Η Μάσκα ως φίμωτρο

maska222

Του Δήμου Γ. Θανάσουλα, δικηγόρου

Ήταν καλοκαίρι του 2010 όταν το επίσημο όργανο του Ριζοσπαστικού Νεοφιλελευθερισμού, όπως θέλει ο Εκόνομιστ να αυτοπροσδιορίζεται, δημοσίευσε βαρυσήμαντο άρθρο σχετικά με την εμπέδωση των μέτρων λιτότητας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα Μνημόνια στην Ευρώπη του Νότου, συγχαίροντας τις κυβερνήσεις που πρωτοστάτησαν και συνεργάστηκαν.

Ο ανώνυμος αρθρογράφος που υπέγραφε ως “Καρλομάγνος” εκτός από τα συγχαρητήρια όμως έθεσε ακόμη πιό ψηλά τον πήχη ζητώντας περισσότερα.

«Τό να αποδεχθεί η Ευρώπη ότι η πρόοδος είναι μία ψευδαίσθηση είναι ένα βήμα. Το να αλλάξει συμπεριφορά είναι ένα δεύτερο» έλεγε.

Μέ άλλα λόγια, για την Ελίτ του Παγκόσμιου Άκρατου Φιλελευθερισμού δεν αρκούσε το να πάψουμε να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τα παιδιά μας.

Θά έπρεπε οι κυβερνώντες να μας αλλάξουν και τον τρόπο που ήδη ζούσαμε.

Χρειάστηκε να περάσουν 10 περίπου χρόνια όταν ο Εκόνομιστ, φέτος στις 28 Μαρτίου εν μέσω Κορωνοϊού και υποτιθέμενης αβεβαιότητας, πανηγύριζε με ένα εξώφυλλο την ολοκλήρωση του εγχειρήματος.

“Everything is under control” δηλαδή “Όλα είναι υπό έλεγχο”, δείχνοντας στο εξώφυλλό του ένα μεγάλο άνωθεν χέρι να κρατά από το λουρί έναν άνθρωπο με μάσκα που με την σειρά του κρατά έναν σκύλο που επίσης φορά μία μάσκα αντί για φίμωτρο.

Τό ότι άλλαξε ανεπιστρεπτί ο τρόπος ζωής μας φρόντισαν να μας το γνωστοποιήσουν και οι ηγέτες μας.

Στίς 28 Απριλίου σε ένα από τα βαρυσήμαντα διαγγέλματά του ο Πρωθυπουργός της χώρας μας Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε εμφαντικά «Ακούμε τις συμβουλές των ειδικών για την προστατευτική μάσκα.

Η χρήση της ίσως θα καλύπτει κάποια χαρακτηριστικά μας. Θα σηματοδοτεί, όμως, το σοβαρό πρόσωπο της ευθύνης μας.

Όλα αυτά πρέπει να μας γίνουν δεύτερη φύση, γιατί δεν υπάρχει επιστροφή στην ‘’πρό κορωνοϊού πραγματικότητα’’. Ζούμε, ήδη, αλλιώς».

Τό μήνυμα λοιπόν σαφές και αυτοί που παρακολουθούν τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις το κατάλαβαν.

«Αποστολή εξετελέσθη» από την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και τα διεθνή συγχαρητήρια άρχισαν να καταφθάνουν από τους γνωστούς κύκλους της Παγκοσμιοποίησης.

Στήν πράξη βέβαια τα πράγματα είναι διαφορετικά. Βλέπετε το να γίνει δεύτερη φύση στον Έλληνα να καλύπτει το πρόσωπό του είναι κάτι αντίθετο στην Ιστορία του και τα Πιστεύω του.

Από τα αρχαία χρόνια οι Έλληνες και γενικά οι Μεσογειακοί λαοί προσδιοριζόμαστε όχι από το τι πιστεύουμε εμείς για τον εαυτό μας αλλά από το πως μας βλέπει η κοινότητά μας.

Είναι κρίσιμο λοιπόν στοιχείο της ύπαρξής μας το Πρόσωπό μας. Δεν είναι τυχαίο ότι για τον Αρχαιοελληνικό και Ρωμαϊκό κόσμο η εξορία, δηλαδή η αποβολή – στέρηση της κοινότητας ισοδυναμούσε με την ανυπαρξία του εξορισμένου και ήταν η δεύτερη χειρότερη τιμωρία μετά την δημόσια εκτέλεση.

Ακόμη και σήμερα ακούμε – όχι δυστυχώς τόσο συχνά πιά – την φράση «Μέ τι πρόσωπο θα βγώ στην κοινωνία;».

Από την άλλη, για έναν Γερμανοτραφέντα εμποτισμένο με την Καντιανή λογική ένα τέτοιο ζήτημα είναι επουσιώδες.

Γιά αυτόν σημασία έχει η ατομική θεώρηση των πραγμάτων, η προσωπική αλήθεια και όχι η συλλογική.

Εδώ το ζητούμενο είναι η αυτοδικαίωση και όχι το τι πιστεύουν οι άλλοι για αυτόν. Η κοινότητα και η συλλογικότητα είναι χρήσιμες εφ’ όσον εξυπηρετούν το Εγώ του.

Αυτό έχει όμως και τις συνέπειές του. Πολλά Πρόσωπα που κοινωνούν μεταξύ τους γεννούν την Δημοκρατία. Πολλά ατομικά Εγώ μαζί συνθέτουν το πολύ μία μάζα.

Πολύ εύστοχα ο Καγγελάριος Ότο φόν Μπίσμαρκ παραπονιόταν ότι το ηθικό θάρρος είναι μία σπάνια αρετή στην Γερμανία που μάλιστα εγκατέλειπε εντελώς τον Γερμανό την στιγμή που φορούσε στολή.

Τούτου δοθέντος ο Χίτλερ φόρεσε σε κάθε έναν Γερμανό μία στολή και εξαφάνισε την Δημοκρατία. Πολλά άλλα καθεστώτα ακολούθησαν και ακολουθούν την ίδια τακτική.

Γιά την Νέα Τάξη όμως, αρκούν κάμποσος φόβος και μία μάσκα κι ας είναι λουλουδάτη…

Η μάσκα λοιπόν αφαιρεί από τον άνθρωπο το πρόσωπο και τον υποβιβάζει σε άτομο χωρίς χαρακτηριστικά, εξισωμένο με όλα τα άλλα μασκοφορεμένα άτομα που συνθέτουν μία ευκόλως ποδηγετούμενη μάζα.

Ο λαός που θα δεχθεί να κυκλοφορεί στον δημόσιο βίο του με μία μάσκα έχει ουσιαστικά χάσει τις Ελευθερίες του.

Τό ζήτημα όμως δεν είναι μόνο πολιτικό. Η μάσκα και η γενικότερη φιλοσοφία που την συνοδεύει έρχεται σε άμεση αντίθεση και με την Ελληνορθόδοξη Θεολογία και Παράδοση.

«…αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν. μείζων τούτων άλλη εντολή ουκ έστι…» διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη από το στόμα του ίδιου του Κυρίου μας.

Μά να που φθάσαμε στα χρόνια που ο πλησίον μας προβάλλεται ως ο κίνδυνός μας.

Πρέπει να τον κρατάμε σε απόσταση, ενώ η μάσκα που φορά μας υπενθυμίζει διαρκώς την επικινδυνότητά του, σύμφωνα με τα νέα ήθη που «πρέπει να μας γίνουν δεύτερη φύση».

Γιά την Θεολογία του Προσώπου έχουν γραφεί πολλά, όπως επίσης και για το απόγειο στο οποίο έφθασε η Αγιογραφική Τέχνη όσον αφορά την απεικόνισή του.

Δέν νοείται Άγιος με μάσκα, αλλά στα νέα ήθη που επιχειρούν να μας επιβάλλουν προφανώς δεν υπάρχει χώρος για Αγίους.

Η απόλυτη και λυσσαλέα επίθεση που δέχθηκε η Ορθόδοξη Πίστη μας στις ημέρες του Κορωνοϊού δεν έχει προηγούμενο.

Ακριβώς γιατί αποτελεί το υπέρτατο εμπόδιο στους καθεστωτικούς σχεδιασμούς που μας ετοιμάζουν.

Γιατί όποιος νοηματοδοτεί το «Χριστός Ανέστη!» δεν φοβάται τον Θάνατο, άρα ούτε και τον Κορωνοϊό και δεν πρόκειται φυσικά να ανεχθεί την κάθε είδους «Καραντίνα».

Θά αντιλέξει κανείς ότι το να φοράμε μάσκα είναι ένδειξη σεβασμού και αγάπης στον πλησίον μας, αφού λαμβάνουμε το μέτρο αυτό για να τον προφυλάξουμε από την πρωτόγνωρη Πανδημία που μας απειλεί.

Τό επιχείρημα αυτό πάσχει γιατί είναι αβάσιμο και εν πολλοίς ανέντιμο.

Κατ’ αρχήν γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με μία πρωτόγνωρη πανδημία.

Είναι μέν ταχύτατα μεταδιδόμενη αλλά δεν παύει να είναι άλλη μία γρίπη και μάλιστα όχι από τις πιό θανατηφόρες, που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν μία απλή υποσημείωση στην παγκόσμια ιστορία.

Ποιός θυμάται την Ασιατική Γρίππη του 1958 με τουλάχιστον 2 εκατομμύρια νεκρούς παγκοσμίως ή την γρίπη του Χόνγκ Κόνγκ του 1968 που έφτασε σχεδόν τα 4;

Η ανθρωπότητα συνέχισε να ζεί και να προοδεύει, με άλλα λόγια προχώρησε στον προορισμό της χωρίς στιγμή να τεθεί θέμα να μπεί στην γυάλα κρατώντας την ανάσα της.

Τά νεώτερα στοιχεία, ακόμη και με τις αμφιλεγόμενες καταμετρήσεις νεκρών σε κάποιες χώρες, δείχνουν ότι ο Κορωνοϊός είναι ελάσσονος επικινδυνότητας με μία ως τώρα θνησιμότητα στο 0,004% κατά μέσο παγκόσμιο όρο, ενώ και ακόμη και στις χώρες που δεν ελήφθησαν μέτρα κοινωνικού αποκλεισμού όπως στην Σουηδία, η θνησιμότητα επί του συνολικού πληθυσμού της βρίσκεται στο 0,036%.

Η θνητότητα έχει ήδη περιοριστεί κάτω από το 1% πράγμα που σημαίνει ότι από αυτούς που θα νοσήσουν οι 99 θα τον ξεπεράσουν και μάλιστα στην πλειοψηφία τους ασυμπτωματικοί.

Οι αριθμοί αυτοί δικαιώνουν πλήθος επιστημόνων που από την πρώτη στιγμή εξέφραζαν τις αντιρρήσεις τους για την επικινδυνότητα του ιού και για την σκοπιμότητα μιάς γενικευμένης καραντίνας.

Μεγάλοι οικονομολόγοι και αναλυτές επισημαίνουν ότι στο επόμενο διάστημα θα πολλαπλασιαστούν οι θάνατοι από πείνα σε όλον τον κόσμο που ήδη πρό Κορωνοϊού ξεπερνούσαν ημερησίως τις 12.000, καθώς η οικονομική ύφεση θα πλήξει πρωτίστως τους οικονομικά αδύναμους.

