη συνέλαβαν και ύστερα από διετή παραμονή στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως στο Ravensbruck στη Γερμανία παρέδωσε την ψυχή της στο θάλαμο αερίων ως μια τελευταία κίνηση αυτοθυσίας, αφού πήρε τη θέση μιας άλλης γυναίκας (Μάρτιος 1945, Μ. Παρασκευή). Ήξερε καλά πως η αγάπη είναι ακριβώς σαν την αναπνοή: αν σταματήσει κανείς να αναπνέει, πεθαίνει. Κατά τον ίδιο τρόπο, η αγάπη είναι η βαθύτερη, ουσιαστικότερη αναπνοή· η ψυχή ζει και αναπτύσσεται με το να αγαπά και να αγαπιέται. Και αυτό σφράγιζε την αγιασμένη ζωή της. Άλλωστε, ο θάνατος δεν ήταν αυτό που τη φόβιζε, γιατί είχε αναστημένη ψυχή. Όσοι τη γνώρισαν στο στρατόπεδο ήταν μάρτυρες του κουράγιου, της ελπίδας και της αισιοδοξίας που μετέδιδε στους άλλους, κάτω από τις χειρότερες συνθήκες.

Λόγω της έντονης και αντιφατικής ζωής της, άργησε η Ορθόδοξη Εκκλησία να την κατατάξει ανάμεσα στους αγίους της. Παρότι έζησε μια ζωή γεμάτη αρετή και ηρωισμό και κατατάσσεται στους μάρτυρες του 20ου αι., ο δυναμισμός με τον οποίο εναντιώθηκε σε κάθε μορφή εθνικισμού και αρρωστημένης προσκόλλησης της εκκλησιαστικής ζωής στην παράδοση προκαλεί. Προκαλεί μέσα σε μια πραγματικότητα προσκολλημένη στα ημίμετρα, στην ατομική ευχαρίστηση, στη στείρα ευσέβεια και τη γενική αδιαφορία, ενώ συνάμα μέσα από τη «σαλότητά» της προσκαλεί τους ανθρώπους της Εκκλησίας και τον καθένα μας ξεχωριστά –που νομίζει πως ανήκει στο σώμα Της– σε μια θυσιαστική, αναστημένη ζωή, αρνούμενη τη μιζέρια της αδηφάγου απληστίας, της υποκρισίας και της αφιλίας.

Παρόμοια πρόκληση δημιουργούν και οι ασύγκριτες μορφές των Ντοστογιέφσκι και Τολστόι. Δύο αναστήματα που μέσα από τους θριάμβους και τις δυστοκίες τους σφυροκόπησαν και σφυροκοπούν την ηθική ποταπότητα και ψευτιά. Που με τα πελώρια πινέλα τους ξεσκεπάζουν και απογυμνώνουν τις πλάνες και παραισθήσεις και δηλώνουν την ένστασή τους και τη δυσπιστία τους σε ό,τι αποκαλείται ανθρώπινη τάξη και «ευπρέπεια», καλυμμένη με ταπεινά κίνητρα ολιγοπιστίας, μικροψυχίας και καθωσπρεπισμού.

Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Αγία Φράιτζγουαϊντ, Αγία Μαρία Σκόμπτσοβα: Δύο λογοτεχνικά ιερά τέρατα και δύο αγίες αναστήματα πρώτου μεγέθους. Όλοι αφηγητές τής ανθρώπινης ψυχής και του μεγαλείου του Θεού, που η παρουσία τους σφράγιζε όποιον συναντούσαν. Κυρίαρχο πιστεύω τους πως «Ο κάθε άνθρωπος εικονίζει τον Θεό» και πως «Η πραγματική αγάπη πάντοτε δημιουργεί, ποτέ δεν  καταστρέφει» (Λέο Μπουσκάλια). Άνθρωποι αληθινοί, με αδάμαστο ηθικό θάρρος και ανήσυχο πνεύμα, που γνώριζαν καλά πως  το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι.

Δύο άνδρες και δύο γυναίκες. Οι άνδρες, κοινοί θνητοί –αν επιτρέπεται να τους αποκαλέσει κανείς έτσι– έζησαν έμφορτοι με πάθη, αδυναμίες, λάθη και ατέλειες, προικισμένοι όμως με διάθεση μετανοίας, αλλαγής, μεταστροφής, θέλησαν να φωτίσουν την άβυσσο του ανθρώπινου πόνου.Ταυτόχρονα, πρόκειται για ποιητές που μέσα από το magnum opus τους εξυμνούν την ευαγγελική αγάπη. Στρέφονται ενάντια σε μια κοινωνία με προσωπείο –με μάσκες θα λέγαμε σήμερα– που έχει μάθει να συμβιβάζεται με το  εύκολο και που αρνείται πεισματικά να αναζητήσει την αλήθεια μέσα από το διαφορετικό, γιατί ο δρόμος γι’ αυτό είναι δύσκολος και λιγότερο ταξιδεμένος…

Τζών Μπλαίρ, Ἁγια Φράιτζγουαϊντ Ἡ κυρά τῆς Ὀξφόρδης, εκδ. Ἐν πλῷ

Γι’ αυτή τους την τόλμη της αλήθειας αμφισβητήθηκαν, πολεμήθηκαν, εκδιώχθηκαν, κατακρίθηκαν από την εξουσία, τόσο την κοσμική, όσο και την εκκλησιαστική. Η ρωσική Ιερά Σύνοδος αφόρισε τον Τολστόι το 1901. Αφορμή γι’ αυτό στάθηκε το τελευταίο του μυθιστόρημα Ανάσταση, όπου καταδίκαζε την υποκρισία της Εκκλησίας και την αδικία της ανθρώπινης εξουσίας, ενώ ουσιαστικά επικαλούνταν τη βιβλική εντολή: «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. 7, 1). Εν τούτοις και οι δυο τους παρέμειναν αδούλωτοι, ελεύθεροι, με μια πορεία ανηφορική από τα κάτεργα του έκλυτου βίου στην Αθανασία.

Ακριβώς αυτή την Αθανασία αγάπησαν και οι δύο αγίες, που κι αυτές αμφισβητήθηκαν και διώχθηκαν. Άφοβες όμως, με πνεύμα αναρχικό και αδάμαστο θάρρος, αλλά και ετοιμότητα για μαρτυρία και μαρτύριο, αντιτάχθηκαν σθεναρά στην εξουσία του θανάτου, της εγκατάλειψης, του χειμώνα της μοναξιάς και της ερημιάς της αφιλίας, με τη συναίσθηση και τη συνειδητοποίηση του μοναχικού: «Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δε θα πεθάνεις όταν πεθάνεις».

