Ερμηνεία της εικόνας της Κοίμησης της Θεοτόκου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

Koimisi

Απολυτίκιον Κοιμήσεως Θεοτόκου

Η αγία εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι πολυπρόσωπη. Δύο όμως πρόσωπα ξεχωρίζουν στην όλη παράσταση: Ο Χριστός και η Παναγία. Ο Χριστός μας με το ηγεμονικό Του παράστημα που κρατεί την ψυχή της Παναγίας Μητέρας Του, βρέφος φασκιωμένο, και το λιπόσαρκο σκήνωμα της Παναγίας.

«Στην εικόνα δεσπόζει το νεκρικό κρεβάτι, στολισμένο με πλούσια ποδέα, όπου αναπαύεται η Παναγία με τα χέρια σταυρωμένα. Μπροστά στερεωμένο σε ένα απλό κηροπήγιο καίει ένα χοντρό κερί. Πίσω από το νεκρικό κρεβάτι και στη μέση ακριβώς στέκει ο Χριστός με το σώμα σε περίεργη στροφή προς τα δεξιά, προς την κεφαλή της Μητέρας Του. Στα χέρια Του απλωμένα στην ίδια κατεύθυνση, κρατεί την ψυχή της, που έχει τη μορφή φασκιωμένου μωρού με τα χέρια σταυρωμένα. Τον τριγυρίζει δόξα. Μέσα σ’ αυτή είναι ζωγραφισμένοι στην κορυφή ένα εξαπτέρυγο και σε μονοχρωμία τέσσερις άγγελοι που πλαισιώνουν το Χριστό με χειρονομίες και έκφραση λύπης στα πρόσωπά τους… Πάνω ακριβώς από το Χριστό στην κορυφή του τόξου της εικόνας έχουν ανοίξει οι πύλες του ουρανού και φαίνονται δύο άγγελοι, πάλι σε μονοχρωμία, να σκύβουν με σκεπασμένα χέρια για να πάρουν με τη σειρά τους την ψυχή της. Στην κεφαλή και στα πόδια του νεκρικού κρεβατιού είναι μαζεμένοι οι δώδεκα απόστολοι με εκφράσεις, στάσεις και χειρονομίες που δείχνουν βαθιά λύπη. Ο Πέτρος θυμιατίζει στην κεφαλή της Παναγίας, ο δε Απόστολος Παύλος και ο Θεολόγος Ιωάννης σκύβουν στα πόδια της και την ασπάζονται. Πιο πίσω είναι τρεις ιεράρχες με ανοιχτά βιβλία και στα αριστερά, στο βάθος, θρηνούν τρεις γυναίκες. Τη σύνθεση κλείνουν στο βάθος, πίσω από τις ομάδες των μαθητών, δύο συμβατικά αρχαιόπρεπα κτήρια. Ανάμεσα σ’ αυτά διαβάζεται η επιγραφή «Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ Θ(ΕΟ)ΤΟΚΟΥ» (Α. Καρακατσάνη). Οι τέσσερις (εικονίζονται οι τρεις) Ιεράρχες που παραβρέθηκαν στην Κοίμηση ήταν: ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Ιερόθεος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Τιμόθεος. Ο Ιερόθεος δεν εικονίζεται.

Σε κάποιες εικόνες βλέπουμε στη δεξιά άκρη του σπιτιού τον Ιωάννη το Δαμασκηνό που βαστά χαρτί (πάπυρο) με τα εξής λόγια: «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο οὐράνια Πάναγνε θεία σκηνώματα καὶ παρέστηκας…» Και στα αριστερά τον άγιο Κοσμά τον ποιητή κρατώντας άλλο χαρτί που λέει: «Γυναίκα σε θνητήν, ἄλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ μητέρα Θεοῦ εἰδότες, πανάμωμε…»

Σ’ όλα τα πρόσωπα διακρίνεται η θλίψη, ανάμικτη όμως με τη γλυκιά ελπίδα. Είναι η «χαρμολύπην», το «χαροποιὸν πένθος», γνώρισμα των πιστών που ζουν με την προσμονή της ανάστασης. Τούτο βλέπουμε και στα τροπάρια της εορτής, που άλλοτε τονίζουν τον τρόμο και το δέος των Αποστόλων, τους οποίους παρουσιάζουν να δακρύζουν και άλλοτε τονίζουν τη χαρά τους, που την εκδηλώνουν με ψαλμούς και ύμνους. Παραθέτουμε δύο αποσπάσματα «Ὅτε ἡ μετάστασις τοῦ ἀχράντου σου σκήνους ηὐτρεπίζετο, τότε οἱ Ἀπόστολοι περικυκλοῦντες τὴν κλίνην τρόμω ἐώρων σε» (Στιχηρό ιδιόμελο όρθρου). «…Καὶ τὸ ζωαρχικὸν καὶ θεοδόχον σου σῶμα κηδεύσαντες ἔχαιρον, πανύμνητε» (Δοξαστικό αποστίχων Εσπερινού).

Σε μερικές εικόνες εικονίζονται στον ουρανό σύννεφα, που μετέφεραν τους αποστόλους στην Ιερουσαλήμ. Σε πολλές εικόνες της Κοίμησης ζωγραφίζεται και το επεισόδιο του αγγέλου και κόβει με το ξίφος του τα χέρια του Ιεφονία. (Πρόκειται για εκείνο τον Εβραίο που αποπειράθηκε να ρίξει στο έδαφος το λείψανο της Θεοτόκου).

πηγή

Advertisements

Νέοι και Μεγάλη Εβδομάδα

Μ.Εβδομάδα

         Τι μπορεί να πει μια κατεξοχήν ανατρεπτική περίοδος, όπως η Μεγάλη Εβδομάδα, στους σύγχρονους νέους; Πολλοί περνούν από τους ναούς. Ανάβουν ένα κερί. Κοινωνούν. Έχουν το τευχίδιο των ακολουθιών και παρακολουθούν. Προσδοκούν την Ανάσταση. Την ίδια στιγμή συνεχίζουν τη ζωή τους. Τα μαθήματα στο φροντιστήριο. Τις βόλτες για καφέ. Τις παρέες τους. Τις αναρτήσεις στην κοινωνική δικτύωση. Μόνο που αυτή περιλαμβάνει και επιταφίους. Λαμπάδες. Στιγμιότυπα από τη δική τους συμμετοχή στα εκκλησιαστικά δρώμενα. Πώς όμως αυτή η επαφή με την Εκκλησία και τη ζωή της θα μπορούσε να λειτουργήσει πιο γόνιμα;
         Η Μεγάλη Εβδομάδα αποτελεί για έναν νέο που εξακολουθεί να ονειρεύεται μία πρόταση ανατροπής των αξιακών δεδομένων του πολιτισμού. Αφήνει κατά μέρος το «φαίνεσθαι» και προβάλλει το «είναι», δηλαδή το νόημα της αγάπης και της εσωτερικής αλλοίωσης που η σχέση με τον Χριστό δίνει στον άνθρωπο. Θεωρεί ως δόξα την ήττα χάριν της αγάπης και όχι την επικράτηση της δύναμης και της εξουσίας. Οδηγεί στη μετοχή στην Θεία Ευχαριστία, όπου ο άνθρωπος, χωρίς να αρνείται το «εγώ» του, το εντάσσει στο «εμείς» που ξεκινά από τον Χριστό και καταλήγει στον πλησίον, συμπεριλαμβάνοντας στο Ποτήριο της Ζωής ολόκληρη την ανθρωπότητα. Προτείνει στον άνθρωπο να μην κρατά εγωκεντρικά τα χαρίσματα για τον εαυτό του, αλλά να διακονεί με ταπείνωση και αγάπη τους πολλούς, το σώμα, την Εκκλησία. Φανερώνει τελικά ότι μόνο η θυσία φέρνει, μετά τον Σταυρό, την Ανάσταση. Κι όλα αυτά συγκεφαλαιώνονται στο πρόσωπο του Χριστού.
         Ο Χριστός είναι η ανατροπή όχι μόνο για την Μεγάλη Εβδομάδα, αλλά για όλη την ζωή. Η κοινωνία με το πρόσωπό Του δεν είναι κίνηση ανάγκης, συμφέροντος, συνήθειας ή μεταφυσικής ελπίδας. Ο Χριστός γίνεται ο Οικείος, ο Ηγαπημένος. Το Ευαγγέλιό Του αποτυπώνει τι θέλει ο Θεός από μας. Η ζωή της πίστης αποκαλύπτει την αγάπη στην πληρότητά της, η οποία αρχίζει να βιώνεται από την Ιστορία, το σήμερα, και τελειούται στην αιωνιότητα. Όποιος ακολουθεί τον Χριστό είναι βέβαιο ότι καλείται να αντέξει τον Σταυρό της ειρωνείας ότι δεν ζει όπως όλοι, ότι δύσκολα βρίσκει τις βεβαιότητες τις οποίες όσοι ζούνε έχοντας βάλει τον Θεό στη γωνία θεωρούν ότι έχουν, ότι συναντά συνεχώς διλήμματα και πειρασμούς για το τι καλείται να πράξει, ότι δεν βρίσκει πάντοτε φανερή ανταπόδοση από την πλευρά Του. Πρωτίστως όμως καλείται να αγαπήσει τον κόπο, τον αγώνα να νικήσει τα πάθη του και να παλεύει να έχει και να μεταδίδει νόημα στη ζωή τη δική του και των άλλων.
         Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι εφαλτήριο αγιότητας. Κρύβει όμως μέσα της τη χαρά ότι ο Χριστός δεν μας λησμονεί και μας δίδει τη δύναμη για όλα. Ο σύγχρονος νέος καλείται από την Εκκλησία να έρθει και να δει. Δεν είναι απαραίτητο να αποφασίσει αμέσως. Ο κόκκος του σίτου, όντας κάτω από τη γη της καρδιάς, υφίσταται μυστικά. Όταν έρθει η ώρα, «πολύν καρπόν φέρει». Ας προσπαθήσουμε όλοι στην Εκκλησία να δώσουμε με τον τρόπο της αγάπης, με την ενθάρρυνση της συμμετοχής, με τον λόγο και την προσευχή την ευκαιρία στους νέους να συναντήσουν Αυτόν που ανατρέπει με την Αγάπη την ανεπάρκεια αληθινής χαράς που ψευδεπίγραφα υπόσχεται ο πολιτισμός μας.

πηγή

Άνθρωπος και πουλιά

1

Ήταν κάποτε ένας πολύ μοντέρνος άνθρωπος. Ήταν πονόψυχος, έντιμος και, γενικά, καλός άνθρωπος. Ήταν κουβαρντάς με την οικογένειά του, «τετράγωνος» στις συναλλαγές του με τους άλλους ανθρώπους. Αλλά δεν πίστευε «σ’αυτά τα πράγματα» που μιλάνε για την Σάρκωση, όπως λέει η Εκκλησία μας τα Χριστούγεννα. Δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να τα καταλάβει και ήταν πολύ έντιμος για να υποκρίνεται το αντίθετο.

Απλούστατα δεν μπορούσε να χωνέψει την ιστορία του Ιησού: του Θεού που κατεβαίνει στη γη ως άνθρωπος.