Ο ΟΗΕ έκανε λόγο για επερχόμενο λιμό βιβλικών διαστάσεων. Πρόσφατη μελέτη του μηνός Μαΐου στις ΗΠΑ κατέδειξε ότι ήδη υποσιτίζεται περίπου το 1 στα 5 παιδιά λόγω της καραντίνας που επιβλήθηκε για τον Κορωνοϊό.

Ποιά λοιπόν αλληλεγγύη επιβάλλει την κοινωνική αποστασιοποίηση από τον συνάνθρωπό μας, όταν αυτή ακριβώς οδηγεί στην οικονομική ανέχεια και εκμηδένισή του;

Όμως η επιστημονική κοινότητα είναι διχασμένη ακόμη και ως πρός την αποτελεσματικότητα και σκοπιμότητα της μάσκας.

Δέν αμφισβητείται φυσικά η ιατρική και περιστασιακή χρησιμότητά της αλλά το να μας γίνει δεύτερη φύση, όπως μας ζητά ο κ. Πρωθυπουργός μας.

Πλείστες όσες μολύνσεις έχουν ήδη καταγραφεί ακριβώς από την συνεχή χρήση της μάσκας.

Τό αξιοπερίεργο όμως είναι ότι ενώ είναι παράλογη και αμφισβητούμενη επιστημονικά αυτή η απαίτηση, είναι αρκετοί αυτοί που πειθαρχούν. Και εδώ αρχίζουν οι δικές μας ευθύνες.

Άς μην γελιόμαστε. Ο πραγματικός λόγος που καλούμαστε να φοράμε μάσκα είναι γιατί αυτό μας επιτάσσουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και οι εικόνες με τις οποίες εντέχνως μας βομβαρδίζουν.

Διαβάζοντας το εγχειρίδιο «Η ψυχολογία των μαζών» του Γκυστάβ Λέ Μπόν που γράφτηκε στο μακρινό 1895 θα ανατριχιάσει κανείς βλέποντας ότι τα συστημικά μέσα αρκέστηκαν να χρησιμοποιήσουν τις χοντροκομμένες και πρωτόγονες μεθόδους που εκεί περιγράφονται για να καταφέρουν να μας σοκάρουν και να μας κάνουν να αυτοπεριοριστούμε, απεμπολώντας τις ατομικές ελευθερίες μας και τα κοινωνικά μας δικαιώματα.

Πόσο εύκολα, σχεδόν με αδημονία δεχθήκαμε ό,τι μας σέρβιραν!

Κι όμως όλοι ξέρουμε ότι σε κάθε πόλεμο το πρώτο θύμα είναι η Αλήθεια, και όλοι οι παγκόσμιοι ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου και του πρωθυπουργού μας, μας το δήλωσαν ξεκάθαρα από την πρώτη στιγμή: «Έχουμε πόλεμο!».

Μέ 20.000.000 Ευρώ αδήλως διανεμηθέντα και την επίκληση της ανάγκης νίκης σε αυτόν τον πόλεμο, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην χώρα μας επιδόθηκαν σε μία προπαγάνδα χωρίς τέλος, αποκλείοντας ή και προπηλακίζοντας κάθε διαφορετική σοβαρή φωνή και δίδοντας τιμή και δόξα σε κάθε έναν που αποφάσιζε να συνταχθεί στην γραμμή τους και να βροντοφωνάξει λόγους πανικού και θανάτου.

Αυτοί που τώρα μιλούν για συνομωσιολογίες και ψευδείς ειδήσεις, φιμώνοντας όσους υποστηρίζουν διαφορετικές από την προπαγάνδα τους απόψεις, είναι οι ίδιοι που στις αρχές της καραντίνας κινδυνολογούσαν για «τσουνάμι νεκρών στην Ελλάδα», για δεκάμετρες εκτοξεύσεις του κορωνοϊού και για την επιβίωσή του επί ημέρες εντός ενός ασανσέρ…

Τούς πιστέψαμε, αλλά δυστυχώς αυτό ήταν το λιγότερο.

Στερηθήκαμε τις δουλειές μας, τις Εκκλησιές μας, τα αγαπημένα μας πρόσωπα, τις χαρές της ζωής μας, αφήσαμε τα παιδιά μας απαίδευτα, στερηθήκαμε την Ελευθερία μας.

Γιά την ακρίβεια τους αφήσαμε να μας τα πάρουν.

Ο Υφυπουργός παρά τώ Πρωθυπουργώ Άκης Σκέρτσος ήταν ξεκάθαρος: «Στερηθήκαμε ατομικές ελευθερίες, για να προστατέψουμε το υπέρτατο αγαθό, την δημόσια υγεία».

Από πότε η Δημόσια Υγεία, έστω και όπως την νοεί ο κ. Σκέρτσος, είναι ανώτερο αγαθό από την Ελευθερία μας;

Ποτέ στην Ελλάδα! Όχι στην χώρα του «Ελευθερία ή Θάνατος». Όχι στην χώρα που για Εθνικό Ύμνο έχει επιλέξει τον Ύμνον εις την Ελευθερία.

Η επιλογή αυτή της κυβερνήσεως μας προσβάλλει ως πολίτες και ως Έλληνες και δεν αποφασίστηκε από τον Ελληνικό Λαό. Κανείς μας δεν έδωσε τέτοια νομοθετική εξουσιοδότηση.

Δυστυχώς όμως αυτά που θέλουν να μας επιβάλουν είναι πολύ περισσότερα.

Ενθαρρυμένοι από την αδράνεια και την αδιαφορία μας, συνεχίζουν την εργαλειοποίηση της νόσου και ανερυθρίαστα αρχίζουν να ξετυλίγουν μπροστά μας ένα δυστοπικό μέλλον προϊδεάζοντάς μας για το τι μας περιμένει.

Στήν ατζέντα πιά μπαίνουν θέματα που πρέπει να μας επιβληθούν για το καλό μας, όπως η ελαστικοποίηση των όρων εργασίας μας, η κατάργηση μικρομεσαίων επιχειρήσεων και θέσεων εργασίας, η μείωση των αποδοχών, οι εκπτώσεις στα Πιστεύω μας, η ηλεκτρονική παρακολούθηση, οι αναγκαίοι αποκλεισμοί και φυσικά μία παγκόσμια -άνευ δημοκρατικής νομιμοποίησης- διακυβέρνηση της παγκόσμιας μάζας στην όποια πρέπει όλοι οι λαοί να ενωθούμε και που θα πρέπει βεβαίως να κάνει τακτικά τα νέα βιοτεχνολογικά εμβόλια – προϊόντα που μας ετοιμάζουν.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος έλεγε ότι «Λαός που είναι πρόθυμος να δώσει την ελευθερία του για χάρη της ασφάλειάς του δεν αξίζει ούτε την ελευθερία ούτε την ασφάλεια».

Άς μην κάνουμε αυτό το λάθος… Η ευθύνη μας ιστορική!

πηγή

Ο Χριστός Είναι….

1

Ο Χριστός για μένα είναι ζωή. Είναι ο τρόπος που επέλεξα να κοιτάζω τη ζωή, τους ανθρώπους, τα πράγματα, τα ζώα, την κτίση.
Είναι ο τρόπος να βλέπω τα πάντα και τους πάντες.
Ο Αγώνας μου είναι τούτος, βήμα βήμα να αποκτήσω το βλέμμα του Χριστού. Να βλέπω στην πόρνη την αγνότητα, στον ληστή την ειλικρίνεια, στο κάθε ανθρώπινο λάθος και πάθος ένα βαθύ τραύμα. Να μην κατακρίνω, μα να κοιτώ πίσω από τα πάθη τις βαθιές ανθρώπινες ανάγκες.

Ο Χριστός για μένα είναι ο τρόπος που λέω καλημέρα και καληνύχτα.
Ο τρόπος που ξυπνάω και τη νύχτα πέφτω για ύπνο.
Το πώς μαθαίνω να σιωπώ, να αφήνομαι, να μην ελέγχω, να μην εξουσιάζω, να μην ορίζω και καθορίζω.

Ο Χριστός είναι ο τρόπος να αγαπώ τον εαυτό μου, ώστε να αγαπήσω τον συνάνθρωπο μου. Ο τρόπος που σηκώνομαι όταν πέφτω και μαζεύω τα συντρίμμια μου, δίχως να τα βρίζω και να τα κακολογώ αλλά αγαπώντας τα, άλλωστε μονάχα έτσι μπορώ να αγκαλιάσω τη θρυμματισμένη εικόνα το πλησίον μου.
Ο Χριστός είναι ο τρόπος που μυρίζω, ακούω, γεύομαι, αγγίζω, περπατώ και νιώθω. Είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και αισθάνομαι. Είναι η ζωή η ίδια.
Δεν μπορώ πλέον τα μεγάλα λόγια και υψηλές αναλύσεις ακόμη και τις θεολογικές. Τις έφαγα με το κουτάλι μα έμεινα νηστικός. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χριστός με όλα αυτά. Εκείνος ζούσε, ένιωθε, ακουμπούσε, μιλούσε, έκλαιγε, φοβόταν και πίστευε. Ήταν τόσο ανθρώπινος και τόσο θεϊκός συγχρόνως. Απόλυτα άνθρωπος απόλυτα Θεός.

Δεν σε γέμιζε ενοχές, φόβους, απειλές. Δεν είχε σχέση με όλο αυτό το θρησκευτικό σκοτάδι του φόβου και των ενοχών. Που τρομοκρατεί τους ανθρώπους για να τους ελέγχει. Που περιορίζει τον Θεό σε κουτάκια, νόμους, διατάξεις και τυπολατρίες. Που καμώνεται πως ξέρει όλες τις απαντήσεις δίχως ποτέ να έχει πραγματικές ερωτήσεις.
Ο Χριστός σιωπούσε, αυτοί μόνο μιλάνε σκορπώντας φόβο για τα πιο απλά και φυσικά ανθρώπινα στοιχεία. Μιλάνε περισσότερο για τον διάβολο και τον αντίχριστο παρά για Θεό. Περισσότερο για την κόλαση από ό,τι για τον παράδεισο. Περισσότερο για την αμαρτία από ό,τι για τη Χάρη και την ελευθερία. Ασχολούνται με τη σεξουαλικότητα των ανθρώπων γιατί φοβούνται την αγάπη.

Τελικά είναι αληθινά τα λόγια του ιερού Αυγουστίνου, «ο Θεός έχει πολλούς που δεν έχει η εκκλησία κι η εκκλησία έχει πολλούς που δεν έχει ο Θεός….».
Ας κλείσουμε με τα λόγια του μεγάλου Αγίου Πορφυρίου ώστε να γλυκάνουν τα μέσα μας: «O Χριστός είναι φίλος και το φωνάζει: «Βρέ, σας έχω φίλους! Σας Αγαπάω! Δεν κρατάω την κόλαση στο χέρι. Δεν σας φοβερίζω… Σας θέλω να χαίρεστε μαζί μου τη ζωή…»

πηγή

Εφραίμ Αριζονίτης: «Ο χριστιανός που δεν μεταλαμβάνει καταπίπτει ο ψυχικός του κόσμος»

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, αλλά και οι σύγχρονοι χαρισματικοί Γέροντες, λαχταρούσαν οι ίδιοι να κοινωνούν των αχράντων και ζωοποιών μυστηρίων, να λαμβάνουν δηλαδή το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

Επεσήμαιναν δε σε ομιλίες τους, φωτιζόμενοι από το Πανάγιον Πνεύμα, την αναγκαιότητα της Θείας Μεταλήψεως στη ζωή του κάθε ορθοδόξου χριστιανού.