Έχω την πικρή αίσθηση ότι αυτό που λείπει ιδιαίτερα στις μέρες μας, στην «πόλη χιόνι» που ζούμε, είναι η τόλμη για θυσία. Περίσσεψε η δειλία, η υποκρισία, το βόλεμα, η έλλειψη ευαισθησίας (αυτή νομίζω είναι η «μαγική λέξη»), πάθους για αγάπη και προσφορά, η άρνηση του οράματος. «Αυτός ο κόσμος που αλλάζει με τρομάζει, με τρομάζει…» (Αλκίνοος Ιωαννίδης). Σε έναν κόσμο όπου η αγάπη «κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί» (Μ. Μερκούρη), έναν κόσμο που διαφοροποιείται καθημερινά αποδεικνύοντας ολοένα και πιο πολύ την ασχήμια του, ας αντιτάξουμε με ελπίδα μια εικόνα ύψιστης θυσίας από το όρος των Ελαιών: «Κάποιο δειλινό ήταν κάποιος άντρας, επίσης νέος στην ηλικία, τριαντάρης, που περίμενε το θάνατο· οι φίλοι Του γύρω είχαν πέσει σε ύπνο. Εκείνος περίμενε τους δημίους Του, γιατί είχε αποδεχτεί να πεθάνει στη θέση μας… Έναν θάνατο προς χάριν των άλλων, απίθανο, αλλόκοτο». (Antony Bloom, Θέλει τόλμη η προσευχή).

Στον βίο των αγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ένας από τους σαράντα, ύστερα από παραμονή ωρών μέσα στην παγωμένη λίμνη, δεν άντεξε, δείλιασε και βγήκε απ’ αυτήν, κατευθυνόμενος προς την κοντινή φωτιά που ως πρόκληση έκαιγε. Αυτομάτως, λόγω της απότομης αλλαγής θερμοκρασίας, εξέπνευσε. Βλέποντας την υπομονή των πολλών στο μαρτύριο, αλλά και σαράντα στεφάνια να κατέρχονται από ψηλά, ένας εκ των φρουρών όρμησε πέφτοντας στη λίμνη για να πάρει τη θέση του.

Φορητή εικόνα Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Ι. Μ. Βατοπεδίου Αγ. Όρους

Η βυζαντινή παράσταση της εικόνας αυτής αποτελούσε και θα αποτελεί –ιδιαίτερα σήμερα– μια ζωντανή πρόκληση. Άραγε, ποια από τις δύο αυτές μορφές θα ακολουθήσουμε; Του άτολμου ή του τολμηρού; Του αφέντη της θυσίας ή του δούλου της φοβίας; Όποια κι αν είναι η διάθεσή μας, ας προσευχηθούμε θερμά με την επίγνωση πως: «Όταν είμαστε ανίκανοι να αναρριχηθούμε στις βουνοκορφές της αρετής, εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να κατέβουμε τουλάχιστον στο φαράγγι της ταπείνωσης. Η ταπείνωση είναι ο πιο σίγουρος μεσολαβητής μας μπροστά στον θρόνο του Κυρίου. Το ταπεινό φρόνημα και η αυτομεμψία είναι που θα κάνουν τους έσχατους  να γίνουν πρώτοι» (Στάρετς Μακάριος). Εξάλλου, οι δρόμοι που οδηγούν στον Ουρανό και τη θέωση είναι τόσοι, όσοι και οι άνθρωποι που έζησαν και θα ζήσουν στη γη.

«Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος…» (Κ. Καβάφης). Στην ανηφορική αυτή πορεία του Σταυρού, ας ευχηθούμε να μην νιώθουμε –και να μη μείνουμε– μόνοι. «Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι, όπως του πελάγου οι βράχοι, ο κόσμος θάλασσα που απλώνει κι αυτοί βουβοί, σκυφτοί και μόνοι, ανεμοδαρμένοι βράχοι, άνθρωποι μονάχοι. Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα, σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα… σαν εσένα, σαν εμένα… (Β. Μοσχολιού). Ελπίδα μας να μην ακούσουμε απέναντί μας την παγερή ηχώ της φωνής μας, αλλά να γίνουμε μάρτυρες –συν-πάσχοντας και συν-μαρτυρώντας– των στιγμάτων του αναστημένου Χριστού με τη διαβεβαίωση «Vincit qui partitur» (Αυτός που πάσχει νικά)…

Το στάδιο, ο αγώνας ανοίγεται τώρα μπροστά μας. «Νύν ὑπέρ πάντων ὁ ἀγών!» (Αισχύλου, Πέρσαι). «Και οι άνθρωποι φεύγουν κι εμείς δεν αντιδράμε… Μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι… Μα η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει, να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά, η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει, πάντα…» (Ν. Μποφίλιου).

«Δυο δρόμοι χωρίζονταν σ’ ένα κιτρινισμένο δάσος.

Λυπόμουν που και τους δύο δε γινόταν να διαβώ.

Γιατί ένας ταξιδιώτης ήμουν, στάθηκα για ώρα

να κοιτάζω τον ένα ως πέρα μακριά

στο σημείο που στα χαμόκλαδα χανόταν.

Ύστερα, δίκαια κι ωραία, τον άλλο πήρα,

ίσως επειδή ταίριαζε καλύτερα

μια κι ήτανε χορταριασμένος και απάτητος.

Αν και εκεί μπροστά στην αρχή τους

ήταν όμοια και οι δύο πατημένοι.

Όμοιοι απλώνονταν μπροστά μου εκείνο το πρωί.

Τα φύλλα κανένα βήμα δεν είχε μαυρίσει.

Ω! άφησα τον πρώτο για μια άλλη μέρα!

Ξέροντας ωστόσο πως η μια διαδρομή σε άλλη οδηγεί.

Αμφέβαλλα αν ποτέ μου θα κατάφερνα να γυρίσω πίσω.

Θα το λέω αυτό με έναν αναστεναγμό

σε κάποιο τόπο ύστερα από χρόνια και χρόνια:

Πως σ’ ένα δάσος ήταν ένα σταυροδρόμι, κι εγώ –

πήρα τον δρόμο τον λιγότερο ταξιδεμένο,

Και τούτο έκανε όλη τη διαφορά».

Ο δρόμος που δεν πάρθηκε (Ρόμπερτ Φροστ)

«Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο»…

Ελένη Αργυροπούλου-Σαραφοπούλου

Πτυχιούχος Θεολογίας

Από τις καραντίνες στη «μεγάλη επανεκκίνηση»

Οι καραντίνες του 2020 προσφέρουν πιθανώς μια προεπισκόπηση του πώς θα λειτουργεί αυτό το νέο σύστημα που οραματίζεται μια αναδυόμενη τυραννική τεχνοκρατία.

Του Antony P. Mueller

Απόδοση στα Ελληνικά: Νίκος Μαρής

Με το που ξέσπασε η πανδημία του κορωνoϊού, τα lockdown επιτάχυναν την εφαρμογή κάποιων σχεδιασμένων πλάνων για τη δημιουργία μιας λεγόμενης νέας παγκόσμιας τάξης. Υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), οι υπεύθυνοι για τη χάραξη της παγκόσμιας πολιτικής υποστηρίζουν μια «Μεγάλη Επανεκκίνηση» (Great Reset) με την πρόθεση να εγκαθιδρύσουν μια παγκόσμια τεχνοκρατία. Δεν είναι τυχαίο ότι στις 18 Οκτωβρίου 2019, στη Νέα Υόρκη, το WEF συμμετείχε στο «Event 201» στην άσκηση αντιμετώπισης πανδημιών υψηλού κινδύνου, που διοργανώθηκε από το Κέντρο John Hopkins.