-Λυπάμαι που θα σε στενοχωρήσω, είπε στη γυναίκα του, αλλά δεν θα έλθω στην εκκλησία μαζί σας τα Χριστούγεννα.

Προτιμούσε να μείνει σπίτι, αλλά θα περίμενε να γυρίσει αυτή με τα παιδιά τους.

Αυτός έμεινε. Κι εκείνοι πήγαν. Μόλις το αυτοκίνητο απομακρύνθηκε, άρχισε να χιονίζει.

Πήγε ο άνθρωπός μας κοντά στο παράθυρο και παρατηρούσε τις χιονονιφάδες που όλο γίνονταν πιο χοντρές και πιο πυκνές. Έπειτα γύρισε στην καρέκλα του στο τζάκι και άρχισε να διαβάζει την εφημερίδα.

Λίγα λεπτά αργότερα ξαφνιάστηκε από έναν θόρυβο. Στην αρχή νόμισε ότι κάποιος έριχνε χιονόμπαλες στο παράθυρο του σαλονιού. Όταν, όμως, πήγε στην εξώπορτα να δει, βρήκε ένα κοπάδι πουλιά να ανακατεύονται απελπισμένα στο χιόνι. Τα είχε χτυπήσει η χιονοθύελλα και στην απελπισία τους έπεσαν στο μεγάλο κρύσταλλο του σαλονιού.

Φυσικά, δεν μπορούσε να αφήσει τα δυστυχισμένα πλάσματα εκεί να παγώσουν. Θυμήθηκε τον στάβλο που τα παιδιά του έβαζαν το άλογό τους. Αυτός θα ήταν ένα ζεστό καταφύγιο, αν μπορούσε να διώξει τα πουλιά προς τα κει.

Γρήγορα–γρήγορα φόρεσε τις μπότες του και περπάτησε προς τον στάβλο. Άνοιξε τις πόρτες ορθάνοιχτα και άναψε το φως. Αλλά τα πουλιά δεν έρχονταν…

Σκέφτηκε, τότε, πως ίσως η τροφή θα τα τραβούσε προς τα κει και γύρισε βιαστικά πίσω στο σπίτι, έφερε ψίχουλα και τα σκόρπισε πάνω στο χιόνι, φτιάχνοντας έτσι ένα μονοπάτι από ψίχουλα ως την κίτρινη ορθάνοιχτη πόρτα του στάβλου.

Αλλά, για μεγάλη του απογοήτευση, τα πουλιά αγνόησαν τα ψίχουλα και συνέχισαν να πετούν τριγύρω στο χιόνι απελπισμένα, χτυπώντας τα φτερά τους. Προσπάθησε να τα κατευθύνει προς τον στάβλο περπατώντας τριγύρω τους και κουνώντας τα χέρια του. Αντίθετα, όμως, σκορπίστηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις, εκτός από τον ζεστό φωτισμένο στάβλο.

Τότε, κατάλαβε ότι τον φοβούνταν. «Για αυτά», σκέφτηκε, «είμαι ένα ξένο και φοβερό πλάσμα. Αν μπορούσα μονάχα να σκεφτώ έναν τρόπο να τους πω πως μπορούν να με εμπιστευτούν, πως δεν προσπαθώ να τα βλάψω, αλλά να τα βοηθήσω…»

Πώς όμως; Ό,τι κίνηση κι αν έκανε τα φόβιζε και τα τρόμαζε. Με κανένα τρόπο δεν τον ακολουθούσαν. Ούτε να τα κατευθύνει, ούτε να τα προσελκύσει μπορούσε.

«Μόνο αν μπορούσα να γίνω πουλί και να ανακατευτώ ανάμεσά τους, να μιλήσω την γλώσσα τους και να τους πω να μην φοβούνται και να τους δείξω τον δρόμο για τον ασφαλή ζεστό στάβλο. Αλλά για να κάνω αυτά, πρέπει να γίνω ένα με αυτά… να μπορέσουν να δουν… και να ακούσουν και να καταλάβουν…».

Εκείνη τη στιγμή η καμπάνα της εκκλησίας άρχισε να χτυπάει. Ο ήχος έφτασε στα αυτιά του και σκέπασε το σφύριγμα του ανέμου. Στάθηκε για μια στιγμή ακούγοντας τις καμπάνες. Τις καμπάνες που έφερναν το χαρμόσυνο μήνυμα των Χριστουγέννων.

Και τα γόνατά του βυθίστηκαν στο χιόνι… έτσι, σε στάση προσευχής… Σαν μια αναλαμπή που πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό του κατάλαβε… «Για αυτό ο Χριστός έπρεπε να έρθει… να γίνει ένας από μας…», σκέφτηκε.

Το χαρούμενο μήνυμα των Χριστουγέννων ήταν μια πραγματικότητα.

πηγή

Μεγάλη Τρίτη: Το τροπάριο της Κασσιανής

Το τροπάριο της Κασσιανής ψάλλεται το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης, στην ακολουθία του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης.

81532-megali_tetarti

«Κύριε η εν πολλαίς αµαρτίαις περιπεσούσα
γυνή τη σην αισθοµένη θεότητα
µυροφόρου αναλαβούσα τάξιν
οδυροµένη, µύρα σοι προ του ενταφιασµού σου κοµίζει.
Οίµοι λέγουσα ότι νυξ µοι υπάρχει,
οίστρος ακολασίας,
Ζοφώδης Τε και ασέληνος έρως
της αµαρτίας
∆έξαι µου τας πηγάς των δακρύων
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ, κάµθητι µοι προς τους στεναγµούς της
καρδίας
ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει
καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας αποσµήξω τούτους δε πάλιν
τοις της κεφαλής µου βοστρύχοις
Ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν Κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα τω φόβω
εκρύβη,
Αµαρτιών µου τα πλήθη
και κριµµάτων µου αβύσσους ης εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ µου.
Μη µε την σην δούλην παρίδης ο αµέτρητον έχων το έλεος.»

Μεταγραφή του Φώτη Κόντογλου:

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,
σαν ένοιωσε τη θεότητά Σου, γίνηκε μυροφόρα
και Σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό Σου
κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη
και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,
Εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου,
Εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια Σου,
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου·
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό,
τ’ άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων Σου την άβυσσο,
ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη Σου, Εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος.

Παρεξηγηµένη Αγία

ceb1ceb3ceafceb1-cebaceb1cf83cf83ceb9ceb1cebdceae-ceb7-cf85cebccebdcebfceb3cf81ceaccf86cebfcf82-437x640∆υστυχώς µερικοί τα λόγια του Τροπαρίου τα αποδίδουν στην ίδια την Κασσιανή, που δήθεν ήταν αµαρτωλή µε περιπετειώδεις και αµαρτωλούς έρωτες µε τον Αυτοκράτορα Θεόφιλο. ∆ιάφορoι µυθιστοριογράφοι, ανίκανοι να συλλάβουν το µεγαλείο της και τυφλωµένοι από τη µέθη των παθών τους, προσπάθησαν να παραχαράξουν την αλήθεια και να δηµιουργήσουν ένα µύθο, που δυστυχώς στάθηκε ικανός να ξεγελάσει πολλούς. «Την ωραία, αγνή, σοφή παρθένο, τη φιλοσοφούσα και τω Θεώ µόνω ζώσα», όπως γράφει Βυζαντινός χρονογράφος της εποχής της, παρουσίασαν µε σκανδαλώδεις περιπέτειες και αµαρτωλή.

Σύγχρονοι και νεώτεροι χρονογράφoι, όπως ο Γλυκάς, Πτωχοπρόδροµος,  Κωδινός,  Γεώργιος Αµαρτωλός, Ζωναράς κ.λπ. που έγραψαν για τη ζωή της Κασσιανής, αναφέρουν ότι ήταν απλώς µια υποψήφια νύφη για τον αυτοκράτορα Θεόφιλο.

Τίποτε δεν υπήρξε περισσότερο µεταξύ Κασσιανής και Θεόφιλου ούτε πριν, ούτε µετά τη στιγµή που το χρυσό µήλο δόθηκε στη συνυποψήφιά της νύφη Θεοδώρα. Έτσι η σπουδαία αυτή µορφή της Οσίας Κασσιανής για πολύ κόσµο είναι παρεξηγηµένη και αδικηµένη, όπως και η άλλη µεγάλη Αγία Μαρία Μαγδαληνή, που ενώ δεν υπήρξε τίποτε το αµαρτωλό στη ζωή και της µιας και της άλλης από πολλούς (είτε από άγνοια, είτε από κακή προαίρεση), παρουσιάζονται σαν αµαρτωλές – πόρνες γυναίκες µε φανταστικές και βλάσφηµες ιστορίες…

από άρθρο του Αρχιµανδρίτη Παρθένιου Ηγούµενος Ι. Μ. Ο∆ΗΓΗΤΡΙΑΣ

πηγή

Χρόνια πολλά καί εὐάρεστα στόν Θεό!

aigaio

Μέ τήν ἔναρξη κάθε καινούργιας χρονιᾶς ἡ εὐχή πού κυριαρχεῖ στίς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων εἶναι: “Χρόνια πολλά καί καλή χρονιά” ᾽Ακριβῶς λοιπόν τήν εὐχή αὐτή θά σχολιάσουμε, δεδομένου ὅτι τίς περισσότερες φορές τή λέμε, ἀλλά χωρίς νά τή βλέπουμε στίς χριστιανικές της διαστάσεις. Βοηθό στόν ὀρθό προσανατολισμό τῶν σκέψεών μας θά ἔχουμε τόν ἁγιασμένο Γέροντα Παΐσιο μέσα ἀπό ἕνα μικρό λόγιό του.

“῞Οταν εὔχεσθε σέ κάποιον νά τοῦ λέτε: Σοῦ εὐχόμαστε χρόνια πολλά καί εὐάρεστα στόν Θεό” (ἱερομ. Χριστοδούλου, ῾Ο Γέρων Παΐσιος, σελ. 237).

1. ῾Η ἀξία καί σημασία τῶν εὐχῶν.

Κατά πρῶτον, ἀξίζει νά σημειώσουμε τό πόσο σημαντικό εἶναι νά εὐχόμαστε καλά πράγματα γιά τούς συνανθρώπους μας. ῎Αν ἡ κατάρα ῾πιάνει᾽ πολλές φορές, πού σημαίνει ὅτι τό πονηρό περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας μπορεῖ νά ἐπιδράσει ἀρνητικά στούς ἄλλους, τό ἴδιο κι ἀκόμη περισσότερο μπορεῖ νά ἐπιδράσει ἡ εὐχή μας καί ὁ καλός μας λόγος. Καί τοῦτο γιατί τό καλό, ὡς προερχόμενο ἀπό τόν παντοδύναμο Θεό, εἶναι ἰσχυρότερο ἀπό τό κακό καί ἡ θετική στάση μας ἀπέναντι στούς ἄλλους, ὅπως φανερώνεται ἀπό τίς εὐχές μας, μπορεῖ νά λειτουργήσει ὡς χάδι καί βάλσαμο στίς ψυχές τους.