Οι λόγοι τους αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη και ανεκτίμητο πνευματικό θησαυρό για τα μέλη της Εκκλησίας.

Ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ ο Αγιορείτης (+2019), ο οποίος ίδρυσε 19 Ιερές Μονές στις ΗΠΑ και τον Καναδά και τα τελευταία 25 χρόνια μόναζε στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα της Αμερικής, πριν πολλά χρόνια είχε αναφερθεί σε ομιλία του στο θέμα της Θείας Κοινωνίας.

Θεία Κοινωνία και κορωνoϊός. Κατάθεση ψυχής ενός νοσοκομειακού ιερέα

th_koinonia-1

Του Αρχιμ. Συμεών Αναστασιάδη

Στην επικαιρότητα, λόγω Κορωνoϊού, βρίσκεται συν τοις άλλοις και η Θεία Κοινωνία. Πολλά γράφονται και λέγονται αυτές τις ημέρες. Επιστήμονες και μη λένε την άποψή τους. Ευτυχώς, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τοποθετήθηκε γρήγορα και θεολογικά επί του θέματος.

Θεωρώ καθήκον μου να καταθέσω και εγώ δύο λόγια στην αγάπη σας μέσα από την εμπειρία του νοσοκομειακού ιερέα, που εδώ και δέκα χρόνια διακονώ στο παρεκκλήσι του Γεν. Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Άγιος Παύλος».

Καταρχήν, κατανοώ τις θέσεις όσων φοβούνται, ότι μέσω της Θείας Κοινωνίας μεταδίδονται ασθένειες. Και τους κατανοώ απολύτως για το λόγο ότι αυτοί δεν πιστεύουν, τους δικαιολογώ διότι η Θεία Κοινωνία είναι θέμα Πίστεως και όχι ζήτημα επιστημονικού πειράματος.

Η διακεκριμένη Καθηγήτρια Παθολογίας-Λοιμωξιολογίας κα Ελένη Γιαμαρέλλου τοποθετήθηκε δημοσίως στον Real FM λέγοντας ότι «η θεία κοινωνία είναι ένα μυστήριο, όταν πηγαίνεις να λάβεις τη θεία κοινωνία δεν την παίρνεις από συνήθεια, τη λαμβάνεις γιατί είναι σώμα και αίμα Χριστού.

Ή το πιστεύεις και κοινωνείς κανονικά ή δεν το πιστεύεις. Δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις, κουταλάκια κλπ. Είμαι τελείως εναντίον αυτών.

Αν το πιστεύουμε, δεν προκαλούμε την τύχη μας. Αν πιστεύω ότι αυτό μπορεί να με μολύνει, τότε δεν πιστεύω στο μεγαλύτερο μυστήριο.

Τα άτομα που θέλουν να κοινωνήσουν δεν πρέπει να φοβούνται ότι από τη θεία κοινωνία μπορεί να μεταδοθεί ποτέ μικρόβιο». Μετά από αυτές τις δηλώσεις της κάποιοι συνάδελφοί της «έπεσαν κυριολεκτικά να τη φάνε».

Αν λοιπόν η κα Γιαμαρέλλου δεν είχε δίκιο, τότε θα έπρεπε όλοι οι ιερείς της Ελλάδος (χωρίς υπερβολή) να είχαν νοσήσει λόγω της καθημερινής καταλύσεως, που κάνουν μετά από κάθε Θεία Λειτουργία. Θα είχαν πεθάνει από τα πολλά και διάφορα μεταδοτικά νοσήματα που κυκλοφορούν ήδη στην κοινότητα.

Αν πάλι υποθέσουμε ότι οι ιερείς των ενοριών δεν είναι εκτεθειμένοι στον κίνδυνο, γιατί δήθεν στην Θεία Λειτουργία προσέρχονται οι υγιείς, τότε δεν θα μπορούσαμε να εξαιρέσουμε από το παραπάνω συμπέρασμα τους νοσοκομειακούς ιερείς, που καθημερινά μπαίνουν στα δωμάτια των νοσοκομείων και κοινωνάνε τους ασθενείς αδιακρίτως των νοσημάτων.

Όταν με καλούν να κοινωνήσω κάποιον ασθενή σε ένα δωμάτιο ή ακόμη και στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου, είναι αδύνατον να γνωρίζω από τι πάσχει.

Η δική μου υποχρέωση είναι να τον κοινωνήσω, εφ’ όσον φυσικά είναι Χριστιανός Ορθόδοξος και το επιθυμεί ο ίδιος. Θα σας καταθέσω τρία μόνο περιστατικά από τα πολλά για να διαπιστώσετε και μόνοι σας το θαύμα των Αχράντων μυστηρίων.

Με ειδοποίησαν να πάω να κοινωνήσω έναν ασθενή στο τάδε δωμάτιο με το τάδε όνομα. Όταν πήγα, αντίκρισα ένα αδύνατο και πολύ ταλαιπωρημένο παλικάρι.

Τα χείλη του, η γλώσσα του και γενικώς όλη η στοματική του κοιλότητα ήταν γεμάτα πληγές. Στενοχωρήθηκα μέσα μου, ήταν νέος άνθρωπος, δεν ήθελα να τον ρωτήσω από τι πάσχει, να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση.

Κατάλαβα ότι είναι κάτι σοβαρό. Ρώτησα το βαπτιστικό του όνομα και του είπα να κάνει το σημείο του Σταυρού πριν κοινωνήσει. Στο σύντομο διάλογο που είχαμε, μου είπε: «Πατέρα, αν γίνεται να με κοινωνήσετε με κουταλάκι μιας χρήσεως».

Πάγωσα, στενοχωρήθηκα, του εξήγησα ότι δεν πρέπει να φοβάται διότι μεταλαμβάνει τον ίδιο τον Χριστό, το Σώμα Του και το Αίμα Του και δεν πρόκειται να κολλήσει κάτι.

Μου απαντά: «Εγώ πατέρα το λέω για σας, γιατί το νόσημά μου είναι σοβαρό και μεταδοτικό».

Τον ευχαρίστησα για το ενδιαφέρον του. Ήταν ένας ευγενέστατος νέος αλλά σε πολύ άσχημη κατάσταση.

Του επανέλαβα την διδασκαλία της Εκκλησίας μας και του είπα ότι εγώ δεν έχω ενδοιασμούς και ότι δεν κινδυνεύω από το νόσημά του.

Τότε εκείνος έκανε τον Σταυρό του και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και από την ίδια Αγία Λαβίδα κατέλυσα και εγώ ο ίδιος.

Δεν ήταν φυσικά το μόνο περιστατικό αλλά η πλειονοψηφία των πιστών ασθενών που κοινωνάνε στο νοσοκομείο είναι περίπου στην ίδια κατάσταση.

Άνθρωποι ετοιμοθάνατοι με πληθώρα μικροβίων, ασθενείς μέσα στην εντατική με βαριά νοσήματα.

Συνήθως, όταν πάω να κοινωνήσω τον ασθενή, αντικρίζω μια στοματική κοιλότητα τόσο παραμορφωμένη και τόσο βρώμικη, που μόνο δυσωδία αναδύεται από αυτή.

Για να τον κοινωνήσω ή να τον εξομολογήσω, πρέπει να έρθω σε πολύ κοντινή απόσταση από το πρόσωπό του. Τα χνώτα του, τα σάλια του, ο βήχας του ανά πάσα στιγμή μπορεί να μου μεταδώσουν κάτι.

Η καθημερινότητα του νοσοκομειακού ιερέα είναι ανάμεσα σε αίματα, ούρα, εμετό, μικρόβια και αυτοάνοσα νοσήματα.

Το ράσο μου μπορεί να ματωθεί από το αίμα του, όμως ο ασθενής θέλει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει, γι’ αυτό άλλωστε βρίσκομαι εγώ δίπλα του.

Αυτό είναι το καθήκον μου, η διακονία μου. Αγνοώ, τις περισσότερες φορές, από τι ακριβώς πάσχουν. Δέκα ολόκληρα χρόνια αυτή είναι η καθημερινότητά μου ως νοσοκομειακός ιερέας.

Θυμάμαι έναν ασθενή, που είχε άνοια, άνοιξε το στόμα του, πήρε την Θεία Κοινωνία αλλά την έφτυσε.

Ο πόνος μου δεν περιγράφεται, σαν να μου έδωσε μια μαχαιριά στην καρδιά αλλά δεν έπρεπε να το δείξω στους συγγενείς του, να μην τους φέρω σε δύσκολη θέση, έδειξα ψύχραιμος. Δεν ήξερε τι έκανε εκείνη τη στιγμή.

Οι συγγενείς γούρλωσαν τα μάτια τους. Έπρεπε, όμως, να τη μαζέψω και να τη φάω, για μένα, αυτό που έφτυσε, ήταν ο ίδιος ο Χριστός μου. Δεν έφταιγε ο ασθενής, είχε άνοια, έπρεπε να ρωτήσω περισσότερες πληροφορίες τους συγγενείς του. Ήμουν τότε άπειρος· δεν είχα προβλέψει ότι μπορεί να αντιδράσει έτσι ο ασθενής.

Σε μια άλλη περίπτωση με ειδοποίησαν οι συγγενείς κάποιου ασθενούς, ότι ο άνθρωπός τους ήταν στην μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) στο τελευταίο στάδιο. Οι γιατροί τούς ειδοποίησαν ότι από ώρα σε ώρα θα φύγει από τη ζωή. Πήγα όσο γρηγορότερα μπορούσα στην εντατική να τον μεταλάβω.

Ένας γιατρός με πλησίασε διακριτικά και μου ψιθύρισε στο αυτί: «Πάτερ έχει AIDS». Έκανα τον Σταυρό μου, είπα τις ευχές της Θείας Κοινωνίας και τον κοινώνησα, δεν είχα άλλη επιλογή. Θα του μετέδιδα το φάρμακο της Αθανασίας, τον Αρχηγό της Ζωής «μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού ….. εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Πόσοι ασθενείς δεν επανήλθαν στη ζωή από σίγουρο θάνατο μετά από Θεία Κοινωνία; Πόσοι δεν θεραπεύτηκαν από ανίατες ασθένειες;

Δεν τα λέγω μόνο εγώ αυτά, αλλά οι ίδιοι οι θεράποντες γιατροί των ασθενών, που είναι μάρτυρες των καθημερινών αυτών περιστατικών. Η εντατική μονάδα έχει γίνει εδώ και 10 χρόνια το δεύτερο σπίτι μου.

Η άριστη συνεργασία με τους γιατρούς της ΜΕΘ πιστοποιεί το πετυχημένο πάντρεμα της Πίστης και της Επιστήμης.

Μπορεί ο κορωνοϊός, όπως κι άλλες ασθένειες, να μεταδίδεται με το σάλιο και το κουταλάκι, όπως ανακοινώθηκε από την αξιοσέβαστη κατά πάντα Επιστημονική Επιτροπή, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό.