Αυτή η επερχόμενη τεχνοκρατία συνεπάγεται τη στενή συνεργασία μεταξύ των επικεφαλής της ψηφιακής βιομηχανίας και των κυβερνήσεων. Με προγράμματα όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και η υγειονομική περίθαλψη για όλους, το νέο είδος διακυβέρνησης συνδυάζει τον αυστηρό κοινωνικό έλεγχο με την υπόσχεση μιας ολοκληρωμένης «κοινωνικής δικαιοσύνης».

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι αυτή η νέα παγκόσμια τάξη ψηφιακής τυραννίας συνοδεύεται από ένα ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικού καταλογισμού, ένα point system συμπεριφοράς. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι η πρωτοπόρος αυτής της μεθόδου παρακολούθησης και ελέγχου ατόμων, εταιρειών και κοινωνικοπολιτικών φορέων.

Για το άτομο, η ταυτότητά του περιορίζεται σε μια εφαρμογή ή ένα μικροτσίπ, που καταγράφει σχεδόν οποιαδήποτε προσωπική δραστηριότητα. Προκειμένου να αποκτήσει μερικά ατομικά δικαιώματα, για παράδειγμα να μετακινηθεί απλώς σε ένα συγκεκριμένο μέρος, ένα άτομο θα πρέπει να επιβεβαιώνει την υποταγή του σε ένα δίκτυο κανονισμών που ορίζουν λεπτομερώς ποια είναι η «καλή συμπεριφορά» που θεωρείται επωφελής για την ανθρωπότητα και το περιβάλλον. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας, αυτό το είδος ελέγχου θα εκτείνεται από την υποχρέωση να φοράτε μάσκα και να ασκείτε την κοινωνική αποστασιοποίηση, έως το να πρέπει να κάνετε συγκεκριμένους εμβολιασμούς για να υποβάλετε μια αίτηση για εργασία ή για ένα ταξίδι.

Εν ολίγοις, είναι ένα είδος κοινωνικής μηχανικής, που αποτελεί το αντίθετο μιας φιλελεύθερης αυθόρμητης τάξης ή ανάπτυξης. Όπως ο μηχανολόγος μηχανικός με μια μηχανή, έτσι κι ο κοινωνικός μηχανικός – ή ο τεχνοκράτης – αντιμετωπίζει την κοινωνία ως αντικείμενο. Σε αντίθεση με τη βίαιη καταστολή του ολοκληρωτισμού των προηγούμενων εποχών, ο σύγχρονος μηχανικός της κοινωνίας θα προσπαθήσει να κάνει την κοινωνική μηχανή να λειτουργεί από μόνη της, σύμφωνα με το σχεδιασμό της. Για το σκοπό αυτό, ο κοινωνικός μηχανικός πρέπει να εφαρμόζει τους νόμους της κοινωνίας με τον τρόπο που ο μηχανολόγος μηχανικός ακολουθεί τους νόμους της φύσης. Η θεωρία συμπεριφοράς έχει φτάσει σε ένα τέτοιο στάδιο γνώσης, που καθιστά πλέον εφικτά τα οράματα της κοινωνικής μηχανικής. Οι μηχανισμοί της κοινωνικής μηχανικής δεν λειτουργούν με ωμή βία, αλλά υποδόρια μέσω της παρώθησης.

Σύμφωνα με τη νέα τάξη που οραματίζεται η Μεγάλη Επανεκκίνηση, η πρόοδος της τεχνολογίας δεν προορίζεται να εξυπηρετήσει τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των ανθρώπων, αλλά να υποτάξει το άτομο στην τυραννία ενός τεχνοκρατικού κράτους. «Οι ειδικοί γνωρίζουν καλύτερα» είναι η δικαιολογία.

Η ΑΤΖΕΝΤΑ

Το σχέδιο για τη γενική «επιδιόρθωση» του κόσμου είναι το πνευματικό τέκνο μιας ομάδας ελίτ επιχειρηματιών, πολιτικών και των πνευματικών τους ακολούθων, που συγκεντρώνονταν στο Νταβός της Ελβετίας, τον Ιανουάριο κάθε έτους. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που δημιουργήθηκε το 1971, έγινε από τότε ένα μεγάλο γεγονός, παγκόσμιας εμβέλειας. Περισσότεροι από τρεις χιλιάδες ηγέτες από όλο τον κόσμο συμμετείχαν στη συνάντηση του 2020.

Υπό την καθοδήγηση του WEF, η ατζέντα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» λέει ότι η ολοκλήρωση του τρέχοντος βιομηχανικού μετασχηματισμού  απαιτεί μια διεξοδική αναθεώρηση και επιδιόρθωση της οικονομίας, της πολιτικής και της κοινωνίας. Ένας τόσο ολοκληρωμένος μετασχηματισμός απαιτεί την μεταλλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς και, ως εκ τούτου, ένας «Ύστερος Άνθρωπος» αποτελεί μέρος του προγράμματος.

Το Great Reset  θα είναι το θέμα της 51ης συνάντησης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός το 2021 . Η ατζέντα του είναι η δέσμευση να μετατοπιστεί η παγκόσμια οικονομία προς «ένα πιο δίκαιο, βιώσιμο και ανθεκτικό μέλλον». Το πρόγραμμα απαιτεί «ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο» που επικεντρώνεται στη φυλετική ισότητα, την «κοινωνική δικαιοσύνη», και την προστασία της φύσης. Η κλιματική αλλαγή απαιτεί από εμάς «να απελευθερώσουμε την οικονομία από τα καύσιμα του άνθρακα» και να επαναφέρουμε την ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά «σε αρμονία με τη φύση». Ο στόχος είναι η οικοδόμηση «πιο ίσων, πιο βιώσιμων, και χωρίς αποκλεισμούς, οικονομιών». Αυτή η νέα παγκόσμια τάξη πρέπει να εφαρμοστεί «επειγόντως», όπως αξιώνουν οι υποστηρικτές της στο WEF, και επισημαίνουν ότι η πανδημία «έδειξε σε κοινή θέα τη μη βιωσιμότητα του συστήματός μας», το οποίο στερείται «κοινωνικής συνοχής».

Το μεγάλο πλάνο επανεκκίνησης του WEF είναι η κοινωνική μηχανική στο υψηλότερο επίπεδο. Οι υποστηρικτές της επανεκκίνησης υποστηρίζουν ότι ο ΟΗΕ απέτυχε  να θεσπίσει την τάξη στον κόσμο και ότι δεν μπόρεσε να προωθήσει δυναμικά την ατζέντα της αειφόρου ανάπτυξης – γνωστή ως  Ατζέντα 2030 – λόγω του γραφειοκρατικού, αργού και αντιφατικού τρόπου λειτουργίας του. Αντίθετα, οι δράσεις της οργανωτικής επιτροπής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ είναι σύντομες και έξυπνες. Όταν θα έχει σχηματιστεί η απαιτούμενη συναίνεση, θα μπορεί να εφαρμοστεί από την παγκόσμια ελίτ σε όλο τον κόσμο .

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ

Η ιδεολογία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ δεν είναι ούτε αριστερή ούτε δεξιά, ούτε προοδευτική ούτε συντηρητική, δεν είναι επίσης ούτε φασιστική ούτε κομμουνιστική, αλλά είναι απολύτως τεχνοκρατική. Ως εκ τούτου, περιλαμβάνει πολλά στοιχεία παλαιότερων κολεκτιβιστικών ιδεολογιών.