Προϋπόθεση βεβαίως γι᾽ αὐτό εἶναι ὅτι οἱ εὐχές μας ἀνταποκρίνονται στίς προθέσεις μας, δηλαδή εὐχόμαστε στούς ἄλλους, γιατί πραγματικά καί ἀληθινά τούς ἀγαπᾶμε ἤ τέλος πάντων τούς συμπαθοῦμε. Διαφορετικά οἱ εὐχές μας εἶναι ὑποκριτικές, γεγονός πού εὔκολα τό ἐπισημαίνει ὁ πλησίον μας πού τίς δέχεται.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἀρνητικῆς καί θετικῆς ἀντίδρασης σέ κατάρα καί εὐλογία ἀντίστοιχα εἶναι τό γνωστό περιστατικό πού καταγράφεται στό Γεροντικό ἀπό τή ζωή τοῦ ὁσίου Μακαρίου. Κάποτε, λέγει ἡ ἱστορία, ὁ ὑποτακτικός τοῦ ὁσίου συνάντησε στόν δρόμο του ἕναν εἰδωλολάτρη ἱερέα, τόν ὁποῖο ἀπερίσκεπτα ἔβρισε, χαρακτηρίζοντάς τον σατανᾶ. ᾽Εκεῖνος τόσο θύμωσε ἀπό τήν ἀνεπάντεχη προσβολή, πού ἔσπασε τό ραβδί του στίς πλάτες τοῦ καλόγερου, ἀφήνοντάς τον μισοπεθαμένο. Σέ λίγο φάνηκε κι ὁ ὅσιος Μακάριος, ὁ ὁποῖος συναντώντας τόν εἰδωλολάτρη ἱερέα ἔσπευσε νά τόν χαιρετίσει καί νά τοῦ εὐχηθεῖ. ᾽Εκεῖνος κοντοστάθηκε σαστισμένος καί ρώτησε: – Τί καλό εἶδες σέ μένα, ἀββᾶ, καί μοῦ μιλᾶς ἔτσι; – Σέ βλέπω πού τρέχεις, τοῦ εἶπε ὁ ὅσιος, καί λυπᾶμαι πού δέν ἔχεις ἀκόμη καταλάβει πώς μάταια κοπιάζεις.

Κατανύχτηκε ἡ ψυχή τοῦ εἰδωλολάτρη ἀπό τά γεμάτα ἀγάπη λόγια τοῦ ὁσίου καί γι᾽ αὐτό τόν χαρακτήρισε ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ἐν ἀντιθέσει μέ τόν ἄλλο κακόγερο, ὅπως τοῦ εἶπε, πού τοῦ κακομίλησε. Τελικά, τό συναπάντημα αὐτό ἦταν ἡ ἀφορμή γιά τή μεταστροφή τοῦ εἰδωλολάτρη στόν Χριστιανισμό, ἀφοῦ προηγουμένως ζήτησε καί τή συγγνώμη τοῦ ὁσίου γιά τήν κακομεταχείριση τοῦ μαθητῆ καί ὑποτακτικοῦ του.

῞Ωστε ὁ λόγος ὁ καλός, ὅπως καί οἱ εὐχές πού ἀνταλλάσσουμε τίς ἡμέρες τῶν μεγάλων ἑορτῶν, κάνει καί τόν κακό καλό, ἐνῶ ὁ κακός λόγος καί τόν καλό ἀκόμη τόν ἐρεθίζει. Τά ῾χρόνια πολλά καί ἡ καλή χρονιά᾽ λοιπόν ἔχουν ἀξία καί σημασία, ἔστω κι ἄν ἴσως δέν τό καταλαβαίνουμε ὅσο πρέπει.

2. ῾Η χριστιανική κατανόηση τῶν εὐχῶν.

Χρειάζεται ὅμως νά προχωρήσουμε σ᾽ αὐτό πού ἐπισημαίνει ὁ Γέρων Παΐσιος: ἡ εὐχή μας γιά χρόνια πολλά σέ κάποιον νά συμπληρώνεται καί μέ τό ῾εὐάρεστα στόν Θεό᾽. Γιατί ἄραγε ἔκανε τήν παρατήρηση αὐτή ὁ ἅγιος Γέροντας; Μά ἀσφαλῶς γιατί ἤξερε ὅτι τό καλό τότε μόνον εἶναι πράγματι καλό, ὅταν σχετίζεται μέ τόν Θεό. ᾽Εκεῖνος εἶναι ἡ ἀπόλυτη καί μοναδική πηγή του, ὅπως τό βεβαίωσε καί τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου: ῾Οὐδείς ἀγαθός, εἰ μή εἷς, ὁ Θεός᾽ (Ματθ. 19,18). Χωρίς συσχέτιση τοῦ ἀγαθοῦ καί καλοῦ μέ τόν Θεό, παίρνει αὐτό τέτοιο περιεχόμενο, ἀνάλογο μέ τό ὑλικό πού ἔχει κανείς στήν ψυχή καί τήν καρδιά του. Κι ὅταν λείπει ὁ Θεός ἀπό τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, τότε εἶναι γεμάτη αὐτή ἀπό κακίες καί πάθη καί δαιμονικές ἐνέργειες, ἄρα καί τό θεωρούμενο καλό ἀπό τόν συγκεκριμένο αὐτό ἄνθρωπο σταματᾶ νά εἶναι καί γνησίως καί ἀληθινά καλό.

῎Ετσι ἡ εὐχή ῾καλή χρονιά᾽ πράγματι ἔχει νόημα καί εἶναι ἀληθινή, ὅταν κατανοεῖται ὡς εὐάρεστη στόν Θεό. Καί εὐάρεστο στόν Θεό γίνεται ἐκεῖνο πού τελεῖ ἐν ὑπακοῇ πρός τό θέλημά Του, ἄρα καλή θά εἶναι ἡ χρονιά γιά τόν καθένα μας, ὅταν τήν κάθε στιγμή μας τή ζοῦμε ἔτσι ὥστε νά τηροῦμε τό θέλημα ᾽Εκείνου. Ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τώρα, μέ τό ὁποῖο πρέπει νά γεμίζουμε τόν χρόνο μας; ῾Η πίστη μας σ᾽ Αὐτόν καί ἡ ἀγάπη μας στόν κάθε συνάνθρωπό μας. “Αὕτη ἐστίν ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύσωμεν τῷ ὀνόματι τοῦ υἱοῦ Αὐτοῦ καί ἀγαπῶμεν ἀλλήλους” (Α´ ᾽Ιωάν. 3, 23). Στή διπλή αὐτή ἐντολή συμπυκνώνεται κάθε ἐπιμέρους ἐντολή τοῦ Θεοῦ, κι αὐτό θά πεῖ ὅτι ὅταν ὁ χριστιανός εὔχεται ἐκ καρδίας ῾Χρόνια πολλά καί καλή χρονιά᾽, εἶναι σάν νά λέει: ῾Εἴθε νά ζήσεις πολλά χρόνια, μέ ἐναπόθεση τῆς ζωῆς σου στά χέρια τοῦ Θεοῦ, μακριά ἀπό ἄγχη, στενοχώριες, μελαγχολίες, καταθλίψεις, φοβίες, γιατί ὅλα αὐτά δείχνουν ὀλιγοπιστία ἤ ἀπιστία στόν Θεό. Καί παράλληλα νά διαθέσεις τή ζωή σου στήν ἐξυπηρέτηση τοῦ συνανθρώπου σου, γινόμενος ἀρωγός στήν κάθε δύσκολη στιγμή του, κλαίοντας στό κλάμα του καί χαίροντας στή χαρά του, γιατί αὐτό θά πεῖ ἀγάπη᾽.

Μέ τά δεδομένα αὐτά οἱ εὐχές πού λέγονται στήν ἀρχή τῆς κάθε χρονιᾶς, ἀφενός ἀποκαλύπτουν τήν ποιότητα τῆς χριστιανικῆς μας συνειδήσεως, ἀφετέρου μποροῦν νά γίνουν τό ἐρέθισμα γιά ἕνα δικό μας βαθύτερο προβληματισμό πού θά πρέπει νά μᾶς ὁδηγεῖ σέ μεγαλύτερη συναίσθηση τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀλλά καί τῆς θέσης καί τοῦ ρόλου μας μέσα στόν κόσμο πού βρεθήκαμε. Κι ἡ θέση μας καί ὁ ρόλος μας δέν εἶναι νά εἴμαστε ἀνεύθυνοι καί χωρίς σκοπό, μά πλήρως ἐξαρτημένοι ἀπό τόν Θεό, παραθέτοντας συνεχῶς “ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ”.

3. ῾Ο χρόνος δόθηκε πρός μετάνοια.

Τά παραπάνω εἶναι ἀπόρροια τῆς χριστιανικῆς θεωρήσεως τοῦ χρόνου. Κατανοοῦμε τά χρόνια πολλά ὡς εὐάρεστα στόν Θεό, γιατί ὁ χρόνος δέν εἶναι μία ἄσκοπη ροή γεγονότων καί καταστάσεων – μία τέτοια ἀντίληψη εἶναι καρπός ἀπιστίας πρός τόν παντοδύναμο καί αἰώνιο προσωπικό Θεό. ῾Ο χρόνος, σύμφωνα μέ τήν πίστη μας, δόθηκε καί δίνεται ὡς δωρεά ἀπό τόν Θεό στόν ἄνθρωπο, προκειμένου νά τόν ἀξιοποιεῖ αὐτός γιά τή σωτηρία του. “᾽Εξαγοραζόμενοι τόν καιρόν ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσί” (᾽Εφ. 5, 16).

Μέ ἄλλα λόγια ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά ζοῦμε, νά παρατείνεται δηλαδή μέσα στόν χρόνο ἡ ζωή μας, γιά νά μετανοοῦμε: νά μεταστρεφόμαστε πρός ὅ,τι ζητεῖ τό πανάγιο θέλημά Του: “ἀποστυγοῦντες τό πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ” (Ρωμ. 12, 9). ῾Ο λόγος τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ διά στόματος ᾽Ιωάννη τοῦ Θεολόγου εἶναι σαφής: “῎Εδωκα αὐτῇ χρόνον ἵνα μετανοήσῃ” (᾽Αποκ. 2, 21). Κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἑρμηνεύοντας τή μακροθυμία τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἁμαρτάνοντα ἄνθρωπο σημειώνει: “Τό χρηστόν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιαν σε ἄγει” (Ρωμ. 2, 4). Κατά συνέπεια ζοῦμε γιά ν᾽ αὐξάνουμε τή σχέση μας μέ τόν Χριστό. Κάθε ἄλλη ἐπιλογή τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ προσβολή τοῦ Θεοῦ καί βλασφημία πρός τό ἅγιο θέλημά Του.

4. ῾Η χαρά γιά τόν καινούργιο χρόνο.