Η ένστασή μας, όμως, είναι ότι στην Θεία Κοινωνία δεν χρησιμοποιούμε κουταλάκι αλλά «Αγία Λαβίδα», δεν χρησιμοποιούμε ποτήρι αλλά «Άγιο Ποτήριο». Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά! Το «Άγιο» είναι το ξεχωριστό, το καθαρό, το θεϊκό, το γεμάτο από την Χάρη του Θεού!

Τυχαίνει πολλές φορές να σταυρώνω με το Άγιο Ποτήριο, έχοντας μέσα το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, όσους διαπιστώνω ότι δεν είναι σε θέση να κοινωνήσουν. Αυτούς, δηλαδή, που βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση και, ω του θαύματος, βλέπουμε, ιδίοις όμμασι μετά πολλών μαρτύρων, η υγεία του ασθενούς να βελτιώνεται και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με πολύ γοργούς ρυθμούς.

Εμείς, οι νοσοκομειακοί ιερείς ζούμε το θαύμα καθημερινά, σε πληθώρα και ένταση. Μακάρι, να βρω τον απαραίτητο χρόνο, να καταγράψω με την βοήθεια πάντα των γιατρών, ως αδιάψευστο τεκμήριο, όλα αυτά τα περιστατικά που έχουμε βιώσει δέκα ολόκληρα χρόνια στους θαλάμους του Γεν. Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Άγιος Παύλος». Δεν σας λέγω θεωρίες, περιγράφω εμπειρίες. Εμπειρίες που δυναμώνουν πρώτα εμάς που τις βιώνουμε!

Αδελφοί μου, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών.

Είναι η μετοχή στο Θεανθρώπινο αναστημένο Σώμα, η πηγή της Ζωής, το μυστικό της αγάπης, η θεραπεία της φύσεως, το φάρμακο της καταθλίψεως, η επούλωση των ψυχικών τραυμάτων, η συμφιλίωση με τον θάνατο, η συνάντηση με τον συνάνθρωπο, η ανακάλυψη του εαυτού μας.

Όλα αυτά και πολλά ακόμη είναι η Θεία Ευχαριστία, έχουν εκφραστεί καλύτερα οι Πατέρες της Εκκλησίας περί αυτών, σε καμιά όμως περίπτωση δεν είναι αιτία της μεταδόσεως οποιασδήποτε ασθενείας.

πηγή

Ο Θεός μεγαλύτερος όλων

DIAFORA-8

Ρώτησε ένας άνθρωπος με το «πνεύμα του κόσμου» ένα νεαρό παλικάρι:
– Καλά, βρε παιδί μου!
Συ το πιστεύεις, ότι με τη Θεία Κοινωνία έρχεται μέσα σου ο Χριστός; Σε πόσους πια…Αφού είναι ένας!
Ο νεαρός έμεινε για λίγο συλλογισμένος.
Και μετά τον ρώτησε:
– Εδώ μένεις;
– Ναι!
– Πόσα παράθυρα έχει η πόλη μας;
– Δεν τα μέτρησα.
Αλλά πολλά.
Εκατοντάδες χιλιάδες.
Εκατομμύρια!
– Από τα παράθυρα αυτά, δεν μπαίνει στα σπίτια μας ο ήλιος;
– Ναι, βέβαια!

– Μα πόσους ήλιους έχουμε;
– Ένα. Μόνον ένα!…
Τον ρώτησε το έξυπνο παλικάρι:
– Και πώς γίνεται και ο ένας ήλιος μπαίνει σε τόσες χιλιάδες σπίτια, από τόσα παράθυρα;
Κάτι πήγε να ψελλίσει.
Αλλά ο νεαρός πρόσθεσε:
– Κοίταξε.
Το λάθος είναι δικό σου.
Ο Θεός είναι πολύ πιο μεγάλος από τον ήλιο.

Και πιο σοφός.
Και πιο δυνατός.
Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
Και δεν είναι καθόλου λογικό και σωστό κάτι που το θεωρείς τόσο φυσικό για τον ήλιο, να το βρίσκεις αδύνατο και απαράδεκτο για τον Θεό.
Ο Θεός είναι ασύγκριτα πιο μεγάλος από τον ήλιο.

πηγή

Η πεθαμένη εκκλησία

Γέροντας Παρθένιος

φωτογραφία: Ηγούμενος Παρθένιος Ι. Μ. Παύλου Αγίου Όρους

Ένας Ζηλωτής εφημέριος ανέλαβε νέα ενορία. Κάθε Κυριακή, όμως, και εορτή, η εκκλησία του παρέμενε σχεδόν αδειανή. Παρ’ όλες τις συστάσεις και παροτρύνσεις τους ενορίτας του, δεν κατώρθωσε να τους κάνει να εκκλησιάζονται.

Λυπημένος από αυτή την κατάσταση, μηχανεύθηκε το ακόλουθο τέχνασμα:
Ανήγγειλε σε όλη την ενορία ότι την επομένη Κυριακή θα γινόταν η κηδεία της εκκλησίας. Η αγγελία δημοσιεύθηκε σε πολλά μέρη και κυκλοφόρησε σε πολλά αντίτυπα.

Ήρθε η Κυριακή. Ο εφημέριος στόλισε την εκκλησία και στη μέση έβαλε το φέρετρο. Η εκκλησία γέμισε από περιέργους. Ο εφημέριος μίλησε κατάλληλα στους ενορίτες του και στο τέλος προσκάλεσε όλους να περάσουν να δουν το φέρετρο. Μέσα στο φέρετρο είχε βάλει έναν καθρέπτη κι όποιος πλησίαζε για να δει τον νεκρό, έβλεπε τον εαυτό του…..

Όταν το δάχτυλο αποκόπτεται από το σώμα, πεθαίνει. Όταν το αυτί αποσπάται από το σώμα, πεθαίνει. Κάθε χριστιανός απομακρυνόμενος από την Εκκλησία χάνεται…
Μην πεθάνεις!!!

πηγή

Mια ιστορία ανάστασης…

mia_istoria

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος στην Romfea.gr

Πασχαλινή περίοδος του 1991 στην Αλβανία. Πριν 29 ολόκληρα χρόνια.

Μόλις είχε συμβεί η κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος και το πέρασμα στη δημοκρατία.

Για έναν 77χρονο ταλαιπωρημένο ιερέα στο Ελμπασάν, τον αείμνηστο π. Σπυρίδων Βέλη, από τους λίγους, που βρήκε ζωντανούς ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, με αδύναμο και σκελετωμένο σώμα, ο οποίος είχε αποσχηματιστεί στα χρόνια της αθεΐας, η Πασχαλιά αυτή ήταν ορόσημο στη ζωή του.

Την έζησε ως μετακίνηση, ως μεταφορά από τον θάνατο στην Ανάσταση. Από τον κατατρεγμό στον πανηγυρισμό.

Σ’ έναν μισογκρεμισμένο ναό τέλεσε αναστάσιμη λειτουργία.

Τέσσερα ακριβώς χρόνια μετά, την ημέρα του Πάσχα του 1995, έφυγε από τη ζωή, με τη γεύση εκείνης της αναστάσιμης ακολουθίας και την μεγάλη ικανοποίηση της ανάστασης και της ανασύστασης από τα ερείπια της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας με φωτεινό πρωταγωνιστή τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, που τον αγκάλιασε με πολλή αγάπη.

Πόση ήταν η χαρά σ’ εκείνη την αναστάσιμη ακολουθία του 1991.

Γιατί, όπως αναφέρει η εγγονή του, Sonila Dedja (Rembeci), με το κλείσιμο των ναών το 1967 και την απαγόρευση κάθε θρησκευτικής λατρείας, ένιωσε στο πετσί του τον σταυρό.

Παντού περιφρόνηση, δίωξη και θλίψη. Αναγκάστηκε να εργαστεί ως πωλητής καπνού για να ζήσει την οικογένειά του. Αλλά δεν το έβαζε κάτω.

Και όταν μπορούσε, κρυφά, λάτρευε τον Θεό μαζί με άλλους και παρηγορούσε τους ανθρώπους.

Πώς, λοιπόν, στην αναστάσιμη λειτουργία, μετά από 24 χρόνια παύσης και σταύρωσης, να μην αισθανθεί χαρά;

Μέχρι τότε κυλούσανε στα μάτια του πικρά δάκρυα. Τώρα έγιναν χαράς δάκρυα, αφού η Ανάσταση του Χριστού, έφερε και την ανάσταση της πίστης.

Και με τα μάτια της ψυχής του «εώρακεν τον Κύριον»῎… Αναστημένο και θριαμβευτή…

Σκίρτησε ο κουρασμένος παππούλης από την αναστάσιμη χαρά. Και άνοιξε την καρδιά του στην αναστάσιμη χαρά. Την άφησε να την χαϊδέψει και να την πλατύνει ο Χριστός.

Με τα φτερά της αναστάσιμης χαράς ένιωσε να πετάει σαν αετός στα αιθέρια πλάτη και διαλάλησε με όση δύναμη μπορούσε: «Χριστός Ανέστη».

Και του αντιβόησε το πλήθος των συγκεντρωμένων πιστών: «Αληθώς Ανέστη»…

mia_istoria1

πηγή

Ώρα να ειπωθούν μερικά πράγματα!

10-ekklisies

Γράφει ο Θεολόγος Παπαδόπουλος

Μοριακός βιολόγος

«Καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν»

Θέλω να μάς πει επιτέλους κάποιος από την ηγετική επιστημονική ομάδα που αποφασίζει μέτρα και απαγορεύσεις ποιο είναι το ΣΧΕΔΙΟ για την επόμενη ημέρα.

Η επιδημία του CoViD-19 για να σταματήσει ολότελα ή για να είναι διαχειρίσιμη από το Εθνικό Σύστημα Υγείας πρέπει να βρει τον πληθυσμό της χώρας ανοσοποιημένο κατά το ήμισυ τουλάχιστον.

Με πιο απλά λόγια να έχουν αντισώματα, αποκτηθέντα με φυσικό τρόπο, δηλαδή να έχουν νοσήσει (είτε βαριά είτε ήπια ή ασυμπτωματικά) και να έχουν γίνει καλά περίπου 5,5 εκατομμύρια Έλληνες.

Έγινε αυτό στην περίπτωση μας; ΟΧΙ. Πώς σκοπεύουν να επιστρέψουμε σε κανονικότητα όταν αναμένεται δεύτερο κύμα CoViD-19 το φθινόπωρο;

Ο εμβολιασμός θα ήταν ίσως η λύση όμως κανένα επιστημονικό πρωτόκολλο δεν προβλέπει τόσο σύντομα να υπάρξει ασφαλές εμβόλιο.

Δηλαδή εμβόλιο που αποδεδειγμένα δεν προκαλεί ανεπιθύμητες παρενέργειες! Αφαιρώ από το συλλογισμό μου κάθε συνωμοσιολογικό ή εσχατολογικό λογισμό κι αρκούμαι σε επιστημονικές και λογικές επισημάνσεις.

Πότε θα ανοίξουν σχολεία, εστιατόρια κι επιχειρήσεις με κόσμο; Πότε θα μπορούμε να ταξιδεύουμε εκ νέου;

Μα το σημαντικότερο• τί θα γίνει αν βρεθεί νέο κρούσμα; Πάλι καραντίνα; Πάλι απομόνωση; Μέχρι πότε; Σιωπή. Απάντηση καμία.