Τις τελευταίες δεκαετίες, προέκυψε στις ετήσιες συναντήσεις του Νταβός η ομοφωνία ότι ο κόσμος χρειάζεται μια επανάσταση και ότι οι μεταρρυθμίσεις έχουν καθυστερήσει πολύ. Τα μέλη του WEF οραματίζονται μια σοβαρή αναταραχή σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Το χρονικό διάστημα πρέπει να είναι τόσο σύντομο, που οι περισσότεροι άνθρωποι δύσκολα θα συνειδητοποιήσουν ότι επισυμβαίνει μια επανάσταση. Η αλλαγή πρέπει να είναι τόσο γρήγορη και δραματική, ώστε όσοι αντιληφθούν ότι επισυμβαίνει μια επανάσταση να μην έχουν το χρόνο να κινητοποιηθούν εναντίον της.

Η βασική ιδέα του Great Reset είναι η ίδια αρχή που καθοδήγησε τους ριζοσπαστικούς μετασχηματισμούς της γαλλικής, της ρωσική, και της κινεζικής επανάστασης. Είναι η ιδέα του κονστρουκτιβιστικού ορθολογισμού που ενσωματώνεται στο κράτος. Ωστόσο, σχέδια όπως το Great Reset αφήνουν αναπάντητο το ερώτημα του ποιος κυβερνά το κράτος. Το ίδιο το κράτος δεν κυβερνά από μόνο του. Είναι ένα όργανο εξουσίας. Δεν αποφασίζει το αφηρημένο κράτος, αλλά οι ηγέτες συγκεκριμένων πολιτικών κομμάτων και ορισμένων κοινωνικών ομάδων.

Τα παλαιότερα ολοκληρωτικά καθεστώτα χρειάζονταν μαζικές εκτελέσεις και στρατόπεδα συγκέντρωσης για να διατηρήσουν την εξουσία τους. Τώρα, με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών, πιστεύεται ότι οι διαφωνούντες μπορούν εύκολα να αναγνωριστούν και να περιθωριοποιηθούν. Όσοι δεν συμμορφώνονται θα αποσιωπούνται, καθώς όλες οι αποκλίνουσες απόψεις θα απαξιώνονται ως ηθικά απεχθείς.

Οι καραντίνες του 2020 προσφέρουν πιθανώς μια προεπισκόπηση του πώς θα λειτουργεί αυτό το σύστημα. Το lockdown  λειτούργησε σαν να ήταν ενορχηστρωμένο – και ίσως να ήταν πράγματι. Σαν να ακολουθούσαν την ίδια εντολή , οι ηγέτες μεγάλων και μικρών κρατών – και διαφορετικών σταδίων οικονομικής ανάπτυξης – εφάρμοσαν σχεδόν πανομοιότυπα μέτρα. Όχι μόνο ενήργησαν από κοινού πολλές κυβερνήσεις, αλλά εφάρμοσαν επίσης αυτά τα μέτρα με ελάχιστη έγνοια για τις τρομερές συνέπειες ενός παγκόσμιου lockdown.

Οι μήνες της οικονομικής στασιμότητας έχουν καταστρέψει την οικονομική βάση εκατομμυρίων οικογενειών. Μαζί με την κοινωνική αποστασιοποίηση, τα απαγορευτικά δημιούργησαν μια μάζα ανθρώπων που δεν μπορούν να φροντίσουν τον εαυτό τους. Πρώτον, οι κυβερνήσεις κατέστρεψαν τα προς το ζην τους, και στη συνέχεια οι πολιτικοί εμφανίστηκαν ως σωτήρες. Το αίτημα για κρατική βοήθεια δεν περιορίζεται πλέον σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, αλλά έχει γίνει ανάγκη των μαζών.

Κάποτε, η υγεία του κράτους εξασφαλιζόταν με τον πόλεμο. Τώρα εξασφαλίζεται με τον φόβο των ασθενειών. Αυτό που μας περιμένει δεν είναι η φαινομενική θαλπωρή ενός καλοκάγαθου ολοκληρωμένου κράτους πρόνοιας με ένα εγγυημένο ελάχιστο εισόδημα, καθώς και υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση για όλους. Οι καραντίνες και οι συνέπειές τους μας έδωσαν μια πρόγευση του τι έρχεται: μια μόνιμη κατάσταση φόβου, ένας αυστηρός έλεγχος της συμπεριφοράς, μια μαζική απώλεια θέσεων εργασίας, και μια αυξανόμενη εξάρτηση των πολιτών από τα κράτη.

Με τα μέτρα που πάρθηκαν μόλις ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού, έγινε ένα μεγάλο βήμα για την επανεκκίνηση της παγκόσμιας οικονομίας. Χωρίς λαϊκή αντίσταση, το τέλος της πανδημίας δεν θα σημάνει το τέλος των απαγορευτικών μέτρων και της κοινωνικής αποστασιοποίησης. Προς το παρόν, ωστόσο, οι αντίπαλοι της νέας παγκόσμιας τάξης της ψηφιακής τυραννίας έχουν ακόμη πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης και στις διαδικτυακές πλατφόρμες για να διαφωνούν. Ωστόσο, ο χρόνος τελειώνει. Οι ενορχηστρωτές της νέας παγκόσμιας τάξης οσμίστηκαν αίμα. Ο χαρακτηρισμός του κορωνοϊού ως πανδημία έχει εξυπηρετήσει αφάνταστα την προώθηση της ατζέντας του Great Reset. Μόνο η μαζική εναντίωση μπορεί να επιβραδύνει, και τελικά να σταματήσει, την επέκταση της εξουσίας της τυραννικής τεχνοκρατίας που αναδύεται.

***

Συντάκτης: Antony Mueller

Ο Antony P. Mueller είναι Γερμανός καθηγητής οικονομικών, που σήμερα διδάσκει στη Βραζιλία. Δείτε τον ιστότοπο και το ιστολόγιο του.

πηγή

Άγιος Παΐσιος: Το θάρρος είναι μεγάλη υπόθεση

“Σε μια αναμπουμπούλα μεγαλύτερη ζημιά γίνεται από τον πανικό που δημιουργείται. Σε έναν κίνδυνο το κυριώτερο από όλα είναι να μην τα χάνη κανείς. Βλέπεις, η κλώσσα τα βάζει με τον αετό και ορμάει επάνω του! Και η γάτα πώς τα βάζει με τον σκύλο, για να σώση τα γατάκια! Σηκώνει την ουρά της ψηλά σαν κυπαρίσσι και αρχίζει να κάνη «κίχ!…». Τα παίζει όλα κορώνα–γράμματα, και ο άνθρωπος να δειλιάζη!