῎Ετσι ὁ μόνος πού μπορεῖ νά χαίρεται γιά τόν ἐρχομό κάθε φορά τοῦ νέου χρόνου εἶναι ὁ πιστός χριστιανός. Μόνον ὁ χριστιανός μπορεῖ νά βλέπει τόν χρόνο ὄχι ὡς πορεία πρός τόν θάνατο, ἀλλ᾽ ὡς πορεία, ὅπως εἴπαμε, πρός μεγαλύτερη σχέση μέ τόν κατεξοχήν ἀγαπημένο του, τόν Χριστό. Καί φτάνει μάλιστα ὁ καθόλα συνεπής πιστός, ὁ ἅγιος, νά ἐπιθυμεῖ γιά τόν λόγο αὐτό καί τόν ἴδιο τόν θάνατο. ῾Ο ἀπόστολος Παῦλος καί πάλι σημειώνει στούς Φιλιππησίους: “῎Εχω τήν ἐπιθυμίαν εἰς τό ἀναλῦσαι καί σύν Χριστῷ εἶναι”(1, 23). ῎Ηθελε νά φύγει ἀπό τή ζωή αὐτή, ὄχι γιατί μισοῦσε τόν κόσμο καί τή ζωή, ἀλλά γιατί ἀγαποῦσε περισσότερο τήν πηγή τῆς ζωῆς, τόν Χριστό καί τή Βασιλεία Του. Κι ὁ ἅγιος ᾽Ιωάννης τῆς Κλίμακος ἐπισημαίνει: “῾Ο ἅγιος ἐπιθυμεῖ κάθε ὥρα τόν θάνατο”. Γιά τόν χριστιανό λοιπόν ὑπάρχουν λόγοι χαρᾶς γιά τόν ἐρχομό τοῦ νέου χρόνου: τόν φέρνει πιό κοντά στόν ἀρχηγό τῆς πίστης Του!

Εἶναι ὅμως ἀκατανόητη ἡ χαρά τοῦ ἀπίστου καί ἐκτός τῆς ᾽Εκκλησίας ἀνθρώπου γιά τόν καινούργιο χρόνο. Γιατί γιορτάζει αὐτός; ᾽Επειδή θά ἔλθει μιά ὥρα γρηγορότερα στόν θάνατο; Διότι στήν πραγματικότητα ὁ κάθε νέος χρόνος εἶναι καί μία μείωση τῆς ἐπί γῆς ζωῆς του, μία ἀνάσα πιό κοντά στή φθορά. ῎Ισως λοιπόν γιά τόν λόγο αὐτό νά ξενυχτᾶνε πολλοί γλεντώντας τήν παραμονή τῆς πρωτοχρονιᾶς: ἐπειδή ἐπιθυμοῦν νά διασκεδάσουν τόν ὑποσυνείδητο φόβο τους μέ τόν ἐπερχόμενο θάνατο.

῎Ετσι κι ἀλλιῶς ὅμως! Γιά τούς χριστιανούς ὁ χρόνος ἔχει νόημα καί σκοπό. Κι εἴμαστε εὐτυχεῖς πού ὁ Θεός ἐν Χριστῷ μᾶς ἔχει δώσει τή χάρη νά κατανοοῦμε τήν ἀλήθεια αὐτή. ᾽Απομένει καί νά τήν ἐνεργοποιοῦμε στή ζωή μας.

Του πατρός Γεωργίου Δορμπαράκη

πηγή

Προθανάτεια ομολογία του Μητροπολίτου Μάνης κυρού Χρυσοστόμου

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου


Τήν 8η Νοεμβρίου, ἑορτή τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Μιχαήλ καί Γαβριήλ καί ὅλων τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων ἀσωμάτων, κοιμήθηκε ὁ Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη Μητροπολίτης ἐπί Ἀρχιεπισκοπείας Σεραφείμ καί μάλιστα ἦταν ἡ τελευταία ἐκλογή τοῦ μακαριστοῦ ἐκείνου Ἀρχιεπισκόπου.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κορακίτης, πρίν γίνει Μητροπολίτης, ἦταν γνωστός σέ ὅλους μας, διότι ἐφημέρευε στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Εἰρήνης ὁδοῦ Αἰόλου, πού ΄ἦταν ὁ πρῶτος Μητροπολιτικός Ναός τῶν Ἀθηνῶν, καί ὑπηρετοῦσε ὡς Γραμματεύς στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Γνωρίζαμε ὅλοι τήν εὐλάβειά του, τό ταπεινό του φρόνημα, τήν εὐγένεια τοῦ χαρακτήρα του, τόν ἀρχοντικό τρόπο ἐκφράσεώς του, ἀλλά καί τόν ἐκπληκτικό τρόπο μέ τόν ὁποῖον χειριζόταν τήν ἑλληνική γλώσσα, πού ὁμοίαζε μέ τήν γλώσσα τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.

Προσωπικά ἐκτιμοῦσα τόν τότε Ἀρχιμ. Χρυσόστομο Κορακίτη, ὅταν ὑπηρετοῦσα στήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν ὡς Ἱεροκήρυξ καί Διευθυντής Νεότητος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καί συνεργαζόμασταν γιά διάφορα ποιμαντικά θέματα τῆς ἁρμοδιότητός μου.

Ὅταν γίναμε καί οἱ δύο Ἀρχιερεῖς, σέ μιά συνοδική περίοδο συμπέσαμε ὡς Συνοδικοί Σύνεδροι καί ἔβλεπα τά χαρίσματά του, καθώς ἐπίσης τόν ὡραῖο τρόπο μέ τόν ὁποῖον διατύπωνε τίς ἀπόψεις του, μέ τήν χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, πού τό ἔκανε ἀνεπιτήδευτα.

Στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδή μᾶς χώριζε μόνον ἕνας χρόνος ἐκλογῆς καί χειροτονίας μερικές φορές ἤμασταν πολύ κοντά στά συνοδικά ἕδρανα καί χαιρόμουν τόν τρόπο καί τόν λόγο μέ τόν ὁποῖον σχολίαζε τά θέματα πού συζητούσαμε. Εἶχε βαθειά πίστη καί εὔστοχη κρίση.

Ὡς Μητροπολίτης ἐργάσθηκε ἀθόρυβα στήν μικρή του Μητρόπολη, ἀπέφευγε συστηματικά τίς ἄσκοπες ἐπισκέψεις σέ ἄλλες Μητροπόλεις γιά ἀρχιερατικά Συλλείτουργα, κρατώντας ἔτσι τήν παλαιά παράδοση τῶν Ἱεραρχῶν.

Ἐκεῖνο, ὅμως, πού ἔκανε σέ πολλούς ἐντύπωση ἦταν ὁ τρόπος τῆς κοιμήσεώς του. Ἔφυγε ἀπό τόν κόσμο αὐτό κατά τήν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας, τήν ἑορτή τῶν ἁγίων Ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ, ἐνῶ ἦταν ἐνδεδυμένος τά ἀρχιερατικά του ἄμφια, κατά τήν εὐχή τῆς ἀναφορᾶς, μετά τήν ἐκφώνηση τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ «λάβετε φάγετε…», «πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…», γονατιστός μπροστά στήν Ἁγία Τράπεζα. Ὅλα αὐτά εἶναι ἄκρως συμβολικά.

Μέ τόν τρόπο αὐτό πέρασε στήν οὐράνια θεία Λειτουργία. Ἀφοῦ ἡ θεία Λειτουργία πού τελοῦσε στούς Ναούς ἦταν ἰδιαίτερος τρόπος ζωῆς του, σέ αὐτήν τήν στάση ἡ ψυχή του πέρασε στόν ἄλλο τρόπο ζωῆς, πρός τό οὐράνιο Συλλείτουργο. Εἶδα πολλές φορές τήν συγκεκριμένη στιγμή πού γονάτισε μπροστά στήν Ἁγία Τράπεζα καί αἰσθάνθηκα βαθειά συγκίνηση.

Τό πλέον ἐντυπωσιακό ἦταν ὅτι πρίν κοιμηθῆ ἔδωσε τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς του. Εἶπε μέ τόν ἰδιαίτερο τρόπο τῆς φωνῆς του καί στεντορείᾳ τῇ φωνῇ τό «Σύμβολον τῆς Πίστεως» «Πιστεύω εἰς ἕναν Θεόν…», πού εἶναι ἀπόφαση τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων Α’ καί Β’, τονίζοντας μερικές χαρακτηριστικές φράσεις του.

Στήν χειροτονία του σέ Ἐπίσκοπο, ὅπως γίνεται καί σέ κάθε χειροτονία Ἐπισκόπου, ἔδωσε τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς του στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, καί ἀνέγνωσε τό «Σύμβολο τῆς Πίστεως».

Αὐτό εἶναι τεκμήριο ὀρθοδοξίας κάθε Ἐπισκόπου καί διαβεβαιώσεως ἐνώπιον Κλήρου καί λαοῦ ὅτι θά ποιμάνη τό ποίμνιό του μέσα ἀπό αὐτήν τήν προοπτική.

Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης Χρυσόστομος ἀξιώθηκε ἀπό τόν Θεό νά κάνη τό ἴδιο καί κατά τήν τελευταία θεία Λειτουργία τῆς ζωῆς του καί ἀμέσως μετά τήν ὁμολογία αὐτή «πέταξε» ἡ ψυχή του στόν οὐρανό.

Ἄρχισε τήν ἀρχιερατική διακονία του μέ τήν ὁμολογία τῆς πίστεως καί τήν περάτωσε μέ αὐτήν. Τήν ἡμέρα τῆς χειροτονίας του τέλεσε γιά πρώτη φορά τήν θεία Λειτουργία καί ἐκοιμήθη κατά τήν ὥρα τῆς τελευταίας Λειτουργίας του.

Μέ τόν τρόπο αὐτό ἔδειξε ὅτι τήρησε ὅσα ὑποσχέθηκε κατά τήν χειροτονία του, δέν «ἔπαιζε» μέ τά ἱερά καί ὅσια τῆς Ἀρχιερωσύνης. Γιατί δέν χειροτονεῖται ὁ Ἐπίσκοπος – Ἀρχιερέας γιά νά εἶναι ἕνα θρησκευτικό σύμβολο, οὔτε γιά νά συμβάλη μέ τούς πολιτικούς ἄρχοντες στήν διατήρηση τῆς ἑνότητας τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, οὔτε βέβαια γιά νά ὑπηρετήση κοινωνικά καί πολιτιστικά τήν κοινωνία, ἀλλά γιά νά ὁμολογῆ τήν πίστη του στό μυστήριο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τό μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας, τό μυστήριο τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τήν προσδοκία τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν καί τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Τό ἀκόμη πιό ἐκπληκτικό ἦταν ὅτι ἐνῶ συνήθιζε νά ὁμιλῆ κατά τήν διάρκεια τοῦ «κοινωνικοῦ», ἐκείνη τήν ἡμέρα, κατά ἰδιαίτερο τρόπο, θέλησε πρίν τήν ἐκφώνηση τοῦ «Πιστεύω» νά διατρανώση τήν θεολογική καί ἐκκλησιαστική ὁμολογία του γιά νά τήν ἀφήση, χωρίς βέβαια νά τό γνωρίζη, ὡς παρακαταθήκη στό ποίμνιό του, σέ μᾶς τούς Ἐπισκόπους, τούς Κληρικούς καί σέ ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶπε τά ἑξῆς: 
«Ἐπειδή, ἀγαπητοί ἀδελφοί, τούτους τούς καιρούς πολλά παράδοξα καί περίεργα παρουσιάζονται ἀπό τήν new age, τήν νέαν τάξιν πραγμάτων, τήν παγκοσμιοποίησιν, ὅπως βλέπετε ὁδεύομεν –καί σχετικά συνέδρια ἔχουν γίνει– καί πρός τήν πανθρησκείαν. Προσπαθοῦν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους καί τίς θρησκεῖες νά τίς κάνουν ἕναν ἀχταρμά, ἕνα κουρκούτι, μιά ρώσικη σαλάτα, πῶς νά τό πῆ κανείς;

Ἀλλά ποιός τούς ἔχει πεῖ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία καί ὁ Χριστιανισμός εἶναι θρησκεία; Καί ἐμεῖς πού τό λέμε καμμιά φορά, «ἡ θρησκεία μου», κάνουμε λάθος.