Και για τα τεστ η εφαρμογή τους μετατίθεται στο αχαρτογράφητο μέλλον απροσδιόριστα. Δε θα σχολιάσω το θλιβερό ύφος 1000 καρδιναλίων του κ. Χαρδαλιά.

Πολλές φορές οι άνθρωποι θέλοντας να καλύψουν την ανεπάρκεια τους ή να φανούν πως υπερπληρούν τα προσόντα για μια θέση που κατέχουν υπερβάλλουν εαυτόν τόσο που φωνασκούν με εξουσιομανία και εμφανή κομπλεξισμό παραπέμποντας σε σκοτεινές περιόδους της πολιτικής ζωής του τόπου.

Πάμε τώρα στα της Εκκλησίας. Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη τον κάθε Θεολόγο ούτε όμως και τον κάθε Ιερώνυμο.

Εμείς την έχουμε ανάγκη! Πιστοί, κλήρος κι Ιεράρχες. Μέσω αυτής αγιαζόμαστε και σωζόμεθα. Τι συνέβη όμως και ζήσαμε όλα αυτά τα πρωτόγνωρα κι ανήκουστα;

Δεν κατηγορώ την σεπτή Ιεραρχία ούτε τον κλήρο πόσο μάλλον τον πιστό λαό. Δεν κατηγορώ κανέναν.

Ψέγω όμως κι αρνούμαι να δεχθώ την παθητική συμπεριφορά μιας ελίτ στο περιβάλλον της Αρχιεπισκοπής που λαμβάνει κι επιβάλλει αποφάσεις στο όνομα της Εκκλησίας.

Αποτελεί όνειδος και αίσχος. Πού είναι η πίστη μας; Είμαι από τους πρώτους που αποτάσσονται ζηλωτισμούς και φωνασκούντες υπερορθόδοξους. Τί είναι όμως αυτό που πραγματικά τούς ενοχλεί;

Είδαμε άναρχες ουρές ανθρώπων και κόσμο σε μπουλούκια σε τράπεζες, σούπερ μάρκετ κ.α. Γιατί να μην μπορούν οι πιστοί να προσκυνήσουν το Σταυρό τη Μεγάλη Πέμπτη;

Τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή; Γιατί κλειστές εκκλησιές σαν να πρόκειται για εγκληματούντες λωποδύτες που κρύβονται; Εκεί φτάσαμε;

Ναοί πολλών τετραγωνικών μέτρων με εισόδους δεξιά κι αριστερά που θα μπορούσε να φεύγει ο κόσμος που εισέρχεται χωρίς κανένα συνωστισμό τηρώντας όλα τα μέτρα και τις αποστάσεις, παρέμειναν αδειανοί.

Γιατί κλειστά μεγάφωνα; Γιατί σίγησαν οι καμπάνες; Γιατί τόσες Κυριακές χωρίς Μυστήρια κι ακολουθίες; Γιατί πολύ απλά δεν τους ενοχλεί ο εκκλησιασμός κι ο συνωστισμός. Ο Χριστός τους ενοχλεί!

Αυτόν διώκουν. Γιατί το προκείμενο κι ουσιαστικό που δεν θέλουν είναι η Θεία Κοινωνία.

Αν όμως όπως λένε οι κύκλοι της Αρχιεπισκοπής δεν τίθεται θέμα μετάδοσης νόσου από το Άγιο Ποτήριο γιατί απαγορεύεται η Θεία Κοινωνία με την ανοχή της;

Γιατί την Μεγάλη Πέμπτη – που αν γινόταν μια φορά το χρόνο Θεία Λειτουργία Μεγάλη Πέμπτη θα γινόταν – να μην εισέρχεται ένας ένας οι πιστοί έστω κι αν διαρκέσει αυτό όλη ημέρα τηρουμένων των αποστάσεων και να κοινωνούν Σώμα και Αίμα Χριστού;

Να βγει ένας και να απαντήσει! Σιωπή όμως. Δυστυχώς. Γιατί να μη γίνει περιφορά του Επιταφίου κι ο κόσμος να είναι σε αυλές και μπαλκόνια;

Μόνο για να χειροκροτάει όταν κι όποτε μάς βολεύει; Γιατί να μη δοθεί το Άγιο Φως από τον ιερέα κάθε ενορίας σε όλα τα σπιτικά;

Σε όλα απαγορεύσεις, ΜΗ και ΟΧΙ. Λες και πρόκειται για ναρκέμπορους. Γιατί έκλεισαν τα κοιμητήρια Μεγάλη Παρασκευή;

Τι συνωστισμό θα προκαλέσει μια μάνα που θέλει να ανάψει το καντήλι στον τάφο του παιδιού της; Να βγει κάποιος να απαντήσει. Εις μάτην. Σιωπή.

Άλλο θλιβερό παράδοξο• η λατρεία δεν είναι επετειακό γεγονός να τη ζούμε 2-3 φορές το χρόνο σαν μουσειακό έκθεμα που αναπαρίσταται έμπροσθεν τηλεοπτικών και διαδικτυακών συνεργείων.

Δεν είναι ορθόδοξη λατρεία θρησκευτική πόσο μάλλον εκκλησιαστική το ΥouTube, το Facebook και η τηλεόραση.

Είναι μέσα για να αναπληρώσουν το κενό, δεκτό ως ένα σημείο, ελλοχεύει όμως ο κίνδυνος να γίνουν ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση. Τι νοοτροπία είναι αυτή; Πού μάς οδηγούν τέτοιες συμπεριφορές ξέρουμε; Τί νέα ήθη διαμορφώνονται;

Προσέξτε και κάτι άλλο. Όταν μιλούσαν οι πρώτοι χριστιανοί για κατ’ οίκον Εκκλησία τί εννοούσαν; Ελλείψει ναών μαζεύονταν στα σπίτια, συνήθως ήταν και τα μεγαλύτερα μεταξύ των Χριστιανών και τελούσαν εκεί τη λατρεία και το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί θα σου πει κάποιος. Και γιατί να ξαναπάω Εκκλησία;

Όταν θέλω θα βάζω μια Λειτουργία στο YouTube κι όλα καλά. Κατ’ οίκον εκκλησία. Γιατί να εξομολογηθώ; Θα τα πω σε ίνμποξ σε κάποιον ιερέα στο Facebook ή στο Instagram ή δε θα τα πω σε κανένα.

Τι ζούμε; Που οδηγούμαστε; Το έχουμε συνειδητοποιήσει; Η ζωή της Εκκλησίας είναι μυσταγωγική, μυστηριακή, ευχαριστιακή, θυσιαστική κι απαιτεί την παρουσία μας και τη μετοχή μας.

Είναι κοινωνία προσώπων αληθινών κι όχι subscribe ή log in από google accounts.

Όλοι θα δώσουμε λόγο για όσα είπαμε και πράξαμε αυτές τις ημέρες. Και για όσα θα πράξουμε τις επόμενες που ξημερώνουν.

Είπε κάποιος• αυτήν την εποχή της θλίψης, της δοκιμασίας, του διωγμού, της ομολογίας, της σιωπής, της υπομονής, την ώρα αυτή του μεγάλου πειρασμού ο Χριστός διαλέγει πάλι τους μαθητές Του.

Αυτούς που θα κηρύξουν το Ευαγγέλιο Του σε κάθε λαό στα πέρατα της οικουμένης.

Μια τελευταία φορά.

Χριστός Ανέστη! Καλή δύναμη σε όλους.

πηγή

Χριστός Ανέστη !

Πάσχα by amfoterodexios

Το βράδυ της Αναστάσεως
ψέλνουμε το Χριστός Ανέστη,
νομίζω, 99 φορές!
Δεν χορταίνουμε!!!

Όπως όταν βάζεις γκολ!
Δεν λες «γκολ»,
αλλά φωνάζεις
«ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ»
μέχρι να βραχνιάσεις!!!

Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

πηγή

Η σιωπή των αμνών

Ανάσταση

Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι πάντα μια ευκαιρία για ένα ταξίδι στο βάθος του είναι μας. Μια σιωπηλή πορεία προς συνάντηση τόσο με τον Θεό και τον συνάνθρωπο, όσο και με τον εαυτό μας.

Φέτος διανύουμε μια διαφορετική Σαρακοστή. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση αλλιώτικη, αλλόκοτη, πρωτόγνωρη, πέρα από κάθε δεδομένο. Τα πάντα ξαφνικά άλλαξαν μέσα σε λίγες ημέρες. Τα ρολόγια μοιάζουν να σταμάτησαν. Χάσαμε την αίσθηση του τόπου και του χρόνου. Οι δρόμοι άδειασαν, τα πάντα ερήμωσαν, οι άνθρωποι περιορίστηκαν, απομονώθηκαν, αλλοιώθηκαν, αλλοτριώθηκαν και συνάμα ταπεινώθηκαν. Συνειδητοποίησαν πως τελικά δεν είναι και τόσο δυνατοί, τόσο αυτεξούσιοι και κυρίαρχοι των πάντων και ότι δεν είναι τόσο σε θέση να ορίζουν τις ζωές και το μέλλον τους. Κλείστηκαν στα «κελιά» τους, χάνοντας τον αέρα της ζωής, της άνοιξης και τη χαρά της ελευθερίας.

Ο άνθρωπος βρέθηκε αντιμέτωπος με μια ριζικά αντίθετη στη φύση του πραγματικότητα. Φόρεσε μάσκες από φόβο για τον άλλο –ακόμη κι εκεί που δεν υπήρχε σοβαρός λόγος. Κράτησε αποστάσεις, περισσότερο από ποτέ άλλοτε… Φόρεσε γάντια φοβούμενος το άγγιγμα. Έδωσε σημασία στο άγγιγμα, όχι όμως προς τον άλλον, αλλά στο οτιδήποτε ακουμπούσε: να μην είναι μολυσμένο. Ξέχασε να κοιτάζει ο ένας τον άλλον, να χαιρετά, να χαμογελά. Ακόμη κι αυτό μπορούσε να εμπεριέχει κίνδυνο. Σκέπασε λοιπόν το πρόσωπό του με όποιον τρόπο, έτσι που και να χαμογελούσε δεν φαινόταν. Επομένως σταμάτησε πια να χαμογελά. Άλλωστε, ήταν τόσο λυπημένος, που δεν του έμενε περιθώριο για χαμόγελα… Ξέχασε ακόμη και να ελπίζει.

Έφθασε, έτσι ο άνθρωπος να γίνει απάνθρωπος. Ξέχασε το «κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη» (Άσμα Ασμάτων 8, 6). Ή, καλύτερα, ξέχασε να ζει. Γιατί η αγάπη είναι ζωή. Κι αν χάσεις την αγάπη, χάνεις τη ζωή. Ο άνθρωπος ξέχασε να είναι ελεύθερος, αφού οι πιο βασικές ελευθερίες του καταπατήθηκαν, έτσι, χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση, χωρίς το περιθώριο σκέψης και αντίδρασης. Βρέθηκε μπροστά σε μια παγκόσμια αστυνόμευση «για το καλό του». Με άλλα λόγια, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια απίστευτη μεταλλαγή: τη μεταλλαγή της ανθρωπότητας. Έτσι, ξέχασε να σκέφτεται, να αντιδρά, έμαθε να ζει παθητικά, να δέχεται τα πάντα άκριτα, δουλικά. Ξέχασε τέλος να ερωτεύεται, να είναι ρομαντικός, να συγκινείται από το φεγγάρι και τ’ αστέρια. Με άλλα λόγια ξέχασε τον ίδιο τον εαυτό του και τον Θεό. Λέξεις όπως «όραμα», «ιδανικά», «αξίες» αντικαταστάθηκαν από μια μόνο λέξη: «χάος». Εν τούτοις, ένα πράγμα έμαθε πολύ καλά: να κρατά από φόβο την αναπνοή του, να μην ανασαίνει.