Να μην πανικοβάλλεσθε. Ιδίως οι γυναίκες εύκολα πανικοβάλλονται. Στην Κατοχή, θυμάμαι, έπρεπε κάποτε να πάμε σε ένα μέρος δυο ώρες έξω από την Κόνιτσα. Τα παιδιά προχώρησαν μπροστά, βρήκαν κράνη και ρούχα στρατιωτικά από Έλληνες στρατιώτες, τα φόρεσαν και πήγαν σε ένα εξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου. Είχα πάει και εγώ εκεί να προσκυνήσω. Δεκαεπτά χρονών ήμουν. Μόλις τα είδαν οι μανάδες από μακριά, άρχισαν να φωνάζουν «ήρθαν οι Ιταλοί!» και γύρισαν να φύγουν. Δεν ρίχνουν μια ματιά να δουν τι είναι. Κράνη ελληνικά φορούσαν τα παιδιά, και αυτές τα νόμισαν για Ιταλούς και έφευγαν φοβισμένες οι μανάδες από τα παιδιά τους!


Το θάρρος είναι μεγάλη υπόθεση. Αν πης σε έναν υγιή που είναι φοβητσιάρης «κίτρινος είσαι· τί έχεις;», θα πάη στον γιατρό, ενώ μπορεί να ήταν κίτρινος, γιατί είχε ξαγρυπνήσει ή του πονούσε το δόντι κ.λπ. Ο Έλληνας ή θα τραβήξη μπροστά ή θα πανικοβληθή! Οι δειλοί είναι άχρηστο πράγμα. Στον πόλεμο τους δειλούς δεν τους θέλουν καθόλου· δεν τους έχουν εμπιστοσύνη. Δεν τους παίρνουν σε επίθεση στην πρώτη γραμμή, για να μη δημιουργήσουν προβλήματα. Ένας δειλός στρατιώτης, αν δεν ξέρη το στρατηγικό σχέδιο, μπορεί να δημιουργήση τέτοιο πανικό, που να διαλύση ολόκληρη μεραρχία. Ο φόβος μεγαλώνει και την φαντασία του και μπορεί να αρχίση να φωνάζη «να, έρχονται, έφθασαν, σφάζουν, φύγετε! ώ, που θα πάμε, τόσο στρατό έχουν οι εχθροί! θα μας φάνε!», οπότε θα κάνη πολλή ζημιά, γιατί εύκολα επηρεάζονται και οι άλλοι. Ένας όμως που έχει παλληκαριά, αν δη τους εχθρούς, θα πη «μυρμήγκια είναι αυτά· δεν είναι άνθρωποι!» και τρέχουν με θάρρος και οι άλλοι! Γι ̓ αυτό στον στρατό λένε καλύτερα πέντε γενναίοι να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση με ψυχραιμία παρά είκοσι δειλοί.


– Γέροντα, σε ένα σύνολο σε μια δύσκολη κατάσταση δεν είναι τόσο οι εξωτερικοί κίνδυνοι, όσο οι εσωτερικοί.
– Να, έτσι είναι. Και το Σούλι δεν θα μπορούσαν οι Τούρκοι να το πάρουν, αν δεν το πρόδιδε ο Πήλιος Γούσης, που ήταν μέσα από το Σούλι. Από ένα κρυφό μονοπάτι τους οδήγησε. Βλέπεις, πέντε χωριουδάκια ήταν μονοιασμένα, ενωμένα, και τα έβαζαν με ολόκληρο Αλή-Πασά, που είχε την δύναμη να τα βάζη με τον Σουλτάνο. Το Σούλι ήταν δίπλα στον Αλή-Πασά και όμως τον έφερναν σβούρα. Και οι γυναίκες πόσο δεμένες ήταν μεταξύ τους και τι παλληκαριά είχαν! Έπαιρναν και αυτές την καραμπίνα!”


Από το βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι, Β΄ “Πνευματική Αφύπνιση”, Ιερόν Ησυχαστήριον “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999

πηγή

Τρία πράγματα μας θυμίζουν τον χαμένο παράδεισο: το άρωμα των λουλουδιών, το κελάιδισμα των πουλιών και το γέλιο των παιδιών