Ἐμεῖς δέν ἔχουμε θρησκεία, τίς θρησκεῖες τίς φτιάχνουν οἱ ἄνθρωποι: ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδας, ὁ Ζωροάστρης, ὁ Ζαρατούστρας, ὁ Κομφούκιος, ὁ Σαλαμούστρας καί δέν ξέρω ποιός.

Ἐμᾶς εἶναι ἡ ἐξ ἀποκαλύψεως διά Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος σάν ἐμᾶς καί μᾶς ἀπεκάλυψε τήν ἀλήθεια περί τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Οὔτε κἄν μέ τίς ἄλλες δύο μονοθεϊστικές, πού τίς λένε, θρησκεῖες, τόν Ἰουδαϊσμόν καί τόν Μουσουλμανισμόν, δέν συγγενεύομεν, διότι αὐτοί δέν παραδέχονται τήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ οὔτε τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ ἰδικός μας Θεός, λοιπόν, εἶναι Τριαδικός, ὁ Θεός Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Πνεῦμα. Ἄρα ὑπάρχει διαφορά. Ὡσαύτως καί ὁ Μουσουλμανισμός τό ἴδιο κάθε ἄλλο, παρά παραδέχεται τήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Συνεπῶς διαφέρει ἡ ἰδική μας πίστις.

Θά παρακαλέσω, λοιπόν, τό κάνουμε σέ ὅλους τούς ναούς, ἐδῶ εἰς τήν Μάνην μας, ἡ ὁποία πάντοτε βροντοφωνοῦσε τήν ἀλήθειαν.

Αὐτό βλέπω πάλι σήμερα διά πολλοστήν φοράν καί αὐτός ὁ Ναός ἐδῶ τῆς Ἀρεοπόλεως ἔχει μίαν ἰδιαιτέραν μυστικοπάθειαν καί χάριν, ἴσως γιά ὅλα αὐτά τά φοβερά τά ὁποῖα τελεσιουργήθηκαν.

Πού ἀπό δῶ, ὅπως ξέρετε οἱ πατέρες μας –καί προχθές ὁ Δήμαρχός μας ἦταν εἰς τήν Κρήτην– καί ἐκεῖ ὑπάρχουν λείψανα καί κόκκαλα Μανιατῶν, γιατί δέν ἔλειψαν ἀπό κανένα πόλεμον, ὁ ὁποῖος διεξήχθη καθ’ ἅπασαν τήν Ἑλλάδα, ἔτρεχαν πρῶτοι νά δώσουν τό «παρών» καί ἐνεψύχωναν καί τούς ἄλλους.

Σήμερα μοῦ τά διηγεῖτο ὁ κ. Κυριάκος ὁ ἱεροψάλτης πού εἶχε πάει μαζί ἀκολουθώντας καί μοῦ ἔλεγε ἐκεῖ καί μέ πῆραν τά δάκρυα ἀπό αὐτά πού μοῦ ἐδιηγεῖτο, ὅτι σώζονται τά λείψανα τῶν πολεμιστῶν μας.

Γι’ αὐτό αὐτός ὁ ναός ἔχει μίαν ἰδιαιτέραν χάριν, διότι ἐδῶ ἦρθαν καί κάνανε τήν δοξολογία καί ἀπό ἐδῶ ξεκίνησαν καί τόν κάναν τόν Ἰμπραήμ κι ἀκόμα τρέχει καί ἀπό κεῖ πού βρίσκεται, ὅπου καί νά βρίσκεται.

Λοιπόν, θέλω καί τό ἔχω εἰσαγάγει καί τό λέμε ὅλοι καί τό βροντοφωνοῦμε, ὅλοι μαζί τό Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας: «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν…»».

Δέν χρειάζεται ἰδιαίτερος κόπος γιά νά ἀποκωδικοποιήση κανείς τά ἰδιαίτερα σημεῖα τῶν σκέψεών του.

Ἀπό τά λόγια αὐτά φαίνεται ὅτι ὁ μακαριστός Ἱεράρχης ἤθελε νά στιγματίση τό φαινόμενο τῆς παγκοσμιοποίησης στήν θρησκεία, νά καυτηριάση τήν «πανθρησκεία», ἀλλά καί νά κρίνη τήν προσπάθεια ἀποδυνάμωσης τῶν παραδόσεων τοῦ γένους μας.

Ἐπί πλέον ἤθελε νά ὁμολογήση τήν πίστη του στόν Τριαδικό Θεό, στήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, στήν Ἐκκλησία πού εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ὅπως καταγράφεται στό Σύμβολο τῆς Πίστεως, τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καί τήν μέλλουσα ζωή.

Μέσα ἀπό αὐτήν τήν προοπτική ἐνέταξε καί τήν ἀναφορά του στούς ἀγῶνες τῶν Ὀρθοδόξων Μανιατῶν. Γι’ αὐτό προέτρεψε νά «βροντοφωνάξουν» ὅλοι μαζί στόν ἱστορικό ἐκεῖνο Ναό τό «Σύμβολο τῆς Πίστεως».

Προφανῶς στόν νοῦ του ἐκείνη τήν ὥρα, ἐπειδή ἦταν ὄντως παραδοσιακός Ἱεράρχης, ὑπῆρχαν οἱ ἐνέργειες Κληρικῶν καί Θεολόγων πού ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νά ὑποβιβάζεται ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στό ἐπίπεδο μιᾶς θρησκείας ἤ στό ἐπίπεδο μιᾶς Χριστιανικῆς Ὁμολογίας, κατά ἕνα συγκρητιστικό τρόπο, μέσα ἀπό τήν προοπτική τοῦ σχετικισμοῦ.

Ὁ λόγος του αὐτός ἀσφαλῶς ἦταν μιά ἀντίδραση στίς προσπάθειες «τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους», κατά τόν λόγο του, νά ἀποδυναμώσουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως ἐκφράζονται μέ «σχετικά συνέδρια», μέ τήν πορεία «πρός τήν Πανθρησκείαν», ἀφοῦ ὅλες «τίς θρησκεῖες τίς κάνουν ἕναν ἀχταρμᾶ, ἕνα κουρκούτι, μιά ρωσική σαλάτα».

Προφανῶς μεταξύ τῶν ἄλλων εἶχε ὑπ’ ὄψη του καί τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ὅπως διδάσκεται ἀπό φέτος στά Σχολεῖα.

Καί ἀφοῦ ἔκανε αὐτήν τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς του, ὕστερα ἀπό ἐλάχιστα λεπτά κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ, γονατιστός μπροστά στήν Ἁγία Τράπεζα καί παρέδωσε τήν ψυχή του στόν Χριστό, τόν ὁποῖον ἀγάπησε στήν ζωή του.

Θεωρῶ ὅτι ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος μέ τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς του καί τήν κοίμησή του μέσα στόν Ναό, κατά τήν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας, δίδαξε ὅλους μας, κυρίως ἐμᾶς τούς Ἐπισκόπους, νά δίνουμε μέ σθένος τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς μας, ὅπως ἔχει καταγραφῆ ἀπό τούς Πατέρες στίς Οἰκουμενικές Συνόδους, καί ὅπως τήν ὁμολογήσαμε πρό τῆς χειροτονίας μας σέ Ἐπίσκοπο.

Ἐπίσης, ἡ ἀναφορά του στό ὅτι μερικοί –«δυνάμεις τοῦ σκότους»– προσπαθοῦν νά κάνουν τίς θρησκεῖες «ἕνα ἀχταρμά, ἕνα κουρκούτι, μιά ρωσική σαλάτα», πρέπει νά μᾶς προβληματίση σοβαρά γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πού διδάσκεται στά Σχολεῖα, τό ὁποῖο εἶναι ὄντως ἕνα συγκρητιστικό καί τελικά καί ἀντισυνταγματικό μάθημα.

Ἡ Ἱεραρχία θά ἔπρεπε νά παραμείνη στήν πρώτη ἀπόφασή της (Μάρτιο 2016) γιά τό θέμα αὐτό καί νά μή φανῆ ὅτι συμφώνησε μέ ἕνα τέτοιου εἴδους μάθημα Θρησκευτικῶν.

Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης μᾶς δίδαξε νά ἀποφεύγουμε τούς βερμπαλισμούς, τίς διπλωματίες σέ θεολογικά καί ἐκκλησιαστικά ζητήματα, καί νά ὁμολογοῦμε αὐτό πού εἶναι ἡ βάση τῆς πίστεώς μας καί περιλαμβάνεται στό «Σύμβολο τῆς Πίστεως», ζώντας ὅμως μέ τό κενωτικό ἦθος στό ὁποῖο μᾶς μυεῖ ἡ θεία Εὐχαριστία.

Τελικά ἐκεῖνο πού μᾶς ἔδειξε εἶναι ὅτι «δέν μποροῦμε νά παίζουμε μέ τήν αἰωνιότητα».

Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ, παραδοσιακοῦ καί ὁμολογητοῦ Μητροπολίτου Μάνης κυροῦ Χρυσοστόμου.

πηγή

Νέοι και Instagram

ιν

Έχουμε εισέλθει  για τα καλά στον πολιτισμό της μετανεωτερικότητας. Το υποκειμενικό στοιχείο θριαμβεύει. Αρκεί κάποιος να ανοίξει έναν λογαριασμό στο Instagram, το μέσο κοινωνικής δικτύωσης το οποίο στις νεώτερες ηλικίες τείνει να υποκαταστήσει σε δημοφιλία ακόμη και το Facebook, και θα διαπιστώσει ότι το «εγώ και ο εαυτός μου» είναι το παν. Ίσως φτάσουμε να νοσταλγούμε την παντοδυναμία του Facebook, διότι εκεί τουλάχιστον η νεολαία ανέβαζε τραγούδια που της άρεσαν, τοπία, έκανε σύντομα ρεπορτάζ από την καθημερινότητά της. Στο Instagram κυριαρχεί ο ναρκισσισμός. «Θαυμάστε με»! Πόζες μοντέλων, παθητικές εκφράσεις προσώπων, και πολλές καρδιές από κάτω. Η φωτογραφία αποθέωση ενός τρόπου ζωής, ενός πολιτισμού ο οποίος διατυμπανίζει ότι δεν υπάρχει συλλογικότητα, δεν αξίζει να ασχολείται κάποιος με τους άλλους, αλλά η μόνη αλήθεια είναι το «εγώ» μας.