Πλήθυναν οι μέρες μας σε βαθύτατο πόνο, αγωνία, άγχος, θλίψη, απελπισία, απόγνωση, αμφιβολία, σύγχυση, διακρίσεις, καταπίεση, αποξένωση, μοναξιά… Στέρεψαν τα δάκρυα από την απουσία του οικείου, του αγαπημένου. Άδειασε η ψυχή από την έλλειψη της ομορφιάς της παρουσίας του άλλου, μα πάνω απ’ όλα από τη βίαιη και αποτρόπαιη στέρηση της ανάσας του Χριστού.

Αλυσοδεμένος, υπεξούσιος και χειραγωγούμενος σε αυτή την κατάσταση, ο άνθρωπος αποδείχθηκε δειλός, δούλος μες στη σιωπή του, μια σιωπή καλυμμένη από φόβο, υποταγή, τυραννία. Μια σιωπή που σε καμία περίπτωση δεν άρμοζε στο ανθρώπινο είδος, στην εικόνα του Θεού, στη φύση του. Τις άγιες ημέρες που διανύουμε -και που δυστυχώς προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε- η σιωπή αυτή μεταμορφώνεται, αλλάζει, γίνεται σιωπή δυναμική, ηχηρή.

Χθες βράδυ είδα ένα αλλόκοτο όνειρο. Βρέθηκα σε μιαν άλλη γη. Σ’ ένα χώρο που έμοιαζε με τον πλανήτη σε μια άλλη εποχή. Είδα πόλεις έρημες, δρόμους, πλατείες, γειτονιές, πάρκα αδειανά, δίχως ζωή. Ελάχιστοι άνθρωποι κυκλοφορούσαν φορώντας ιατρικές μάσκες και γάντια. Βιαστικοί, σκυθρωποί και αμίλητοι. Σχολεία, καταστήματα, γραφεία, υπηρεσίες, τα πάντα κλειστά. Ο φόβος είχε απλώσει για καλά το μαύρο του πέπλο. Παιδικές φωνές δεν ακούγονταν, μα ούτε και παραμύθια από παππούδες και γιαγιάδες. Τα σπίτια σφραγισμένα, αποξενωμένα. Μα, δεν ήταν μόνο αυτό. Οι εκκλησίες ήταν αμπαρωμένες με γερά λουκέτα. Όλοι μιλούσαν για  μια «αόρατη απειλή». Δεν μπορεί, είπα, δεν είναι αλήθεια! Πέρασα στιγμιαία μπροστά από πολλές χώρες. Απογοητεύτηκα. Παντού επικρατούσε η ίδια τρομακτική εικόνα.

Ξάφνου βρέθηκα στη χώρα μου, στον τόπο μου. Ήταν πρωί, την ώρα που οι άνθρωποι πηγαίνουν στη δουλειά, τα παιδιά στο σχολείο. Όμως, αντί η πόλη να σφύζει από ζωή, έμοιαζε με βουβή, νεκρή πολιτεία. Ελάχιστα αυτοκίνητα περνούσαν με μεγάλη ταχύτητα πού και πού τρέχοντας να προλάβουν. Λίγοι άνθρωποι περίμεναν έξω από την τράπεζα, το ταχυδρομείο, το σούπερ μάρκετ. Κι αυτοί φορώντας μάσκες –κάποιους ίσως τους βόλευε για να μπορούν να κρύβουν καλύτερα κάτω από αυτές το προσωπείο τους. Κάποιοι άλλοι είχαν βάλει για μάσκα το μαντήλι τους. Ίσως πρόκειται για ένα ταξίδι στο μέλλον, όπου η ατμόσφαιρα έχει πλέον μολυνθεί, συλλογίστηκα. Φορούσαν επίσης και γάντια, που για ορισμένους, ωστόσο, ήταν μάλλον πολύ λεπτά και άχρηστα για να ζεστάνουν τις  άλλοτε τρομοκρατημένες και άλλοτε λειψές, παγωμένες, καρδιές τους.

 Κανείς δεν πλησίαζε τον άλλον, είτε ήταν γνωστός, είτε όχι. Κρατούσαν για ένα περίεργο λόγο απόσταση δύο μέτρων ο ένας απ’ τον άλλο και κανείς δεν τολμούσε να αγγίξει τον διπλανό του. Ο συνάνθρωπος, ο πλησίον, αποτελούσε ύποπτο, κίνδυνο μόλυνσης, αιτία κακού. Τα γάντια σ’ αυτό τον βόλευαν απίστευτα. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε… Παντού υπήρχαν αντισηπτικά που κανείς δεν έφευγε χωρίς να χρησιμοποιήσει, ακόμη και πάνω από τα γάντια. Κάποιοι άλλοι, κρυφά, έπαιρναν και για το σπίτι. Ελάχιστοι δεν δίσταζαν να κυκλοφορήσουν χωρίς γάντια. Οι τολμηροί. Ή καλύτερα όσοι δεν φοβούνταν ποτέ τους το άνοιγμα της καρδιάς, το «ρίσκο» της επαφής. Όσοι έδιναν αξία και νόημα σε μια τόσο απλή, αλλά ουσιώδη κίνηση, το άγγιγμα, όχι μόνο του σώματος, αλλά και της ψυχής.

Είδα μπροστά μου το εσωτερικό ενός σούπερ μάρκετ. Φιγούρες βιαστικές, με αγριεμένα, φοβισμένα και καχύποπτα μάτια πάνω από τις μάσκες τους. Ψώνιζαν όσα πιο πολλά μπορούσαν για να έχουν, μην τυχόν και τους λείψει τίποτε σε «καιρούς πανδημίας», λόγω της «εμπόλεμης κατάστασης», όπως κάποιος είπε από μακριά σε κάποιον άλλο. Τι είδους πανδημία είναι αυτή, πανώλη, χολέρα, ελονοσία, φυματίωση; σκέφθηκα.

Ξαφνικά μεταφέρθηκα σε έναν πολυσύχναστο άλλοτε δρόμο της πόλης μου. Ο κεντρικότερος δρόμος, που άλλοτε μέχρι αργά ήταν γεμάτος φως και ζωή, τώρα ησύχαζε περίεργα. Περνώντας μπροστά από τα κλειστά καταστήματα, συλλογιζόμουν πως ο κόσμος δεν μπορούσε πια να ψωνίσει. Άλλωστε, δεν είχε τις ίδιες ανάγκες πια. Ήταν επιτέλους μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσει πως είχε περίσσια υλικά αγαθά. Πως ο άπληστος, υπερκαταναλωτικός, αλαζονικός και υπερφίαλος εαυτός του έπρεπε εξάπαντος  να  ταπεινωθεί.

Από μακριά μπορούσες να διακρίνεις στο τέρμα του δρόμου αρκετό κόσμο που περίμενε τη σειρά του έξω από μεγάλη τράπεζα. Δίπλα ήταν αστυνομικοί. Φαίνονταν να κάνουν κάποιον έλεγχο. Όλοι κρατούσαν ένα λευκό χαρτί: «Βεβαίωση Μετακίνησης» έγραφε. Έμοιαζε με εποχή ανελεύθερων, δικτατορικών καθεστώτων, όπου οι πιο βασικές ελευθερίες του ανθρώπου είχαν αφαιρεθεί. «Ελεύθεροι πολιορκημένοι»…

Ανέβηκα ψηλά στο άκρο της πόλης. Βρέθηκα έξω από έναν ναό. Μια πομπή δέκα ανθρώπων -όλοι κι όλοι- μόλις έβγαινε από το προαύλιο του ναού, για να ξεπροβοδίσει τον νεκρό στο κοιμητήριο. Είδα μια γυναίκα να παρακολουθεί από το μπαλκόνι της και να τηλεφωνεί στην αστυνομία, για να καταγγείλει τον ιερέα για την πομπή. Είχε ακούσει στις ειδήσεις πως κάτι τέτοιο ήταν απαγορευμένο. Οι άνθρωποι ωστόσο κρατούσαν τις «απαραίτητες αποστάσεις».

Άρχισε να σουρουπώνει. Είδα πάλι εικόνες από ανθρώπους που ψώνιζαν σε σούπερ μάρκετ. Ελάχιστοι κρατούσαν αποστάσεις, ο ένας περνούσε δίπλα σχεδόν από τον άλλο. Παρ’ όλα αυτά, συχνά-πυκνά ακουγόταν το ίδιο επαναλαμβανόμενο μήνυμα: «Παρακαλούμε τηρήστε τις αποστάσεις ασφαλείας». Τα καρότσια γεμάτα. Τρόφιμα, χαρτικά μα κυρίως αντισηπτικά, οινοπνεύματα -για όσους ήταν «τυχεροί» και τα έβρισκαν. Οι υπόλοιποι αγόραζαν αν έβρισκαν καθαρή βενζίνη, ξίδι ή σκόρδα. Κάποιοι μάλιστα, ακολουθώντας το παράδειγμα της μητέρας του Λέο Μπουσκάλια (η οποία, για να αποφύγει την επαφή και συναναστροφή του γιου της στο σχολείο με άλλους μαθητές, προκειμένου να μην του μεταφέρουν μικρόβια και έτσι αρρωσταίνει, του φορούσε στο στήθος ένα σκόρδο), είχαν βγάλει τον σταυρό τους απ’ τον λαιμό και είχαν φορέσει σκόρδα, χάντρες ή «μάτια». Ήλπιζαν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να κρατήσουν τον ιό μακριά.

Τα πράγματα όμως, δυστυχώς γι΄ αυτούς, δυσκόλεψαν με την είσοδο στο σούπερ μάρκετ δύο διαφορετικών ανθρώπων. Ο πρώτος ήταν ο γιατρός του τοπικού νοσοκομείου. Στη θέα του άλλοι άλλαξαν διάδρομο, άλλοι σήκωσαν τη μάσκα μέχρι τα μάτια, άλλοι έφυγαν παρατώντας τα ψώνια τους και άλλοι μπαίνοντας, έκαναν αναστροφή και βγήκαν. Η δεύτερη -τραγική- φιγούρα ήταν ένας ιερέας. Κανείς δεν τον πλησίαζε. Αντιθέτως, οι περισσότεροι απομακρύνονταν όσο το δυνατόν περισσότερο. Κανείς δεν ασπαζόταν το χέρι του. Το χέρι αυτό, που άλλοτε αποτελούσε πηγή ευλογίας, μετατράπηκε ξαφνικά σε πηγή θανάτου. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που έστω με ένα νεύμα από μακριά έκαναν να τον χαιρετήσουν. Για τους περισσότερους θεωρούνταν μια «κινητή βόμβα», μια κατάρα. Κάποιος, μάλιστα, είπε δυνατά : «Τι γυρεύουν αυτοί μέσα σε τόσο κόσμο; Και ποιος τους έδωσε άδεια να κυκλοφορούν;». Άλλοι κούνησαν συγκαταβατικά το κεφάλι, άλλοι γέλασαν ειρωνικά…

Ξάφνου, μια παράξενη εικόνα πέρασε από τη ματιά μου. Σε κάποια ράφια υπήρχαν πασχαλινά είδη. Μα πώς; απόρησα. Έρχεται Πάσχα; Αφού τίποτε ως τώρα δεν δήλωνε κάτι τέτοιο. Πουθενά δεν είδα στολισμούς, ούτε στους δρόμους, σαν άλλες χρονιές τέτοια εποχή, ούτε στα μαγαζιά, ούτε στα σπίτια. Οι νοικοκυρές δεν καθαρίζουν τα σπίτια τους. Ούτε ασπρίζουν τις αυλές τους. Ο κόσμος έμοιαζε να είχε ξαφνικά παγώσει. Λες και ο χρόνος είχε -σαν σε παραμύθι- κάπου σταματήσει.