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

“Διεγέλα τα πάντα, γέλωτος ορών άξια, τα τοις πολλοίς σπουδαζόμενα”. άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
Νομίζω είναι του Ντοστογιέφσκι η παρακάτω μυρίπνοος φράση: “Τρία πράγματα μας θυμίζουν τον χαμένο παράδεισο: το άρωμα των λουλουδιών, το κελάιδισμα των πουλιών και το γέλιο των παιδιών”. Και το γέλιο δεν ευφραίνει μόνον την ακοή, αλλά και την όραση, το βλέπεις, ζωγραφίζεται στο πρόσωπο, που λάμπει από χαρά.
Κατ’ εξοχήν χώρος γέλιου, παιδιάς και χαράς είναι η σχολική αίθουσα. Είναι φως η αίθουσα, έτσι ερμηνεύεται ετυμολογικώς η λέξη. Όποιος την επινόησε για τα σχολεία ήταν ποιητής ο άνθρωπος. Η λέξη πρωτοφανερώθηκε στις “αμμουδιές του Ομήρου”. Παράγεται από το ρήμα “αίθω” που σημαίνει καίω και φωτίζω και λάμπω. Ο αίθριος καιρός, ο αιθέριος, η αιθάλη (=καπνιά), ο Αιθίοπας (ο έχων καμένη όψη, ο μαύρος), όλες από το “αίθω”.
Και τα σχολεία παλιά, που οι άνθρωποι είχαν μεράκι και φιλοκαλία, τα έχτιζαν έτσι ώστε “απ’ τα πορτοπαράθυρα να έρχεται ο κυρ Ήλιος διαφεντευτής”. Και “απ’ της χώρας, ακάθαρτης, πολύβουης, αρρωστιάρας, μακριά, χτίστε τα σκολειά”, όπως όμορφα έγραφε ο Κωστής Παλαμάς.
Την Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου, εορτή της “Παγκοσμίου Υψώσεως του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού”, τα σχολεία ανοίγουν. Την ημέρα που η εκκλησία μας ψάλλει και υμνεί “τον φύλακα πάσης της οικουμένης…το αήττητον τρόπαιον ..τον ιατρό των ασθενούντων”, θα εμφανιστούμε στα σχολεία, αφύλακτοι και ηττημένοι. Θα αγιαστούν, όχι πρόσωπα, αλλά μασκοφόροι. Γέλωτος ορών άξια…
Μόνο που το γέλιο των παιδιών δεν θα το βλέπουμε ούτε θα το ακούμε.
Το θέμα έχει διχάσει πολύ κόσμο. Σεβόμαστε σίγουρα τις απόψεις και την επιστημοσύνη των ειδικών ιατρών. Όσα σημειώνω, τα γράφω ως δάσκαλος, με τριαντάχρονη εμπειρία σχολικής αίθουσας και διδασκαλίας. Είναι, νομίζω, δημοκρατικό και λογικό να καταθέτουμε την γνώμη μας ως ειδικοί της σχολικής αγωγής και ζωής. Οι γιατροί επισημαίνουν τους κινδύνους μετάδοσης και διασποράς της νόσου και προτείνουν ως “φάρμακο” την μάσκα και την ώρα της διδασκαλίας. Σεβαστό.
Ας μετρήσουμε όμως και ας σκεφτούμε κάποια πράγματα, που αφορούν την σχολική ζωή. Ένας μαθητής από τις οκτώ και τέταρτο το πρωί, που χτυπάει το κουδούνι “για μέσα” – προσευχή στο προαύλιο πια δεν επιτρέπεται και δύσκολα θα ξαναδούμε – μέχρι την μία και τέταρτο το μεσημέρι, που χτυπά το κουδούνι για σχόλασμα, θα φοράει στο πρόσωπό του, θα μιλάει, θα διαβάζει, θα γράφει στον πίνακα, “θα κινείται” μες στην αίθουσα με μάσκα. Τα τρία διαλείμματα κρατούν περίπου σαράντα πέντε λεπτά. Τότε θα βγάζει την μάσκα. Άρα για τέσσερις ώρες και δεκαπέντε λεπτά τα παιδιά θα φορούν μάσκα. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς.
Θέλω να ρωτήσω: Μπορεί ένα 5χρονο, ένα 6χρονο παιδάκι να αντέξει τόσες ώρες; Έχω παρατηρήσει ανθρώπους που βγαίνουν από πολυκαταστήματα και αγορές, να πετούν με ανακούφιση και αγανάκτηση πολλές φορές, την μάσκα. Μου θυμίζει κάποιους “λουόμενους” του καλοκαιριού, που κάνουν βουτιές στην θάλασσα, μακροβούτια, και μόλις βγαίνουν στην επιφάνεια ξεφυσούν ωσάν τις φάλαινες.
Τα παιδιά, ως γνωστόν, δεν περπατούν. Κινούνται περίπου με χαμηλή πτήση, τρέχουν, φωνάζουν, χοροπηδούν, τσιρίζουν, ιδρώνουν, λαχανιάζουν. Όταν θα επιστρέφουν στην αίθουσα, μούσκεμα στον ιδρώτα, η μάσκα δεν θα τα δυσκολεύει στην αναπνοή; Και αν μας λένε ότι δεν μπορούν και δεν αντέχουν τι θα κάνουμε; Θα απαγορεύουμε διά ροπάλου την…αποκάλυψη, θα κόβουμε πρόστιμα ή θα καταδίδουμε τους παραβάτες στον κύριο διευθυντή; (Του σχολείου, όχι της αστυνομίας).
Ζούμε σε χώρα με υψηλές θερμοκρασίες. Αν μας πιάσουν “σαραντάρια”, που σκάει ο τζίτζικας, κατά το κοινώς λεγόμενο, τι θα γίνει; Μπορούν να κρατηθούν οι μάσκες στο πρόσωπο των παιδιών; Οι γιατροί τι λένε γι’ αυτό; Τι είναι υγιεινότερο, η μάσκα στο πρόσωπο ή η καθαρή αναπνοή, η εισπνοή οξυγόνου, ιδίως σε μεγάλες πόλεις που είναι επιβαρημένες και με την ρύπανση του ατμοσφαιρικού αέρα; (Δίπλα σε σχολεία υπάρχουν “πολύβουοι” αυτοκινητόδρομοι).
Νομίζω ότι ίσως χειρότερα τα πράγματα να είναι για τους εκπαιδευτικούς. Δυστυχώς ο εκπαιδευτικός κλάδος είναι σχετικά γερασμένος. Αν θυμάμαι καλά ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι κοντά στα πενήντα. Κερδίζουμε στο θέμα της εμπειρίας, όμως υστερούμε σε θέματα υγείας και αντοχής…
Η λέξη που εισήλθε εν είδει κατακλυσμού στο λεξιλόγιό μας είναι ο συγχρωτισμός. Πάση θυσία να αποφευχθεί ο συγχρωτισμός!! Στα μικρά παιδιά, στο διάλειμμα, αυτό είναι αδύνατον. Χρειάζεται να γίνουν διορισμοί δασκάλων ίσοι με τον αριθμό των μαθητών . Ένας για κάθε παιδί.
Με θλίψη έβλεπα τους μαθητές, όταν ανοίξαμε λίγο μετά το Πάσχα, να περιφέρονται στην αυλή, με την απορία στα πρόσωπά τους. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Να σφύζουν από υγεία και να τα περιορίζουμε και να τα παρατηρούμε να αποφεύγουν τους φίλους τους και το παιχνίδι… για να μην κολλήσουν. Και ας έχουμε υπ’ όψιν ότι τα παιδιά μας σήμερα, τα περισσότερα, ζώντας μες στα υπέροχα παιδικά τους δωμάτια, διψούν για χώρο, για ανοιχτωσιά και παιχνίδι με συμμαθητές. Προσθέστε και την καθήλωση επί ώρες μπροστά στα ηλεκτρονικά καλούδια, τα οποία κυριολεκτικά τα αιχμαλώτισαν και ροκανίζουν ώρες πολύτιμες για την υγιή ανάπτυξή τους. Η καραντίνα επιδείνωσε την κατάσταση, το βιβλίο και η ευλογημένη μελέτη είναι πια σε “κωματώδη κατάσταση”. Μπορεί να επαίρεται το υπουργείο γιατί “δεν άφησε κανένα παιδί πίσω στην μάθηση”, όμως έμεινε πολύ πίσω η μελέτη και οι εξαρτήσεις από τις νέες τεχνολογίες ελλοχεύουν. Χωρίς παιχνίδι και διάβασμα τι παιδεία προσφέρουμε; (“Τέρπειν και διδάσκειν” συμβουλεύει ο Πλάτωνας). Και το παιχνίδι, ομόρριζη λέξη με το παιδί, το εξασφαλίζει εν πολλοίς, μόνο η σχολική αυλή. Τα παιδιά του δημοτικού περιμένουν με λαχτάρα να ανοίξουν τα σχολεία, για να ανταμώσουν και να παίξουν με τους συμμαθητές τους.
Δεν ξέρω, όμως κάποια ζημία γίνεται στην εύπλαστη και αθώα ψυχή τους. Το περιρρέον πνεύμα καχυποψίας και φόβου τίποτε το καλό δεν προοιωνίζεται για την εξέλιξή τους. Ως αντίλογος προβάλλεται η καλλιέργεια της υπευθυνότητας, του σεβασμού στον πλησίον και της αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο. Συμφωνούμε. Ας γνωρίζουμε όμως ότι ο νους των μικρών νηπίων και μαθητών δεν χωράει το κακό, οπότε είναι σίγουρο, ας μην κρυβόμαστε υποκριτικά, ότι διαταράσσεται η πνευματική τους ισορροπία.
Τέλος πάντων. Ας ανοίξουν τα σχολεία, ας δοκιμαστεί η οδηγία στην πράξη και βλέπουμε.

πηγή

Από το ημερολόγιο μιας μητέρας-εκπαιδευτικού το ιστορικό σχολικό έτος 2020-2021… ή αλλιώς έκκληση για άρση των αψυχολόγητων μέτρων στα σχολεία της Ελλάδας…

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι cebcceb1cf83cebaceb1.jpg

Ελευθερία Σφακιανάκη, ΠΕ06 Αγγλικής

Εκπαιδευτικός Μέσης Εκπ/σης…

«Η λευτεριά δεν τραγουδιέται βρε παιδιά
είν’ τα νερά που ξεχειλίσαν το ποτάμι
είν’ τα παιδιά που τρέχουνε στη γειτονιά
είναι το πέταγμα που κάνουν τα πουλιά».