Αυτό είναι και το στοιχείο-κλειδί της μετανεωτερικότητας. Δεν εμμένουμε μόνο στο δικαίωμά μας να κάνουμε ό,τι μας αρέσει. Δεν είμαστε μόνο οι ριζοσπαστικοί εικονοκλάστες των αξιών του παρελθόντος. Αυτοί που δικαιούμαστε να κρίνουμε, να απορρίψουμε, να προτείνουμε. Δεν χρειάζεται πλέον πρόταση. «Έτσι μου αρέσει». «Αυτός/αυτή είμαι». «Δεν θέλω να με πείσεις». «Δεν με ενδιαφέρουν τα επιχειρήματα». «Αξίζει μόνο η εικόνα μου». Και βέβαια αξίζουν για μένα όσοι με αποθεώνουν.  Με αυτό τον τρόπο και με την υπερπροβολή στοιχείων εμπορευματοποιημένης τέχνης στην οποία ο μέτοχος θεωρεί ότι ζει την εμπειρία της, ο πολιτισμός μας υπονομεύει πλέον και τις τελευταίες σταθερές.  Την οικογένεια. Το φύλο μας. Τον θεσμό του γάμου. Τον θάνατο και την αιωνιότητα.

Διότι τι άλλο είναι η συζήτηση για τις έμφυλες ταυτότητες; Ότι η εκ φύσεως ύπαρξή μας είναι κάτι το ξεπερασμένο; Ότι η οικογένεια, η δέσμευση, η συνάντηση με τον άλλο  δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα, διότι αξία έχει η αυτάρκεια τού να απολαμβάνουμε μέσω της εικονικής πραγματικότητας όχι την σχέση, αλλά την αυτοερωτικότητα διά της φαντασίας και του σώματος, αφού ο άλλος δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο στην ζωή μας, παρά μόνο ζούμε την εικόνα του;

Αλλά και ο θάνατος δεν έχει νόημα μεταφυσικό. Παράδεισος και κόλαση, Θεός και διάβολος είναι όλα ένα. Ο πολιτισμός μας τα θεωρεί στάδια καθήλωσης στο παρελθόν. Το μόνο που αξίζει στην θρησκεία είναι η εμπειρία  της ατομικής συμμετοχής και μάλιστα σε εθιμικές μορφές. Η πίστη είναι ατομικό γεγονός, που δεν ενδιαφέρει την κοινότητα. Ίσως η νέα τάση θα είναι και η θρησκεία να είναι ένα υποκατάστατο της αντίληψης του «να περνάς καλά». Να δικαιώνεσαι. Να στηρίζεσαι από θρησκευτικούς λειτουργούς- ψυχολόγους, οι οποίοι δεν θα μιλούν και δεν θα δείχνουν τον Χριστό, διότι Αυτός δεν χρειάζεται, αλλά θα κάνουν λόγο για ωραίες έννοιες όπως αγάπη, συμφιλίωση, αλληλεγγύη, χωρίς όμως πνευματικό αγώνα, μετοχή στο σώμα της Εκκλησίας, νίκη κατά της αμαρτίας, αντιμετώπιση του κακού μέσα από την σχέση με τον Θεό.

Το Instagram αποτελεί έναν ακόμη όπλο στην πορεία του υποκειμενικού. Αληθινό είναι ό,τι πιστεύω εγώ ότι είναι. Δεν χρειάζεται να μου το επιβεβαιώσουν οι άλλοι, η παράδοσή μας, η μελέτη, τα επιχειρήματα, οι συλλογικότητες, η Ιστορία. Μου φτάνει το μακιγιαρισμένο μου πρόσωπο. Η πόζα μου. Πίσω από αυτό όμως πάντοτε θα κρύβεται η ανάγκη νοήματος. Εκκλησία, οικογένεια, παιδεία ας αντισταθούμε στις ψευδαισθήσεις.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 7 Ιουνίου 2017

πηγή

Ξέρεις παιδί μου γιατί τελείται Αγιασμός την πρώτη μέρα του σχολείου σου;

Prosefxi

Επειδή κάθε αρχή που κάνουμε, καλό είναι να ξεκινάει με την ευλογία του Θεού. Το σχολείο σου καλεί τον ιερέα της πλησιέστερης ενορίας, έτσι ώστε με τις ευχές που θα διαβάσει, να αγιαστεί το νερό. Γνωρίζεις ότι το νερό αυτό με τη δύναμη του Θεού δε θα χαλάσει ποτέ; Να και μια ακόμη απόδειξη της ύπαρξης Του.

Όταν λοιπόν ραντίσει ο ιερέας με το βασιλικό και το Σταυρό τους καλούς μας εκπαιδευτικούς, εσάς τα παιδιά και μέρος από το σχολείο σας, τότε η χάρη του Θεού μας αγιάζει και μας προστατεύει. Το πώς λειτουργεί αυτή η αγιαστική δύναμη, παραμένει μυστήριο. Στον καθένα δρα διαφορετικά, επειδή έτσι κρίνει ο Θεός για το συμφέρον μας. Βέβαια ο ιερέας ζητά από τον Θεό συγκεκριμένα πράγματα, όπως το να φωτίζει και να προστατεύει τους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά.

Αυτή η μέρα όμως μπορεί να αποκτήσει μια άλλη δυναμική αν εμείς την αξιοποιήσουμε κατάλληλα.

1ον Αν προσευχηθούμε μυστικά κι από μέσα μας να ευλογήσει ο Θεός τη σχολική χρονιά.

2ον Αν προσπαθήσουμε να μην κάνουμε αμαρτίες κατά τη διάρκεια της χρονιάς και

3ον αν επικοινωνούμε συχνά με τον Θεό μέσω της προσευχής.

Η σχέση μας με τον Θεό βασίζεται στην ελευθερία. Εκείνος μας αγαπά και περιμένει την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή μαζί Του για να αναπτύξουμε μια όμορφη σχέση μεταξύ Πατέρα και παιδιού.

Ας αρπάξουμε λοιπόν αυτήν την ευκαιρία του σχολικού αγιασμού και σίγουρα δεν έχουμε να χάσουμε κάτι, απεναντίας… θα κερδίσουμε πολλά!

Καλή κι ευλογημένη σχολική χρονιά παιδιά μου!

Με αγάπη,

πατήρ Γεώργιος Χριστοδούλου

πηγή

Αστρολογία, Αποκρυφισμός και σύγχρονη ειδωλολατρία

astrologia

Πριν από λίγο καιρό βρεθήκαμε στην Ιερά Μονή του Οσίου Αρσενίου, στο Βατοπαίδι Χαλκιδικής και είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με τον πατέρα Αρσένιο, ειδικό σε θέματα αιρέσεων, σχετικά με την αστρολογία. Μια εποικοδομητική συζήτηση που μας αφορά όλους.

-Πάτερ Αρσένιε, τα τελευταία χρόνια η αστρολογία έχει μπει για τα καλά στη ζωή των ανθρώπων. Ποια είναι η γνώμη σας;

-Γίνεται μεγάλη προσπάθεια για να μπει στη ζωή μας και σίγουρα αυτό δεν είναι τυχαίο. Πρόκειται για ένα υπαρκτό πρόβλημα και η ευθύνη των μέσων ενημερώσεως σ’ αυτό είναι μεγάλη. Κυριολεκτικά το κοινό κατακλύζεται από μηνύματα που διαφημίζουν την αστρολογία.

-Είπατε ότι γίνεται μεγάλη προσπάθεια για να μπει η αστρολογία στη ζωή μας και ότι αυτό δεν είναι τυχαίο. Τι εννοείτε;

-Να σας πω. Η αστρολογία δεν είναι ουδέτερη θρησκευτικά. Εντάσσεται πλήρως στον ευρύτερο αποκρυφιστικό χώρο. Πιστεύει στο λεγόμενο κάρμα και στη μετενσάρκωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις σχετικές διαφημίσεις διαβάζουμε: «μέντιουμ, αστρολόγος, ψυχοερευνήτρια, χαρτιά ταρώ». Οπότε πάνε όλα μαζί. «Πακέτο» κατά τη σύγχρονη έκφραση. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνούμε ότι η αντίχριστη κίνηση της «Νέας Εποχής του Υδροχόου» θεμελιώνεται στην αστρολογία. Αυτό λοιπόν το σκοτεινό κύκλωμα προβάλλει την αστρολογία, επιδιώκοντας να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν σ’ αυτήν.

Θα πρέπει από την αρχή να τονίσουμε ότι είναι ασυμβίβαστη η πίστη στην αστρολογία με την Ορθόδοξη πίστη. Δηλαδή, δεν μπορεί ένας χριστιανός να πιστεύει συγχρόνως και στην αστρολογία. Αυτό λέγει η Αγία Γραφή. Μάλιστα οι εμμένοντες στην ενασχόληση με την αστρολογία, όπως και με τη μαγεία και μαντεία, υποβάλλονται σε σοβαρά επιτίμια, όπως προβλέπουν οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας μας. Αποκόπτουν τον εαυτό τους από την Εκκλησία.

-Θα θέλαμε, πάτερ Αρσένιε, να μας πείτε τι ακριβώς πιστεύει η αστρολογία.

-Η αστρολογία πιστεύει ότι η θέση των άστρων την ώρα που γεννιέται κάποιος, βάζει μια ανεξίτηλη σφραγίδα στην προσωπικότητά του. Προδιαγράφει η θέση των άστρων το μέλλον του. Δεν μας λέγει όμως πώς γίνεται αυτό. Τι είδους επίδραση είναι αυτή που ασκούν, υποτίθεται, τα άστρα. Είδατε, λέμε «πιστεύει». Πρόκειται πράγματι για μια πίστη. Πίστη του αποκρυφισμού και της αρχαίας ειδωλολατρίας που αρνούνται τον Θεό και θεοποιούν τη φύση. Δεν πιστεύουν ότι υπάρχει Θεός που ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο, ούτε πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Όλα πιστεύουν ότι τα κατευθύνει μια τυφλή και απρόσωπη αναγκαιότητα.

-Κάτι σαν το κισμέτ των μουσουλμάνων…

-Ακριβώς. Και πρόκειται βέβαια για μια δεισιδαιμονία. Εκτός αυτού, η αστρολογία ήδη από τα χρόνια της Αναγεννήσεως στη Δύση (16ος αι.) έχει πάρει, θα έλεγε κανείς, διαζύγιο από την επιστήμη της αστρονομίας. Η αστρολογία έχει μείνει κολλημένη στο γεωκεντρικό σύστημα, το οποίο βέβαια κανείς επιστήμων δεν δέχεται, ενώ η επιστήμη της αστρονομίας έχει υιοθετήσει το ηλιοκεντρικό σύστημα. Δεν υπάρχει κανείς επιστήμων αστρονόμος που να παραδέχεται την αστρολογία, αντίθετα μάλιστα υπάρχουν αποφάσεις διεθνών αστρονομικών συνεδρίων που καταδικάζουν την αστρολογία ως δεισιδαιμονία και τσαρλατανισμό.