Κι όμως, ερχόταν Πάσχα. Το μαρτυρούσαν οι λαμπάδες που περίμεναν υπομονετικά στα ράφια για να δεχθούν στο «κορμί» τους τη φλόγα του Αγίου Φωτός. Ωστόσο, κανείς σχεδόν δεν ψώνιζε λαμπάδες, κανείς δεν νοιαζόταν για τα πασχαλινά  σοκολατένια αυγά που περίμεναν κι αυτά να δώσουν χαμόγελα σε παιδικά πρόσωπα. Μα, γιατί; Τι είχε συμβεί με το Πάσχα; Γιατί τόσο πολύ το περιφρονούσαν –ή καλύτερα προσπαθούσαν να το σβήσουν από τη μνήμη;

Από τα ηχεία του σούπερ μάρκετ συνέχιζαν να μεταδίδονται σαν συνθήματα τα ίδια μηνύματα: «Παρακαλείσθε να τηρείτε τις αποστάσεις ασφαλείας», «Με την είσοδό σας στο κατάστημα να παίρνετε αριθμό προτεραιότητας και να παραδίδετε την κάρτα σας με την έξοδό σας στο ταμείο», «Προτιμήστε για την αποφυγή μολύνσεων να χρησιμοποιείτε πιστωτικές κάρτες και όχι μετρητά». Μια «ανέπαφη συναλλαγή», όπως άλλωστε είναι και οι ζωές μας τα τελευταία χρόνια, σκέφτηκα.

Νύχτωσε. Η βραδιά ήταν ζεστή κι όμως η ψυχή μου ήταν παγωμένη. Έφθασα σε μια γειτονιά. Οι δρόμοι παγωμένοι και αυτοί, αδειανοί. Όλοι κλεισμένοι στα σπίτια τους. Βρέθηκα στην είσοδό μιας πολυκατοικίας. Είχα την δυνατότητα να μπω μέσα. Στον πρώτο όροφο μια γυναίκα φορούσε μάσκα κι ας μην υπήρχε λόγος. Ο σύζυγός της την είχε βάλει σε «καραντίνα» από τότε που στην τελευταία Θεία Λειτουργία είχε πάει και είχε κοινωνήσει. Της φώναζε μάλιστα να μην πλησιάζει τα παιδιά. Τι καταπίεση! σκέφτηκα. Η γυναίκα πήγε να ανάψει το καντήλι. Εκείνος, οργισμένος, μπήκε στην κουζίνα και άρχισε να βρίζει, λέγοντάς της πως δεν είχαν χρήματα για να αγοράζουν λάδι για το καντήλι. Μάλιστα, απ’ τον θυμό του το πέταξε κάτω και το έσπασε.

Ανέβηκα στον δεύτερο όροφο. Η τηλεόραση έπαιζε δυνατά· παρ’ όλα αυτά δεν μπορούσε να καλύψει τις δυνατές φωνές ενός ζευγαριού που τσακώνονταν. Τα παιδιά με κουρασμένα μάτια και ραγισμένες καρδιές ήταν απορροφημένα μπροστά στις οθόνες. Ωστόσο, η τηλεόραση διακήρυττε ξανά και ξανά: «Μένουμε σπίτι. Για το καλό των δικών μας και των αγαπημένων μας. Μένουμε σπίτι». Μπήκα στο σπίτι του τρίτου ορόφου. Μια οικογένεια προσευχόταν, έκανε το Απόδειπνο. Αναθάρρησα! Συμμετείχαν μάλιστα και τα δυο μικρά τους παιδιά λέγοντας προσευχές.

Χαρούμενη ανέβηκα άλλον έναν όροφο. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι παρακολουθούσε τις ειδήσεις: «Ωστόσο, η Ανάσταση, θα γίνει κεκλεισμένων των θυρών και το Άγιο Φως δεν θα δοθεί φέτος στα σπίτια. Όσο για τα κοιμητήρια θα παραμείνουν κλειστά τη Μεγάλη Παρασκευή», έλεγε ο δημοσιογράφος. «Μα γιατί, γυναίκα;» είπε ο ηλικιωμένος κύριος «Προς τι τόσος περιορισμός; Προς τι ο “φόβος των Ιουδαίων”; Μήπως πρέπει να βάλουν τους φρουρούς –όπως στα χρόνια του Χριστού– να επιτηρούν μην τυχόν κλέψουν τον Αναστάντα Κύριο και πουν πως αναστήθηκε; Όμως αυτό, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Ο Χριστός αναστήθηκε “κεκλεισμένου του τάφου”, “κεκλεισμένων των θυρών”, όσο καλά κι αν φυλασσόταν, όσο κι αν δεν τους άρεσε, όσο κι αν προσπάθησαν να το αποτρέψουν ή να το αποκρύψουν».

«Χωρίς Ανάσταση; Δεν μπορεί…» είπα. Τρόμος με κατέλαβε σ’ αυτό το άκουσμα. Ίδρωσα, προσπάθησα να σταθώ στα πόδια μου. «Δεν είναι δυνατόν», είπα. Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ στην ιστορία της Εκκλησίας. Εξάλλου, «η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται». Είναι ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης.

               

Κοίταξα  το ημερολόγιο στο κομοδίνο μου. Ξημέρωνε Σάββατο του Λαζάρου. Άνοιξα το παράθυρο να πάρω λίγο αέρα. Η μυρωδιά της πασχαλιάς από γειτονικό δέντρο πλημμύρισε το δωμάτιο. «Όντως, έρχεται Πάσχα», αναφώνησα. Από το παράθυρό μου είδα μες στο σκοτάδι κάποιους ανθρώπους σαν σκιές, ανάμεσα τους και μικρά παιδιά, να περπατούν βιαστικά. Πού πάνε μες τη νύχτα; αναρωτήθηκα. Μπροστά πήγαινε ο ιερέας του χωριού. Πάνε να λειτουργηθούν, σκέφτηκα, σαν άλλοι κρυπτοχριστιανοί, λες και είχαν ξεπηδήσει απ’ την εποχή των διωγμών.

Κατέβηκα να πιω νερό, να συνέλθω. Στην κουζίνα, επάνω στο ψυγείο υπήρχε η φιγούρα της Κυρα-Σαρακοστής. Ξέρετε, της γνωστής γυναίκας με τα επτά πόδια που συμβολίζουν τις εβδομάδες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και τα οποία με τα παιδιά μας κόβουμε ένα-ένα, μέχρι να φθάσουμε στην Ανάσταση. Εφτά πόδια, συλλογίστηκα, εφτά ψυχές. Για δες πόσο ταιριάζουν όλα αυτά που ονειρεύτηκα με την εικόνα της Κυρα-Σαρακοστής! είπα μέσα μου. Της καλοσυνάτης, ήρεμης αυτής μορφής με το μαντήλι -που δεν είχε κι αυτή κάνει μάσκα για να προστατευτεί από τον ιό– με το χαμηλωμένο, ταπεινό βλέμμα και τα σταυρωμένα από ευλάβεια -κι όχι απάθεια- χέρια.

Μέσα στη βαθιά μου σκέψη η ματιά μου έπεσε στο στόμα της. Το είχα δει πολλές φορές, μα τώρα για μένα όλο αυτό αποκτούσε ένα ιδιαίτερο νόημα. Το στόμα της απλά απουσίαζε. Δεν υπήρχε. Η Παράδοση, θέλει τη φιγούρα της δίχως στόμα, όχι γιατί δεν έχει μιλιά, αλλά γιατί σιωπά… και γιατί νηστεύει. Νηστεύει το ψεύδος, την ατιμία, την υποκρισία, την κατάκριση, την κακία, την ατολμία. Και περιμένει υπομονετικά• γι’ αυτό και σιωπά. Η σιωπή των αμνών, σκέφτηκα. Περιμένει μες στη σιωπή της την ένδοξη Ανάσταση. Όπως ο δίκαιος Ιώβ, όπως ο Ιωνάς στην κοιλιά του κήτους, όπως ο Χριστός στον Τάφο. Έναν Τάφο, που, ενώ έδειχνε να ησυχάζει φιλοξενώντας στα σπλάχνα του έναν «ηττημένο», έκρυβε μέσα του μια ηχηρή σιωπή: τον Νικητή του θανάτου, τον Λυτρωτή του κόσμου, τον Αμνό του Θεού.

«Λέγει ὁ μαρτυρῶν ταῦτα· ναὶ ἔρχομαι ταχύ. ἀμήν, ναὶ ἔρχου, Κύριε ᾿Ιησοῦ” (Αποκ. 22, 20). Σε αναμένουμε, ίσως όπως ποτέ άλλοτε. «Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἔνδοξόν Σου Ἀνάστασιν».

 

πρεσβυτέρα Ελένη Αργυροπούλου-Σαραφοπούλου,
πτ. Θεολογίας

Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου…

«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν Νεφέλαις. Ῥάπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Λόγχῃ ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου. Προσκυνοῦμεν σου τὰ πάθη, Χριστέ. Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἔνδοξόν σου Ἀνάστασιν».

«Κύριε, σῶσον λαόν ἀπεγνωσμένον»

γεροντας-ευθυμιος

Στίς κρίσιμες ἡμέρες πού διανύομε καί στήν ἱερότητα τῶν ἡμερῶν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος ἐπιβάλλεται μᾶλλον σιωπή καί προσευχή. Ὅμως ἐπειδή προσφάτως στό Διαδίκτυο κυκλοφορήθηκαν κάποιες ἀπόψεις μέ τόν ὄνομά μου, πρός ἀποκατάσταση τῆς ἀληθείας, γιά νά μήν προκύψη ζημία, ἀναφέρω τά ἑξῆς:

Οὐδέποτε εἶπα σέ ἀνθρώπους νά ἀποθηκεύουν τρόφιμα λόγω ἐπικείμενου πολέμου καί οὐδέποτε προφήτευσα τήν λήξη τῆς ἀπειλῆς τοῦ ἰοῦ, ὅπως κάποιοι ἀνεύθυνα καί ψευδῶς διέδωσαν. Ἐπίσης χωρίς τήν ἀδειά μου ἀνήρτησαν συζητήσεις μου μέ ἀνακριβεῖς καί ἀντικρουόμενες ἀπόψεις μου γιά τόν κορονοϊό, οἱ ὁποῖες προκάλεσαν ἐρωτηματικά. Ἡ ἄποψή μου φαίνεται ξεκάθαρα σέ ὅσα ἀκολουθοῦν, εἶναι ἐντελῶς προσωπική, χωρίς διάθεση νά τήν ἐπιβάλλω καί σέ ἄλλους.