Τις τελευταίες εβδομάδες συζητώ με γονείς, συναδέλφους για όλα αυτά που καλούμαστε να ακολουθήσουμε την καινούργια σχολική χρονιά 2020-2021, μέτρα πρωτόγνωρα τόσο για τους μαθητές όσο και για τους εκπαιδευτικούς οι οποίοι θα κληθούν σε κάθε διδακτική ώρα να καλύψουν το πρόσωπό τους με χειρουργική ή υφασμάτινη μάσκα και μέσα από αυτήν να προσπαθούν να αναπνέουν [όχι φυσικά στη χαμηλή θερμοκρασία χειρουργικής αίθουσας αλλά σε τάξη που κατά την έναρξη και λήξη της σχολικής χρονιάς μπορεί να φτάσει και τη θερμοκρασία των 30-35 o C μετά  την 3η διδακτική ώρα], να  θέτουν ερωτήσεις, να παρακολουθούν το μάθημα, να εξετάζονται ή να παραδίδουν ύλη, να αλληλοεπιδρούν με καλυμμένο το μισό και πλέον πρόσωπο…

Και φυσικά συζήτησα με γονείς που φοβούνται την πανδημία κι επιθυμούν τα παιδιά τους να φοράνε μάσκα κατά την εκπαιδευτική πράξη για να προστατέψουν τα ίδια και τους συμμαθητές τους επιδεικνύοντας σεβασμό κι υπευθυνότητα απέναντι στη νέα καθημερινότητα της επιδημίας …Απόλυτα σεβαστή η γνώμη σας αγαπημένοι μου γονείς…

Συζήτησα όμως και με άλλους που βλέπουν η παιδεία μας με τα νέα μέτρα να οδηγείται σε επικίνδυνα μονοπάτια και να αισθάνονται θυμωμένοι, πανικοβλημένοι που κάποιοι θα τους αποκαλέσουν «συνωμοσιολόγους, αντιεμβολιαστές και ανεύθυνους» γονείς γιατί αντιδρούν στην απόφαση του αρμόδιου Υπουργείου για υποχρεωτική χρήση μάσκας εντός των σχολικών αιθουσών [σημειωτέων στα Δημοτικά σχολεία ανάμεσα στην 1η και τη 2η διδακτική ώρα, την 3η και την 4η δεν γίνεται διάλειμμα δηλ. ζητάμε από παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών να φοράνε τη μάσκα για 1 ½ ώρα με διάλειμμα μάσκας ενδιάμεσα…] ερήμην τους χωρίς γονική συναίνεση, χωρίς να ερωτηθούν οι εκπαιδευτικοί, παιδοψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι κατά πόσο αυτή η απόφαση είναι εφικτό να εφαρμοστεί, χωρίς να έχουν εφαρμοστεί τα μέτρα αυτά πρώτα δοκιμαστικά σε κάποια μεγαλοαστικά σχολεία με ανάλογη ανατροφοδότηση από τους νηπιαγωγούς, δασκάλους και καθηγητές και χωρίς εν τέλει και η επιστημονική κοινότητα να έχει πάρει ξεκάθαρη θέση για την ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της μάσκας στην εν λόγω ηλικιακή ομάδα.

Πολλοί ιατροί – επιστήμονες διαφορετικών ειδικοτήτων [United Health Professionals] πχ. καρδιολόγοι, παιδιάτροι, υγιεινολόγοι, ιατροδικαστές, κυτταρολόγοι, μικροβιολόγοι, εντατικολόγοι, οδοντίατροι, αναισθησιολόγοι, ψυχίατροι, κλινικοί βιολόγοι, πλαστικοί χειρουργοί, νεφρολόγοι, ωτορινολαρυγγολόγοι, φυσιοθεραπευτές, αλλεργιολόγοι, φαρμακοποιοί, ογκολόγοι και άλλοι, τόσο Έλληνες όσο και ξένοι, έχουν διατυπώσει τις επιφυλάξεις τους και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου αναφορικά με τη χρήση της μάσκας από τα παιδιά, τους εφήβους αλλά και τους ενήλικες επισημαίνοντας ότι «για μεγάλο χρονικό διάστημα δημιουργεί πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες στην υγεία μας και μπορεί να μετατραπεί σε φωλιά μικροβίων.». Ο επιδημιολόγος Δρ. Anders Tegnell δήλωσε ότι «Ο ιός μπορεί να συγκεντρωθεί στη μάσκα και όταν τη βγάλεις, ο ιός μπορεί να μεταφερθεί στα χέρια σου και έτσι να εξαπλωθεί».

 Η 28η Αυγούστου του 2020 αποτελεί μέρα ορόσημο για όλη την ανθρωπότητα, η οποία βιώνει μέρες απίστευτης χειραγώγησης, ψεύδους και φόβου καθώς επαγγελματίες υγείας από πολλές χώρες του κόσμου ένωσαν τις φωνές τους  απευθύνοντας στις κυβερνήσεις και στους πολίτες ολόκληρου του κόσμου ένα «Μήνυμα διεθνούς συναγερμού» [STOP! Manipulations, masques, mensonges, peur… ”un collectif international de professionnels de santé dénonce des “mesures folles et disproportionnées”] κάνοντας έκκληση να σταματήσουν «τα τρελά και δυσανάλογα μέτρα που ελήφθησαν από την αρχή της μάχης κατά του SARS-CoV-2 (καραντίνα, μπλοκάρισμα της οικονομίας και της εκπαίδευσης, κοινωνική αποστασιοποίηση, μάσκες για όλους, κλπ) γιατί αυτά είναι εντελώς αδικαιολόγητα, δεν βασίζονται σε καμιά επιστημονική απόδειξη και παραβιάζουν τις βασικές αρχές της Ιατρικής. Αντίθετα υποστηρίζουνε λογικά μέτρα όπως τις οδηγίες πλυσίματος χεριών, να φτερνιστεί ή να βήξει κάποιος στον αγκώνα του,  τη χρήση χαρτομάντηλου μιας χρήσης κλπ» 

          Ελάτε τώρα στη θέση μας ως εκπαιδευτικούς….Θα μπορούσα ποτέ να κάνω παρατήρηση-επίπληξη ή να βάλω απουσία σε μαθητή που είτε γιατί αισθάνεται δυσφορία, δύσπνοια, ζαλάδα, πονοκέφαλο, κρίση πανικού είτε γιατί από το σπίτι του έχει δεχτεί ανάλογα αρνητικά ερεθίσματα [Πολλοί γονείς άλλωστε γνωρίζουν ότι ο ΠΟΥ δεν είναι αντικειμενικός φορέας ιατρικών υποδείξεων καθώς εδώ και αρκετά χρόνια χρηματοδοτείται κατά το 80% από εταιρείες (ειδικά φαρμακευτικές εταιρείες) και από ιδιωτικούς δωρητές (συμπεριλαμβανομένου ενός γνωστού ιδρύματος)] είτε γιατί αντιδρά στην όλη αυτή κατάσταση της υποχρεωτικής μασκοφορίας  [αλληλεπιδρούμε, μην το ξεχνάμε, με παιδιά κι εφήβους και πώς να το κάνουμε δεν είναι και το πιο συνηθισμένο να βλέπουν το δάσκαλό τους και τους συμμαθητές τους με μισοκαλυμμένα πρόσωπα!] αρνείται να φορέσει μάσκα στη διάρκεια του μαθήματος; Αν του επιβληθεί κύρωση γι’ αυτή του την άρνηση ποιος ο αντίκτυπος στην ψυχική του υγεία…Αν πάλι επιβραβεύσω όπως προτάθηκε από τους «ειδικούς» το μαθητή που τη φοράει τι μήνυμα περνώ στον άλλο μου μαθητή που αρνείται να τη φορέσει για λόγους ιδεολογικούς; Ο ένας καλός, υπάκουος και υπεύθυνος κι ο άλλος που αναπνέει ελεύθερα κρατώντας αποστάσεις κακός, ανυπάκουος ή ανεύθυνος;;;