-Παρ’ όλα αυτά οι αστρολόγοι πολλές φορές παρουσιάζονται με τίτλους σπουδών.

-Είναι καθαρή απάτη. Σε κανένα αναγνωρισμένο Πανεπιστήμιο του κόσμου δεν διδάσκεται η αστρολογία και δεν δίδεται δίπλωμα αστρολόγου. Συμβαίνει όμως το εξής: Αστρολόγοι ιδρύουν συλλόγους με βαρύγδουπες ονομασίες στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, όπως η ονομασία Ινστιτούτο, Ακαδημία, Faculty (Ανωτάτη Σχολή). Γίνονται οι ίδιοι Πρόεδροι, Γενικοί Γραμματείς κ.λπ. και απονέμουν ο ένας στον άλλο τίτλους και διπλώματα.

-Θα ρωτούσε όμως κανείς πώς γίνεται και οι προβλέψεις των αστρολόγων «βγαίνουν».

-Το ερώτημά σας είναι καίριο και θα σας απαντήσω. Δεν είναι αλήθεια όμως ότι οι προβλέψεις των αστρολόγων «βγαίνουν». Εκτός από τις περιπτώσεις απάτης, έχουμε την περίπτωση της «αυτοεκπληρούμενης προφητείας». Δηλαδή σου λέγει ο αστρολόγος ότι θα αρρωστήσεις, και εσύ αρχίζεις να συμπεριφέρεσαι σαν άρρωστος. Εσύ ρυθμίζεις έτσι τη στάση σου, οπότε η «προφητεία» αυτοεκπληρώνεται. Αλλά και στην περίπτωση που δεν εκπληρωθεί, σου λέγει ο αστρολόγος ότι δεν «βγήκε» η πρόβλεψη, επειδή εσύ ήσουν τοποθετημένος αρνητικά. Δηλαδή μονά-ζυγά δικά τους κατά το κοινώς λεγόμενον.

-Κάτι δηλαδή σαν τους χρησμούς της Πυθίας;

-Ακριβώς. Η αστρολογική γλώσσα (η γλώσσα των ωροσκοπίων) είναι γεμάτη από ασφαλιστικές δικλείδες, ώστε ο αστρολόγος να «βγαίνει λάδι» σε όλες τις περιπτώσεις. Εάν προσέξετε θα δείτε ότι οι λέξεις «ίσως», «μπορεί», «έχετε την τάση» είναι πολύ συνηθισμένες στα ωροσκόπια. Επίσης αναφέρονται γενικές αλήθειες που ο καθένας θα δεχόταν. Ακόμη ο αστρολόγος στο ωροσκόπιο επιδιώκει να κολακεύει και να καλοπιάνει αυτόν στον οποίον απευθύνεται.

Θα πρέπει επίσης να πούμε ότι όλη η αστρολογία θεμελιώνεται σε ένα λογικό και επιστημονικό σφάλμα. Έχουμε αυτό που λέμε στην Λογική «λήψη του ζητουμένου». Δηλαδή: ο αστρολόγος βλέποντας μερικά άστρα στον ουρανό που δεν έχουν καμμία βαθύτερη σχέση μεταξύ τους (δηλαδή το ένα μπορεί να είναι σχετικά κοντά μας και το άλλο απείρως μακριά), τα συνδέει και τους δίνει με τη φαντασία του σχήματα και ονόματα. Παραδείγματος χάριν, αυτό, σου λέγει, είναι το ζώδιο του λέοντος. Όποιος γεννήθηκε την ώρα που ο Ήλιος διέρχονταν από αυτό το ζώδιο, είναι λέων και έχει τα χαρακτηριστικά του λέοντος. Δηλαδή προβάλλει ο αστρολόγος κάτι με τη φαντασία του στα άστρα, τους δίνει δηλαδή ιδιότητες και κατόπιν λέγει ότι αυτές οι ιδιότητες αποτελούν χαρακτηριστικά όσων ανήκουν σ’ αυτό το ζώδιο. Βλέπετε ότι πρόκειται για καθαρό λογικό σφάλμα και «λήψη του ζητουμένου».

Όμως, με τη φαντασία του μπορεί κανείς να δώσει άλλες ονομασίες στις ίδιες ομάδες των άστρων. Π.χ. σήμερα που δεν χρησιμοποιούμε τόξα και βέλη, αποκλείεται να ονομάζαμε τον αστερισμό του τοξότη έτσι. Θα τον ονομάζαμε διαφορετικά.

Πρόκειται στο βάθος για ένα είδος μαγικής πρωτόγονης σκέψης. Στην αστρολογία υπάρχει και κάτι άλλο που βοηθά τους αστρολόγους να πείθουν τα θύματά τους. Είναι η λεγομένη τεχνική των πολλών παραγόντων. Δηλαδή, ψυχολογώντας σε και βλέποντας ότι έχεις κάποια χαρακτηριστικά που αυτός τα αποδίδει σε όσους π.χ. ανήκουν στο ζώδιο του Κριού, σου λέγει: Πρέπει να είσαι Κριός. Εάν πεις όχι, σου λέγει: Πού την έχεις την σελήνη; (πού δηλαδή βρισκόταν στο ζωδιακό κύκλο η σελήνη όταν γεννήθηκες). Εάν από αυτά που θα πεις φανεί ότι ήταν στον Κριό, σου λέγει: Είδες που το βρήκα; Εάν πεις, «δεν ξέρω» σου λέγει: «πρέπει να είσαι Κριός». Εάν πάλι δεν το πετύχει, συνεχίζει και πάει λέγοντας.

Εξ άλλου ελάχιστοι γνωρίζουν τον ακριβέστατο τόπο και χρόνο γεννήσεώς των, ώστε να εκπληρώνουν τις απαιτήσεις που θέτουν οι αστρολόγοι για ένα «επιστημονικό» ωροσκόπιο. «Επιστημονικό» βέβαια κατά τη δική τους αντίληψη.

-Τελικά μπορεί κανείς να προβλέψει το μέλλον, για να έχει νόημα όλη αυτή η συζήτηση;

-Η πίστη της Εκκλησίας μας είναι σαφής: Το μέλλον γνωρίζει μόνον ο Θεός ως παντογνώστης, χωρίς αυτό να καταργεί την ανθρώπινη ελευθερία.
Το μέλλον δεν το γνωρίζει ούτε ο διάβολος, ούτε οι δαίμονες, ούτε βέβαια οι αστρολόγοι.
Προχωρημένοι όμως στον αποκρυφισμό αστρολόγοι μπορεί να πληροφορούνται από τους δαίμονες με τους οποίους συνεργάζονται -και υπάρχουν και ώρες και λέξεις με τις οποίες καλούν κάθε συγκεκριμένο δαίμονα- γεγονότα του παρελθόντος ή του παρόντος. Οι προχωρημένοι αστρολόγοι είναι στην πραγματικότητα οι μάγοι και οι σατανιστές. Στη συνηθισμένη της μορφή βέβαια η αστρολογία δρα ως ένα ελαφρύ «ψυχοναρκωτικό», το οποίο εισάγει αυτόν που θα παρασυρθεί, στον ευρύτερο αποκρυφιστικό χώρο, για να περάσει στη συνέχεια ίσως σε πιο σκληρά «ψυχοναρκωτικά», όπως είναι η μαγεία.

-Τι εννοείτε με τον όρο «ψυχοναρκωτικά»;

-Είναι διεθνής όρος και χρησιμοποιείται ακριβώς επειδή οι οπαδοί -όπως και στα γνωστά ναρκωτικά- οδηγούνται σταδιακά σε ολοκληρωτική εξάρτηση. Ο πιστός οπαδός της αστρολογίας δεν μπορεί να κάνει βήμα στη ζωή του, αν δεν συμβουλευθεί προηγουμένως τον αστρολόγο του. Τα αποτελέσματα συνεπώς της ενασχολήσεως με την αστρολογία είναι σοβαρά και επικίνδυνα. Γι’ αυτό θα πρέπει κανείς πολύ καλά να το σκεφθεί πριν αρχίσει «από περιέργεια» να ασχολείται. Δεν παίζουμε με τη φωτιά.

-Υπάρχει όμως και ο παράγων της απάτης. Έτσι δεν είναι;

-Και βέβαια υπάρχει. Να σας δώσω χαρακτηριστική απόδειξη. Υπάρχουν εκπομπές αστρολόγων στην τηλεόραση, όπου, ενώ μεταδίδεται η (υποτίθεται ζωντανή) εκπομπή, περνά και το «τρέιλερ» που γράφει: «Παρακολουθείτε την μαγνητοσκοπημένη εκπομπή (τάδε) με υποθετικά και παραδειγματικά τηλέφωνα»! Το ίδιο γίνεται και σε εκπομπές με χαρτορίχτρες. Οι επιτήδειοι κερδίζουν έτσι μέσω της πανάκριβης χρεώσεως των τηλεφωνημάτων.

-Ποια είναι νομίζετε τα αίτια που σπρώχνουν ανθρώπους στην αστρολογία;

-Με προλάβατε. Όταν η ανάγκη και η επιθυμία που αισθάνεται ο άνθρωπος να δώσει νόημα στη ζωή του, να δώσει απαντήσεις στα λεγόμενα υπαρξιακά ερωτήματα (από πού έρχομαι, πού πηγαίνω, ποιο είναι το νόημα της ζωής) δεν μπει στο σωστό δρόμο και δεν βρει τις σωστές απαντήσεις, αλλά μπλεχτεί στα επικίνδυνα μονοπάτια του αποκρυφισμού, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτός ο άνθρωπος θα ενδιαφερθεί και για την αστρολογία. Πολλοί άνθρωποι επίσης θέλουν τις εύκολες λύσεις, ή για άλλους η ελευθερία είναι βάρος. Προτιμούν άλλοι (και στη συγκεκριμένη περίπτωση τα άστρα) να αποφασίζουν γι’ αυτούς.

-Τι θα είχατε να προτείνετε για την αντιμετώπιση του φαινομένου ή του προβλήματος αυτού, πάτερ Αρσένιε;

-Μόνον όταν κανείς βρίσκεται συνειδητά και ουσιαστικά στον χώρο της Εκκλησίας, είναι προφυλαγμένος από όλα αυτά τα αποκρυφιστικά και επικίνδυνα.

Αλλά και η Πολιτεία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της. Είναι σκάνδαλο μέσα και από τα κρατικά ακόμη τηλεοπτικά κανάλια να διαφημίζεται απροκάλυπτα ο αποκρυφισμός.