Στά τόσα δυσβάσταχτα προβλήματα πού ἔχουν οἱ ἄνθρωποι, τώρα προστέθηκε καί ἡ ἀπειλή τοῦ ἰοῦ, πού κατήντησε ἐφιάλτης. Πιό πολύ ὑποφέρουν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τόν φόβο, τόν πανικό καί τόν ἀκούσιο ἐγκλεισμό, παρά ἀπό τόν ἰό. Ἡ πολιτεία πῆρε μέτρα προστασίας, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία ἔχει τά δικά της ἐφόδια γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἰοῦ, πού τώρα ταπεινωμένη ὅσο ποτέ ἄλλοτε, ἀποδυναμωμένη καί δεσμευμένη ἀπό τήν πολιτεία, ἀδυνατεῖ νά τά παράσχη στούς πιστούς της.

Παλαιώτερα σέ παρόμοιες περιπτώσεις θανατηφόρων ἐπιδημιῶν τελοῦσε ἁγιασμούς καί ἔκανε λιτανεῖες ἱερῶν εἰκόνων καί ἁγίων λειψάνων. Γιατί καί σήμερα νά μήν γίνωνται αὐτά; «Μή οὐκ ἰσχύει ἡ χείρ Κυρίου» νά μᾶς βοηθήση καί σήμερα;

Στό χωρίο μου τήν τρίτη δεκαετία τοῦ 20ου αἰῶνος ἔπεσε λοιμώδης νόσος ἀπό τήν ὁποῖα πέθαναν 50 μικρά παιδιά σέ λίγες ἡμέρες. Δέν προλάβαιναν νά ἀνοίγουν τάφους. Ἔφεραν τότε τήν κάρα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους ἀπό τόν Ἅγιο Στέφανο Μετεώρων καί ἀμέσως κατέπαυσε τό θανατικό.

Ἀπό τότε πού ὁ Κύριος ἐτέλεσε τόν Μυστικό Δεῖπνο καί παρέδωσε τό ἁγιώτατο μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, δέν ἔπαυσε μέχρι σήμερα νά τελεῖται ἡ «σωσίκοσμη» θεία Λειτουργία. Οὔτε ὁ Διοκλητιανός, οὔτε οἱ Τοῦρκοι, οὔτε οἱ κομμουνιστές στήν Ρωσσία, οὔτε οἱ Γερμανοί στά χρόνια τῆς κατοχῆς κατάφεραν νά παύσουν τήν θεία Λειτουργία καί τήν προσέλευση τῶν πιστῶν γιά τήν θεία Κοινωνία. Καί τώρα μέ τόν φόβο τοῦ ἰοῦ ἔκλεισαν οἱ Ναοί καί στεροῦνται οἱ πιστοί τήν σωστική χάρη τῶν Μυστηρίων, πού τόση ἀνάγκη τήν ἔχουν. Ἀντιθέτως, τήν ἴδια ὥρα πού ἐδῶ ὅλα σιωποῦν ἀπό φόβο, στίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Σερβίας, Βουλγαρίας καί Γεωργίας γίνεται ἡ λατρεία ἀπρόσκοπτα, οἱ ναοί εἶναι ἀνοιχτοί, τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία καί δέν φοβοῦνται οἱ πιστοί μήν προσβληθοῦν ἀπό τόν ἰό.

Τά μέτρα προστασίας πού ἐπιβάλλει ἡ νῦν κυβέρνηση εἶναι ἀντισυνταγματικά, δυσβάσταχτα, ὑπερβολικά καί ἄνισα πρός τούς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους, ἐνῶ ἔχουν δημιουργήση ἕνα κλῖμα τρομοκρατίας, τό ὁποῖο ἐπιδεινώνουν τά ΜΜΕ. Ναί, ὑπάρχει ὁ ἰός καί ἐπιβάλλεται νά προστατεύσωμε τήν ὑγεία μας καί τήν ὑγεία τῶν ἄλλων. Ὅμως ὁ φόβος πρέπει νά ἐκλείψη, διότι στήν κατάσταση τοῦ φόβου ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά σκεφθῆ καί νά ἐνεργήση λογικά καί διακριτικά.

Σέ παρόμοια περίπτωση, ὅταν ἔγινε ἡ ἔκρηξη στό Τσερνομπίλ, οἱ ἄνθρωποι τότε πανικοβλήθηκαν καί ἐξέταζαν τά λαχανικά καί τά φροῦτα γιά νά τρῶνε ἀπό αὐτά πού εἶχαν τήν λιγώτερη ἀκτινοβολία. Ὁ ὅσιος Παΐσιος ἐρωτηθείς εἶπε νά κάνωμε τόν σταυρό μας καί νά τρῶμε ἄφοβα, δίνοντας ὁ ἴδιος πρῶτος τό παράδειγμα.

Ἄν ζοῦσε σήμερα εἶναι ἀδιανόητο νά τόν βλέπαμε μέ μάσκα καί γάντια, νά ἔχη στήν τσέπη του τό μπουκάλι μέ τό οἰνόπνευμα καί νά ἀποφεύγη τούς ἀνθρώπους ἤ νά τούς μιλᾶ ἀπό ἀπόσταση. Εἶναι βέβαιο ὅτι θά εἰρήνευε τούς ἀνθρώπους καί θά βοηθοῦσε νά ἀποβάλλουν τόν φόβο καί πιό πολύ θά ἐλυπεῖτο γιά τό κλείσιμο τῶν Ἐκκλησιῶν. Εἶναι ἀταίριαστος αὐτός ὁ φόβος γιά τούς χριστιανούς πού ἐμπνέονται ἀπό τό παράδειγμα τοῦ Θεανθρώπου καί ἀπό τούς Μάρτυρες τῆς πίστεώς μας.

Ἀπό πολλούς ἀναμένεται ἐναγωνίως ἡ νίκη τοῦ κορονοϊοῦ μέ τήν ἐφεύρεση τοῦ ἐμβολίου, τό ὁποῖο θά εἶναι ὑποχρεωτικό γιά ὅλους. Ἐμεῖς ἀρνούμαστε νά κάνωμε τό ἐμβόλιο. Ὅποιος φοβᾶται, ἄς κάνη ὅσα ἐμβόλια θέλει, ἀλλά νά γνωρίζη ὅτι μπορεῖ νά ἔχη ἀπρόβλεπτες βαρειές παρενέργειες, ὅπως εἶχαν τά ἐμβόλια πού ἔκαναν στά παιδιά πρίν λίγα χρόνια γιά τήν νόσο τῶν πτηνῶν καί πολλά παρέλυσαν. Ὅπως ἐπίσης ἔπαθαν σκλήρυνση κατά πλάκας πολλοί πού ἔκαναν τό ἐμβόλιο τῆς ἡπατίτιδας Β’ καί τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ ἄλλα ἐμβόλια. Ἄν δέν φυλάξη ὁ Θεός, τί μποροῦν νά κάνουν τά ἐμβόλια καί τά φάρμακα; Ὁ ἄθεος Καζαντζάκης γιά νά προφυλαχθῆ ἀπό τήν χολέρα σέ ταξίδι του στό ἐξωτερικό, ἔκανε ἐμβόλιο καί πάλι νόσησε.

Ἐμεῖς ἔχομε ἀνώτερα ἐμβόλια καί «φάρμακα ἀθανασίας», τά ἅγια Μυστήρια. Γιατρούς δοκιμασμένους καί εἰδικούς γιά τόν ἰό, τόν ἅγιο Χαράλαμπο, τόν ἅγιο Βησσαρίωνα Δουσίκου, πού εἶναι γιά τήν πανώλη καί τόσους ἄλλους Ἁγίους. Τώρα ὅμως μέ τίς αὐστηρές ἀπαγορεύσεις ὁ λαός παραμένει ἀβοήθητος καί ἀπαρηγόρητος.

Καί ἐνῶ ὅλοι ἀγωνίζονται γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἰοῦ, κάποιοι, ἄλλα ἔχουν κατά νοῦ καί κάπου ἀλλοῦ ἀποβλέπουν. Κορυφαῖοι γιατροί καί ἐπιστήμονες ἐπισημαίνουν ὅτι αὐτά πού γίνονται εἶναι τέστ πειθαρχίας γιά νά χειραγωγοῦν τούς ἀνθρώπους ἐκεῖ πού θέλουν. Αὐτό φαινόταν παράξενο καί ἀπίθανο μέχρι πρότινος ἀλλά δέν εἶναι φαντασία, διότι οἱ ἄνθρωποι πλέον τό λένε δημόσια: «Ἡ πανδημία τοῦ κορονοϊοῦ ἀνέδειξε τήν ἀνάγκη μιᾶς παγκόσμιας δημοκρατικῆς διακυβέρνησης» (Γιώργος Παπανδρέου) καί προτείνουν «νά ἔχη ὁ κάθε ἄνθρωπος ἕνα μικροτσίπ γιά νά ἔχη βιομετρικά δεδομένα σέ σχέση μέ τόν ἰό ἤ μέ ἄλλες ἐπιδημικές μετρήσεις» (Εὐάγγελος Βενιζέλος). Αὐτοί μιλοῦν ἀνοιχτά γιά σφράγισμα καί παγκόσμια δικτατορία, ἀλλά ἐμεῖς καταλαβαίνομε; Καί τί κάνομε; Ἄν καί τόσα εἶχε γράψει καί πῆ ὁ ὄσιος Παΐσιος γιʼ αὐτό τό θέμα. Αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού μᾶς ὑποδούλωσαν στούς ξένους δανειστές καί τώρα μᾶς ὁδηγοῦν στήν σκλαβιά τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶναι δυνατόν νά τούς ἐμπιστευθοῦμε;

Ὁ ὅσιος Παΐσιος προλέγοντας τίς μελλοντικές δυσκολίες τόνιζε: «Μόνο μέ καλή πνευματική ζωή θά τά βγάλωμε πέρα». Ἐπέτρεψε ὁ Θεός γιά τίς ἁμαρτίες μας αὐτήν τήν μεγάλη δοκιμασία. Ἔχομε ἀνάγκη ἀπό εἰλικρινῆ μετάνοια, ὑπομονή ἀνεξάντλητη καί προσευχή ἀδιάλειπτη, ἡ ὁποία ἐνισχύει τήν Πίστη μας. Εὐχώμαστε ἀδελφικά καλή Ἀνάσταση μέ τίς ὁποιεσδήποτε συνθῆκες. Ὁ Ἀναστάς, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί Νικητής τοῦ θανάτου νά παρηγορήση, νά φωτίση μέ τό φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του ὅλους μας καί νά δώση δύναμη καί ἀντοχή στόν λαό Του. Μέ τήν χάρη Του νά φθάσωμε στήν ἡμέρα τῆς ἀπολυτρώσεώς μας ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἀπό ὅλα τά δεινά. Ἀμήν.

Μέ πόνο ψυχῆς

καί εἰλικρινή φιλαδελφία.

Ἱερομόναχος Εὐθύμιος

Καλύβη Ἀναστάσεως – Καψάλα

Ἅγιον Ὄρος

01-14 / 04 / 2020

πηγή