           Άλλωστε όλοι οι μαθητές μου στο σχόλασμα θα πετάξουν ανακουφισμένοι τις μάσκες και θα βρεθούν ενδεχομένως χωρίς την «τήρηση αποστάσεων» στην πλατεία, στα σοκάκια, στη ρούγα, στο φροντιστήριο για να αλληλεπιδράσουν πιο ανθρώπινα κοιτάζοντας ο ένας το πρόσωπο του άλλου που λίγες ώρες πριν τους το στέρησε όχι η «Πανδημία» αλλά τα πρωτόγνωρα μέτρα της Ελληνικής μας Κυβέρνησης όταν «στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Νορβηγία και στη Ρωσία οι μάσκες δεν είναι υποχρεωτικές σε καμιά βαθμίδα της εκπαίδευσης και όταν σε Αγγλία, Σκωτία και Γαλλία η μάσκα είναι υποχρεωτική μόνο σε κοινόχρηστους χώρους και μόνο για τους μαθητές από 11-12 ετών και άνω…» Γιατί τόση απολυτότητα και αυστηρότητα στην Ελλάδα; Γιατί η Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση στην υποχρεωτική χρήση μάσκας και μάλιστα υφασμάτινης, σε μικρές ηλικίες η οποία μάλιστα δεν αποτελεί ιατροτεχνολογικό προϊόν; 2

        Σας ΕΚΛΙΠΑΡΩ μη μας μετατρέπετε σε υγειονομικούς, σωφρονιστικούς ή διοικητικούς υπαλλήλους…οι ρόλοι μας είναι εξίσου σημαντικοί αλλά ξεκάθαρα διακριτοί…Λαμβάνοντας υπόψη μας τον ορισμό που διατυπώθηκε στο καταστατικό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (1946) ότι η υγεία είναι «η κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας» πώς είναι δυνατό να παλεύετε αγωνιωδώς για την πρώτη μόνο συνιστώσα της υγείας τη σωματική και να αδιαφορείτε ή να υπονομεύετε τις άλλες δύο εξίσου ουσιώδεις πτυχές της την ψυχική και την κοινωνική;

Ιδιαίτερα στην Ελλάδα μας υπέρτατο αγαθό δεν ήταν ποτέ αποκλειστικά η σωματική υγεία του ατόμου αλλά η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ λόγου, έκφρασης, σκέψης, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, και το ΦΙΛΟΤΙΜΟ, αρετές-έννοιες που κατ’ εξοχήν συνέβαλαν στην συναισθηματική, ψυχολογική και κοινωνική ευεξία του πολίτη …η Ελληνική Επανάσταση δε θα γινόταν αν οι πρόγονοί μας αγωνιούσαν όπως εμείς να ζήσουν μια μέρα παραπάνω μίζερης ζωής με φοβικά αισθήματα υποταγής στην εξουσία και δουλοπρέπειας αλλά αναφώνησαν σθεναρά και έκαμαν πράξη το «Κάλλιό  ͐ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά και φυλακή…» Έχουμε χρέος εν όψει της πανδημίας να εμπνεύσουμε ολόκληρη την ανθρωπότητα με τις πατροπαράδοτες αξίες του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού μας και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων με νηφαλιότητα, σοβαρότητα και ευθύνη απέναντι στον πονεμένο άρρωστο αδελφό μας επιλέγοντας όχι το δουλοπρεπές φίμωτρο και την κοινωνική αποστασιοποίηση, όχι την καχυποψία του πιθανού κρούσματος, όχι την κακομοιριά αλλά το άπλωμα του χεριού και την προσφορά ανιδιοτελούς αγάπης προς κάθε αναξιοπαθούντα γιατί στη δική μας κουλτούρα το φιλότιμο αφθονεί καθώς «Η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» (Α’ Ιωάν. 4, 19). 

      Τα γεροντάκια επιζητούν τα παιδιά και τα εγγόνια τους για να έχουν χαρά στη δύση της ζωής τους κι όχι αποκλεισμό για να ζήσουν λίγο παραπάνω βλέποντας στο viber τα αγαπημένα τους πρόσωπα… Οι μαθητές μου χρειάζονται επιβράβευση με ένα άγγιγμα, ένα νεύμα, ένα χαμόγελο κι όχι απλά μια φιλοφρόνηση ασθενικά βγαλμένη πίσω από μια μάσκα…Πώς να ερμηνεύσουμε φέτος αγαπημένοι μου μαθητές τη ρήση που με τόση αγάπη μετέφρασε στα ελληνικά ο Ρήγας Φεραίος «Όποιοςελεύθερασυλλογάταισυλλογάταικαλά»; Ή πώς θα αναλύσουμε τη φράση του Θουκυδίδη «’Η θα είστε ελεύθεροι ή θα είστε ήσυχοι»; Με ποιο τρόπο θα βιώσουμε φέτος την προειδοποίηση του Ηράκλειτου ότι «η διαμόρφωση του χαρακτήρα μας γίνεται από τις επιλογές μας μέρα με τη μέρα». Πόσο καταλυτική επίδραση μπορεί να ασκήσουν αυτά τα νέα μέτρα που είναι σα «δίκοπο μαχαίρι» στην ψυχοσωματική μας οντότητα, πόσο μπορούν να αλλοτριώσουν τα παιδιά μας μακροπρόθεσμα ως προς τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς τους; Παίρνω βαθιά ανάσα κι εύχομαι σε όλους μας αγαπημένοι μου μαθητές, γονείς, συνάδελφοι: καλή σχολική χρονιά εν αγάπη και εν ελευθερία…Καλόν αγώνα…

«Τη λευτεριά δε στη χαρίζουν βρε παιδιά
δε θα στη δώσουν επειδή σε λυπηθήκαν
συ με τα χέρια σου αν μπορείς την εκρατάς
και σαν σημαία στα ουράνια τη γυρνάς.»

P.S      Τhe Road Not Taken     by Robert Frost

Ι shall be telling this with a sigh

Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I—

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

Y.Γ     Θα το λέω αυτό μ’ αναστεναγμό

σε κάποιο μέρος καιρούς και ζαμάνια πριν

δυο δρόμοι ξανοίγονταν σ’ ένα δάσος κι εγώ

πήρα τον ένα τον λιγότερο ταξιδεμένο

κι αυτό ήταν που ‘κανε όλη την διαφορά

Παραπομπές:

“STOP ! Manipulations, masques, mensonges, peur…” un collectif international de professionnels de santé dénonce des “mesures folles et disproportionnées”

Η χρήση της χειρουργικής μάσκας: Μια τεκμηριωμένη ανασκόπηση εν όψει της πανδημίας του COVID-19

πηγή