-Μια άλλη ερώτηση τώρα. Τί είναι αυτό που λένε για μετατόπιση των ζωδίων;

-Αυτό, όπως και το λεγόμενο 13ο ζώδιο, έχουν τελευταία στριμώξει τους αστρολόγους. Διότι καταρρέει όλο το οικοδόμημά τους. Οπότε αυτοί που κατά τους αστρολόγους ανήκουν στο τάδε ζώδιο, στην πραγματικότητα δεν ανήκουν σ’ αυτό, αλλά στο επόμενο. Δηλαδή, κατά το κοινώς λεγόμενον, μύλος. Άσχημα τα νέα για την αστρολογία. Παρ’ όλα αυτά, αυτή συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της. Και αυτό γιατί εντάσσεται σ’ ένα πλαίσιο ερμηνείας του κόσμου που απευθύνεται στους μπερδεμένους ανθρώπους που ζουν μακριά από τον Θεό.

-Λένε πολλοί ότι εγώ δεν πέφτω θύμα στους μάγους και στους αστρολόγους. Αυτοί που πέσανε και τους φάγανε τις περιουσίες, δικό τους πρόβλημα. Τι θα λέγατε γι’ αυτό;

-Δεν είναι έτσι. Είναι ένα πρόβλημα με πολύ ευρύτερες διαστάσεις. Πέρα από το ότι η αδιαφορία για τον άλλον και τα προβλήματά του, δεν είναι συμπεριφορά χριστιανική, εγώ θα έλεγα σ’ αυτούς που τα λένε αυτά: Ας υποθέσουμε ότι ο δάσκαλος των παιδιών σας είναι οπαδός της αστρολογίας. Τότε αυτός δεν θα λάβει τόσο υπ’ όψιν του τα πορίσματα της παιδαγωγικής για την αγωγή που θα δώσει στα παιδιά σας, όσο το ωροσκόπιό τους, το οποίο θα αναλύσει. Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο προσηλυτισμού των παιδιών στον χώρο της αστρολογίας και του αποκρυφισμού από τον μπερδεμένο αυτόν δάσκαλο. Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση που θα πέσετε σ’ έναν γιατρό οπαδό της αστρολογίας. Δεν θα συμβουλευτεί τόσο τις αναλύσεις αίματος και τις ακτινογραφίες, όσο το ωροσκόπιό σας.

Το ίδιο και ο πολιτικός οπαδός της αστρολογίας. Θα λάβει θέση σε σπουδαία θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής μελετώντας το ωροσκόπιο και συμβουλευόμενος τους αστρολόγους συμβούλους του.

Βλέπετε λοιπόν ότι η αστρολογία δημιουργεί πολύ σοβαρά προβλήματα, που δεν έχουν συνέπειες μόνο στα «κορόιδα» που πέφτουν θύματά της, αλλά σε όλους μας.

-Τι θα είχατε να μας πείτε κλείνοντας αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση;

-Την επόμενη φορά που κάποιος θα μας απευθύνει την ερώτηση «τι ζώδιο είσαι;», ας του απαντήσουμε «Δεν είμαι ζώο, αλλά άνθρωπος» (ζώδιο σημαίνει στα αρχαία ελληνικά μικρό ζώο).

Και ας έχουμε υπ’ όψιν μας και τούτο: Αν τον χρόνο που αφιερώνουν οι οπαδοί της αστρολογίας για να διαβάζουν κάθε μέρα στην εφημερίδα το «τι λένε τα άστρα για σας» (με αποτέλεσμα να γίνονται σιγά-σιγά από ελεύθεροι δούλοι), τον αφιέρωναν για να διαβάζουν μια σελίδα από την Αγία Γραφή ή άλλο ωφέλιμο για την ψυχή τους βιβλίο ή τον αφιέρωναν στην προσευχή, θα άλλαζε η ζωή τους και θα γίνονταν πραγματικά ελεύθεροι.

 

Συνέντευξη του π. Αρσενίου Βλιαγκόφτη στο δημοσιογράφο Θεόδωρο Δούκα.
Από το Περιοδικό «Παρακαταθήκη»
Τεύχος 30, Μαΐου-Ιουνίου 2003

πηγή

Μ.Τρίτη-Η παραβολή των δέκα παρθένων

10par8enes2

Μ. Τρίτη – Της των Δέκα Παρθένων Παραβολής μνείαν ποιούμεθα

Γρηγορούντες
«Γρηγορείτε ουν…»
(Ματθ. κε’ 1-13)

Η σκόνη της ψυχής. Έτσι ωνόμασαν την ραθυμία, την αναμελιά εκείνη της ψυχής για την πνευματική ζωή και σωτηρία. Και σιγά-σιγά, βουλιάζει στην αφάνεια όπως όλα τα αρχαία του κόσμου τούτου κτίσματα. Το έργο της αναμελιάς έρχεται ν’ αποτελειώση η άγνοια του Νόμου του Θεού από την απουσία της μελέτης, και κατοπινά, η λησμοσύνη για ό,τι καλό παλιά η ψυχή έχει πάρει.

Και η ψυχή μου, Κύριε, κολώνα σπασμένη από το θείο Οικοδόμημα Της Εκκλησίας Σου, θάπτεται στης ραθυμίας το χώμα.

Δώσε μου, Μεγάλε Ανιχνευτά των ψυχών, την σκαπάνη της θείας εγρηγόρσεως για να σου την προσφέρω εύρημα πολύτιμο στην αγάπη Σου.

Ψυχή αθλία! Επιμένεις ακόμη να βρίσκεσαι στη χώρα της ραθυμίας, όταν ο Κύριός σου αγωνιά στη Γεσθημανή Του;

Υπνώττεις στην τρυφηλότητα του κόσμου, όταν Εκείνος αγρυπνεί εκεί για σένα; Γελάς ξένοιαστα, ενώ Εκείνος μουσκεύει στον ιδρώτα του πόνου;

Νύχτα της ψυχής μου! Νύχτα μ’ αξημέρωτα σκοτάδια:
Σε λίγο θ’ ακουστή το εγερτήριο σάλπισμα: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται, εξέρχεσθε εις απάντησιν αυτού».

Θα ψάχνεις για το λυχνάρι των αρετών. Μα το λάδι του θα είναι τελειωμένο. Σπασμωδικά θα ζητάς την μετάνοια. Θα θελήσεις να τρέξεις για πράξεις ελεημοσύνης και αγάπης. Όμως, η πόρτα του Νυμφώνος θα έχει κλείσει ξωπίσω σου…

Γι’ αυτό:
«Την ημέραν εκείνην την φοβεράν, εννοούσα ψυχή μου, ΓΡΗΓΟΡΗΣΟΝ, ανάπτουσα λαμπάδα σου, εν ελαίω φαιδρύνουσα, ου γαρ οίδας πότε, προς σε επελεύσεται, η φωνή η λέγουσα, Ιδού ο Νυμφίος σου. Βλέπε ουν ψυχή μου, μη νυστάξης και μείνεις έξωθεν κρούουσα, ως αι πέντε Παρθένοι, αλλ’ αγρύπνως καρτέρησον, ίνα απαντήσης Χριστώ τω Θεώ, εν ελαίω πίονι, και δώη σοι τον Νυμφώνα, τον θείον της δόξης αυτού»

«Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν» (Μαρκ. 14, 38)

Αγία και Μεγάλη Εβδομάς
Σκέψεις και Πόθοι
Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκη

πηγή

Τι είδους πνεύμα χρειάζεται αυτός ο καιρός;

girl-praying

“Όλοι θέλετε παιδιά με ανατροφή,

λίγοι όμως από εσάς τα διαπαιδαγωγείτε,

γιατί λίγοι καταλαβαίνετε

τι είδους πνεύμα χρειάζεται αυτός ο καιρός.

 

Είναι κορεσμένος αυτός ο καιρός με το πνεύμα της τεχνικής,

με το πνεύμα της εγωιστικής επανάστασης,

με το πνεύμα του χλιαρού ανθρωπισμού,

των ημιμέτρων

και της μυστικής συμφωνίας με το κακό.

 

Ένα καινούριο πνεύμα χρειάζεται,

πνεύμα θαρραλέας επανάστασης εναντίον του κακού,

εμπνευσμένης με το πνεύμα του Θεού.

 

Αυτό το νέο πνεύμα πρέπει να εισαχθεί στη διαπαιδαγώγηση

για να φρεσκαριστεί ο κόσμος

και να υποβιβαστεί το κακό.

 

Αυτό το νέο πνεύμα πρέπει να εγκατασταθεί στα σπίτια και στα σχολεία

για να διωχθούν όλα τα ακάθαρτα πνεύματα,

με τα οποία η νεολαία μας ποτίζεται στον καιρό μας”.

 

λόγοι αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, σύγχρονου αγίου και μεγάλου φιλοσόφου

από το βιβλίο “Αργά βαδίζει ο Χριστός”, εκδ. Εν Πλω

πηγή

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του

image2

Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Σε στέλνει ο Γέροντάς σου σε κάποιους επισκέπτες και σου ξεφεύγει μια κουβέντα. Αργότερα σου λέγει ένας αδελφός σου: «Πώς σού ξέφυγε αυτή η κουβέντα; Αλλά τέτοιος είσαι πάντα».

Καλύτερα να φας τη γλώσσα σου, παρά να του μιλήσεις έτσι. Ουδέποτε προσβάλλομε ή λυπούμε άνθρωπο, ουδέποτε τον κάνουμε να νοιώσει στερημένος, ελαττωμένος, να νοιώσει κατωτερότητα, διότι του σκοτώνουμε την ψυχή. Αυτός ο άνθρωπος θα τραυματισθεί και δε θα μπορεί να επιτύχει στη ζωή του.

Αναθέτεις σε κάποιον να ψάλει, κι εκείνος κάνει λάθος τον ήχο, και τότε του λες: «Πάλι πήρες στραβά το τροπάριο»Κάθε φορά που θα πηγαίνει να ψάλει, θα το θυμάται και θα λέει: Πρέπει να προσέξω μην το πάρω στραβά. Και θα το παίρνει πάλι στραβά. Ποιος θα φταίει; Αυτός που του έκανε την παρατήρηση.

Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του, το πρόβλημά του. Ποτέ δεν του υπενθυμίζουμε την κακία του, την αμαρτία του. Μόνον τον έπαινο χρησιμοποιούμε, αλλά τον ευγενή έπαινο, όχι τον αφελή.

Διότι ο άνθρωπος ουδέποτε διορθώνεται με ονειδισμό, όπως και με παρατήρηση. Πρέπει να είναι πολύ άγιος, για να δεχθεί να διορθωθεί με τον ονειδισμό, την υπόδειξη ή την παρατήρησή σου. Αλλά, εάν ήταν τόσο άγιος, δε θα είχε αυτό το ελάττωμα, για το οποίο χρειάσθηκε να του κάνεις παρατήρηση εσύ.

Αφού λοιπόν το έχει, το μόνο που χρειάζεται, είναι ο άκρος σεβασμός σου, για να μπορέσει κάποτε να ταπεινωθεί και να διορθωθεί, βλέποντας τη δική σου ειρήνη, πραότητα, ταπείνωση, αγάπη, μακροθυμία, χρηστότητα, επιείκεια, γλυκύτητα… Μόνον όποιος έχει αυτές τις αρετές μπορεί να διορθώσει κάποιον άλλον….

«Νηπτική ζωή και ασκητικοί κανόνες», ερμηνεία κανόνων Μ.Αντωνίου

πηγή